Akala ko nga dati magiging June bride ako.
Naalala ko bigla nuong nag-backread ako sa kanyang blog. Ang kanyang mga posts tungkol sa kanilang dalawa, sa mga nararamdaman, sa pag-asa, sa paghihintay. At naisip ko,
Buti na lang hinde.
Mabuti nga ba? Hehehe. At sa ating paghihintay, na sa wakas ay makasama ang isa’t isa. Iilang gabi na lang ang pagkakapuyatan, at sa isang linggo, araw ng sabado, paggising ko’y makikita na kita.
Itago mo na ang takot, at ikubli ang kabang nadarama. Itira na lamang ang sayang dulot nitong pinakahihintay na pagsasama.
(sabay) yay!
Ito ang aking pag-iisang-dibdib post para sa ika-sampung linggo ng Litratong Pinoy. Ang nasa litrato ay isang kahoy na sculpture na aking nabili nuong nag-fieldtrip kami sa Banaue nong nakaraang taon, buwan ng Pebrero, na aking kinuhanan kani-kanina lang sa aming bubungan. Nung una ko itong nakita ay nagustuhan ko na, ang drama kasi, kaya binili ko kagad, hehehe.
