kundiman[dot]net

sensya sa pagdadrama. ok pa rin kami ng baby ko. :) di lang talaga maiiwasan na magsenti paminsan-minsan. – karmi

kaaalis mo lang ng bahay, papasok ka na kasi. as usual, late ka na naman. oo na, di ka late, sakto lang. hanggang sa huling segundo bago ka umalis ay bukas pa ang ating mga webcam para makita ang isa’t-isa. nakasakbit na nga ang iyong bag para pagpatay mo ng PC eh aalis ka na lang. pihadong tatakbo ka na naman hanggang sa labasan at paparahin ang pinakaunang tricycle na makikita.

lagi tayong magkausap. araw-araw. oras-oras. kung di man tayo magkachat gamit ang YM o plugoo, madalas ay magkatext tayo gamit ang twitter at brightkite. pansin nga na gamit na gamit natin ang twitter dahil halos dalawang libong direct messages na ang napapadala mo sa akin. brightkite naman ang gamit kong pantext sayo na ok lang kahit ilang beses isang araw, dahil unlimited naman ito para sa akin. kung di pa sapat ang text at chat, patatawagin pa kita sa celphone ko. boses mo ang kasama ko habang naghihintay ng bus o di kaya’y syang gigising sa akin bago ako pumasok. lahat na ata ng pwedeng nating gawin para punan ang layo sa isa’t-isa ay nagawa na natin. pati nga snail mail eh pinatos na natin.

pero bakit ako biglang nalungkot ngayon?

pero baka dumalang na pag-uusap natin sa gabi
hmmm..
ok.

alam ko na di naman pwedeng araw-araw o minu-minuto tayong magkausap. noon, alam ko un noon. pero bakit ngayo’y pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na kaya ko ito? bakit iba na ngayon? bago pa man ako pumasok sa relasyong ganito, alam ko na kung anong maaaring mangyari. pero mali pa rin pala ako, hindi ko kaya ang di ka makausap. OA ba? siguro nga. siguro dahil nasanay lang ako na andyan ka kasi palagi. na isang buzz? ko lang sayo ay sasagot ka kaagad.

hay.

nagagaraan talaga ako. nalulungkot. ewan.

lalo ko tuloy gustong makasama ka na talaga.

[Update: Pwede ka na ulit tumawag (October 11, 2009)]

Matagal-tagal na rin kaming magkarelasyon ni karmi (hehehe, magkarelasyon) na batid naman ng lahat na isang long-distance relationship ang meron kami. Nasa ‘Pinas ako, nasa Amerika naman siya, na kung susukatin ay lagpas walong libo’t apat na raang milya ang layo ng mga bahay namin.

pano mo nalaman? :P ang layo. grabe. hehe
mineasure ko sa google maps :P
geek. :P
lalagay ko sa post ko
ganon kalayo pero sa tuwing kausap kita, parang andyan ka lang. pwedeng makasama. mayakap. :P
wag ka nga magdrama :P
:P bat ba

Grabe, puro kami belat :P At nabanggit na rin lang ni karmi na kapag nakakausap ko siya’y parang andun lang ako, yun ay dahil marami namang magagamit talaga online para magawa iyon. At dahil na rin hindi naman talaga kami nasa harap ng PC lagi, lalo na kung nasa work kuno si karmi, ililista ko ang mga pwedeng gamitin para tumawag sa cellphone mula sa isang PC.

Gamit ang mga ito ay natatawagan ko na ang baby ko para gisingin siya sa umaga sa kanila, o kung bitin ang pag-uusap namin dahil aalis sila ng bahay, o kadalasan ay tuwing nasa work siya:D kung saan bawal ang YM.

Read the rest of this entry »