kundiman[dot]net

tol, picturan mo nga ako.

sabi ko sa aking nakababatang kapatid habang hinihintay naming magboard sa aming eroplano papuntang Hong Kong. alas-sais na ng umaga, at ilang minuto na lamang ay aalis na naman ako ng Pilipinas. muling iiwan ang mga kaibigan at kamag-anak. higit sa lahat, maiiwan kita.

kagabi lamang ay kasama kita’t nagsasaya kasama ang mga kaibigan ko. sabi ko pa nga sayo, ayokong makita ka bago ako umalis. ayokong umiyak, ayokong magdrama. pero gusto kitang makasama. ang labo ko noh? gusto ko na ayaw ko. late na nga kitang nasabihan na pumunta sa bahay. buti na lang nakapunta ka, buti na lang at nakasama pa kita ilang oras ako bago umalis.

wag kang iiyak ha.
ako? bat naman ako iiyak?

yan ang sabi mo dun sa isang video natin. bakit ka nga naman iiyak eh aalis lang naman ako, pero di naman mawawala ang communication natin. sa bagay, wala ngang magbabago, un nga lang, mas madalas kitang mamimiss, mas madalas gustong makausap. sabi mo nga, babalik tayo sa kwadradong mundong ating iniwan ng halos isang buwan. babalik tayo sa YM at twitter, pero ngayon sigurado na tayo sa ating nararamdaman. at naroon ang pagnanais na makasama muli natin ang isa’t-isa.

kanina lamang ay kausap kita. tinawagan kita gamit ang celphone ko na di ko rin naman magagamit sa Amerika. naubos nga ung load ko sayo, ikaw ang huli kong nakausap. sabi ko kasi, tatawagan kita bago pa umalis ang eroplano. halos kagigising mo lang nga at feeling ko di ka pa rin nakakatulog masyado. sabay nating hinitay ang aking pag-alis. gusto kong maluha habang kausap kita, pero aking pinigil ito. masaya ako sayo, sobrang pinasaya mo ako sa kakaunting panahon na nakasama kita at ayokong umiyak dahil di pa rin naman ito ang huli nating pagkikita. makakasama pa rin naman kita at hinintayin ko talagang dumating ang panahong iyon. :)

ate, ang drama ng kuha mo ah.
ganon talaga kapag may iiwan. diba ate?
……

alam kong matatagalan pa pero ako’y maghihintay. hihintayin kong dumating ang panahon na ika’y aking mayayakap at muling mahahalikan. hihintayin kita, at sana ako din mahintay mo. sabay sa pagsikat ng araw ay ang pag-asang ika’y makasama muli. habambuhay mahal ko, habambuhay. :)

Pinikturan ko ang mga achives ko kahapon, ayon na rin sa tip ng isang photography blog. At nakita ko ito, isang graphing paper mula sa notebook ko sa trigonometry class, taong 2002-2003. Under kay Mr. Feliciano, pinagdadala kami ng calculator every meeting at yun nga, nakalimutan ko minsan dahil nag-aral ako kinagabihan at di ko naayos yung bag ko, hahaha. Oo, nag-aaral ako dati sa bahay.

Out of frustration, ayan.. Isang DIY calcu mula sa papel, maraming functions yan. Marami ring memory slots, and I bet yung bagong version niyan e pwede magbrowse sa web gamit ang WIFI. Yun nga lang, kelangan mong idrowing lahat ng yun:D Hehehehe.

Medyo hindi pa namin sigurado kung paano gagawin ‘to pero pareho kaming sasali sa linggung ito ng ka-LP-han. Subukan muna naming pag-isahin ang entries namin sa isang post, hehehe. Mauuna ako, si komski:)

2003. Alas onse ng gabi. Lumabas kami ng bahay ng aming kaklase para bumili ng pagkain sa tindahan. Kanina pa kasi namin binubuno itong project sa social studies, isang miniature model ng kung anung hindi ko na matandaan. Madilim at maaliwalas ang kalangitan at walang anu-ano’y sabay pa kami napatingala ng kasama ko,

Uy, falling star!

Yun na ang una’t huling beses na nakakita ako ng falling star. Wish? Paano ako makakapagwish e napatitig na lang ako sa sasandaling gumuhit ang manipis na puting ilaw na iyon sa langit. Astig.

Falling stars, pagblow ng candle sa cake, isang libong paper cranes, paghulog ng coin sa wishing well, pagkatok sa pinto ng simbahan na unang beses puntahan, wishbones o kahit yung pagwiwish kapag sinunod mo ng pinapagawa ng isang chain email. Ang daming pagkakataon na pwede kang mag wish. Pero sana lang e magkatotoo di ba?

Magwish ka..

Sinabi niya matapos hawakan ang aking pisngi at pilit may kinuha na kung ano malapit sa aking mata, isang nahulog na pilik-mata. Tapos ay pinapili niya ako kung saan didikit ang pilik-mata, taas o baba, kung sa kanyang hintuturo o sa hinlalaki?

Anung winish mo?
Alam mo naman kung anung wish ko e.

===

wish, nang malaman ko na un ang LP category ngayong linggo, ito kaagad ang naisip ko.

– karmi

simula pa nung HS ay naiingit na ako sa mga kaklase kong nakakatanggap ng bulaklak. lagi kong iniisip, kelan kaya may magbibigay ng bulaklak sa akin. kung tutuusin, napakababaw ng aking minimithi, bulaklak lang un, ano ba! ano bang meron dun diba? eh natutuyo rin naman ito ay di pagtagal ay itatapon din. para sa akin, its the thought that counts. oo nga’t natutuyo’t itatapon din pero ung effort na pumunta sya sa isang flower shop para bumili nito para sa akin ay sapat nang tumagal sa aking ala-ala.

syempre, di lang naman ako tatanggap ng bulaklak kahit na kanino na lang. gusto ko eh galing sa mahal ko. :) gusto kong kiligin at matuwa. hay, napakahopeless romantic ko talaga.

oo, nagkatotoo ang aking hiling. may nagbigay sa akin ng bulaklak, at di ko ito inaasahan. andun sya sa tagpuan namin, nakaupo, ilang minuto na rin nya akong iniintay dahil di ko inaasahang male-late ako. puno nang kaba akong lumapit sa kanya nang makita ko ang isang dosenang pulang rosas. umupo ako sa tabi nya’t iniabot nya ang bulaklak.

ano ito?
para sayo.

di ko alam ang aking sasabihin. natigilan ako’t tinitigan na lamang ang bulaklak. ni hindi ko nga maalala kung nakapagpasalamat nga ako eh. magkahalong tuwa at pagkagulat, yan ang aking naramdaman ng mga sandaling iyon. di mo naman kelangang gawin, pero salamat. sobrang natuwa ako.

salamat sayo, natupad ang wish ko. :)

===

Ito ay ang aming lahok para sa ika-21 na linggo ng Litratong Pinoy na may kategoryang Mithi (wish). Ang litrato ni komski ay kinuhanan niya kanina sa harap ng pc niya. Kanina lang din niya ginawa yang mga stars na yan dahil wala namang pasok dahil sa bagyo. Ang litrato ni karmi ay kinuhanan noon June 14 sa harap ng KFC sa Trinoma habang hinihintay si Arvin. Tuyot na ang bulaklak, pero nadala ko pa rin dito sa America. Tignan mo rin ang mga lahok ng iba pang mga miyembro dito.

wag mo nang basahin ung mga entry tungkol sa kanya. baka tuluyan ka lang magalit.

nakaraan na un.
wala na.
alam mo naman ung naging kwento namin diba?
ikaw nga ang sinasabihan ko lagi eh.
aminado ako na mas nakakapagsulat ako tungkol sa kanya noon.
napa-backread nga rin ako eh.
alam mo naman na mahal ko sya.
mahal na mahal.
pero ikaw na ang ngayon ko.
ikaw ang mahal ko ngayon.
kaya sana wag mo nang pansinin ung noon.