kundiman[dot]net

Mahaba-haba ang post na aking nagawa para sa linggong ito ng Litratong Pinoy. Kung nagmamadali ka’y pwedeng sa litrato sa ibaba ka na lang magsimula:) Ang paliwanag ay kasunod nuon. Pero sana’y ‘wag mong palagpasin ‘to, hehehe.

Arvin… Arvin…

Alas-otso ng umaga. Narinig ko ang boses mong tinatawag ako, dalawang beses, dahil laging nahahati sa dalawang text ang mga messages galing sa Twitter. Malamig. Malambot ang unan kong dantay sa kama, ’sing lambot ng pisngi mong nakalapat sa akin sa tuwing nagkukuhanan tayo ng litrato. Inaantok pa ako. Sa pagbaling ko’y halik sa mga labi mo ang aking madarama. Gusto ko pang matulog. Nagtalukbong ako sa kumot na inilatag ko sa damuhan para ating higaan.

Alas-otso kinse. Bumangon akong kasing gahol nung araw na tayo’y nagkita. Tuliro. Umuulan na parang sa Cubao nang tumawid tayo mula Farmers patungong Gateway.  Pinatay ko ang aircon. Nanginginig na tayo sa lamig. Binuksan ko ang pinto na parang sa fire exit sa ikaapat na palapag. Sumabit ang damit ko sa pinto na parang mga kamay mong nakakapit sa akin.  Mainit sa kabila. Mabilis akong bumaba ng hagdan na parang nung tumatakas tayo mula sa paparating na guard.

Alas-otso bente. Wala pa ring pagkain. An’yungseiyo? Naaalala kong tinatanong natin sa isa’t isa tuwing oorder tayo. Ayaw mo sa kape. Akalain mo yun, meron din palang bagay na hindi tayo nagkakasundo. Fried-chicken ang ulam. Naubos ko na ang kanin ko. Pwede pang kumuha sa ricecooker na parang sa Tokyo-Tokyo ngunit wala ang mapuputing babaeng nagsasandok nito. At wala ka rin sa aking tabi.

Alas-otso kwarenta’t singko. Mainit na ang tubig ko, at nagsimula na akong maligo. Ang mga kamay kong minsang nakahawak na sa iyong braso padulas, patungo sa mga palad mo’t hinahanap ang puwang sa pagitan ng iyong mga daliri. Mabango ang sabon. ‘Sing bango ng buhok malapit sa iyong tenga sa tuwing ibubulong kong minamahal kita. Late na ako. Iniiwasan kong mabasa ng tubig ang phone ko habang tinetext ka. Magandang gabi. Kamusta na baby ko?

Alas-nuebe ng umaga. Hindi ko alam ang isusuot ko.  Striped blue ang suot ko nung sinama mo akong makipagkita sa elementary friends mo. Red nung namasyal tayo sa may ecopark, blue at white nung unang punta ko sa bahay ninyo, at green nung pangalawa. Naramdaman na ng lahat ng mga damit ko ang yakap mo. Kinuha ko ang paborito kong green at black na polo shirt na siyang sumalo sa lahat ng pawis na dulot ng kaba ko nung una kitang nakita. Ikinubli nito ang puso kong nagsusumigaw sa saya ng una kong nahawakan ang iyong kamay. Hindi ka tumanggi. Sinuot ko ang bracelet mong sinasabi mong hindi kasya sa akin. Minsa’y iniisip kong ang isa kong kamay ay ang sa iyo, at mangingiti na naman akong parang tange at hindi tanga. Magkaiba yun.

Alas-nuebe y medya. Naubos na naman ang barya sa bulsa ng bag ko. Huling dukot ay ipinambili ng pandesal kanina. Magulo. Buti na lang at hindi pa naitatapon ang papel na pinilas mo mula sa isang notebook, na sa tuwing makikita ko’y binabasa ko pa rin. Kabisado ko na ang unang apat na linya. Ginulo ko ang buhok ko upang umayos. Sinabunutan mo kasi. Nawawala ata ang payong kong muntik na tayong ‘di magkasya, na sa sobrang lapit nati’y nahalikan tuloy kita. Teka teka, may dumarating ata. Haaay. Ba’t puro may sakay ang traysikel dito? Late na talaga ako.

Kinse minutos menos alas-diyes. Umaambon sa labas ng traysikel. Napansin ko ang puwang sa aking tabi. Kasya ka pa.  Malamig ang hanging tumatama sa aking balat. Hinahanap-hanap ko ang mainit mong yakap. Tumingin ako sa labas. Malayo pa ata. Nakanakaw pa ako ng isang halik. Ipinasok ko ang aking kamay, nangapa’t dumukot ng barya sa aking bag. Kulang. Sana nakasama pa kita nang mas matagal.

Alas-nuebe sikwenta. Malakas ang hanging pumapasok sa dyip. Presko. ‘Sing haba ng buhok mo itong sa katabi ko. Hawig mo yung nasa kabilang upuan at ’sing kulay ng balat mo yung nasa harapan. Binubuo ko lagi ang imahe mo sa lahat ng nakikita ko. Arvin… May nagtext na naman.

Alas-diyes ng umaga. Malamig sa bus. Dun tayo umupo sa may likod. Kaunti na lang kasi ang bakante. Inaantok pa ako. Natutulog ang katabi ko at muntik pang masandal sa aking balikat. Parang ikaw nung araw na ipinakilala kita sa mga magulang ko. Ang cute mo talaga. Mas masarap ka yakapin kaysa sa bag ko. Nakatalikod yung konduktor, nakaharang sa ibang pasahero. Syet, adik na ako sa halik mo. Papuntang Cubao itong bus. Trapik. Naaalala na naman kita. Lagi naman.

Hindi ko na maihihiwalay ang sarili ko sa iyo. Malayo ka ma’y buhay nati’y nakahabi na sa isa’t isa. Wala ka sa aking tabi. Hindi naman yun ang mahalaga. Bawat parte ng pagkatao ko’y ikaw ang ipinaalala. Bawat isipin ko’y nahahantong sa pag-iisip sa iyo. Bawat boses na naririnig, bawat mukhang nakikita. Ikaw ang puno’t dulo. Ang nagbibigay kulay at kahulugan. Ang nagpapaikot at iniikutan. Ikaw ang aking mundo.

Ito ay ang aking lahok para sa ika-19 na linggo ng Litratong Pinoy na may kategoryang Ako (o parte ko). Ang nasa litrato ay kami ng baby ko nung date namin sa may La Mesa Eco Park, Hunyo 2008. Tignan mo rin ang mga lahok ng iba pang mga miyembro dito.

Kitakits na lang sa Litratong Pinoy EB sa Sabado:D Sana hindi ako maligaw, hehe. Malelate ako.

Mga Kahalintulad na Posts

• tabulastugan ng isang kaluluwa
• Sana Ngayong Pasko
• Litratong Pinoy!
• Kwadradong mundo
• Ka(ha)likasan