kundiman[dot]net

down ba blog baby?

naging regular na tanong na yan kapag magkausap kami ni arvin. halos, araw-araw ata eh nagdo-down ung blog, at may specific time pa nga ata. kung bakit, eh di ko alam. kung tatanungin ko naman ung host ko, wala naman silang matinong maisasagot. wala na ngang dumadalaw masyado dito sa blog, magda-down pa. kamusta naman un?

kaya naman, naisipan ko nang lumipat ng host. mas reliable naman ata ito. :) sana.

kaso, madugo rin pala ang paglilipat. nameservers, DNS, EPP. mga bagong salita na ngayon ko lang na-encounter at nalaman. di pala ganon kadaling maglipat. :| madami kang dapat isaalang-alang. ung files, database, at syempre, ung pagpopoint ng domain mo sa bagong host. katatapos ko lang makipagchat sa dati kong host at sinabi nilang nailipat na daw ung nameservers. sana nga. :)

at dahil mejo ayaw kong maniwala sa host ko, ito ay isang trial post mula dito sa temporary web address namin. sana lumabas sya sa kundiman. :D

oo nga pala..
ano? sige ituloy mo.
..hindi nga pala tayo.
eh baby, tayo na nga diba?

naging LSS ko rin nitong mga nakaraang araw ang Migraine ng Moonstar88. kaya naman, nirecord ko ito. at syempre, ipo-post ko dito sa blog. ika nga ni Arvin, “Warning: You’ve been warned.” dadagdagan ko pa ng “Play at your own risk.”

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

may gusto akong line dun eh.
alin?
“ung tipong ang sagot, ay di rin isang tanong.”
maganda nga.
saka first time ko kasing marinig yan sa isang kanta.

maganda nga ung kanta. unang dalawang linya pa lang, parang alam mo na kung san patungkol ung kanta. “oo nga pala, hindi nga pala tayo”. naisip ko rin yan noon, nung panahong nainlove ako sa lalakeng di ko naman alam kung ano ba ako sa buhay nya. parang oooppss, reality check, hindi kayo ha. malabo, sobrang labo. kasi naman, kung makikinig ako sa instincts ko, eh sinasabi nitong mahal din nya ako. pero kung utak ko ang gagamitin, alam kong di pwedeng maging kami dahil wala syang gusto sa akin. nakakahilo. nakakalito. saktong-sakto ung kanta ng moonstar.

ilang beses ko ring tinangkang tanungin ung lalake kung ano ba ako sa kanya. kung friends, eh di friends na lang, hindi ung parang kami na hindi naman talaga. nangyari siguro once, kaibigan ko nung college. sabi ko sa kanya na nahihirapan na ako sa setup namin, nalilito ako kung girlfriend ba nya ako talaga o girl friend lang. natulala sya, di malaman ang sasabihin. nagsorry sya, di raw nya sinasadyang maguluhan ako. mahal daw nya ako kasi ayos daw akong kasama, kumportable daw sya. that’s it. walang chuva-choo choo. walang spark, ako lang pala ang nakaramdam nun. masakit tanggapin ang katotohanan, pero at least di na ako nagiisip ng kung anu-ano. after nun, naging friends na lang talaga kami. hanggang ngayon friends pa rin naman kami nung mokong.

oo nga pala
hindi nga pala tayo
hanggang dito na lang ako
nangangarap na mapasayo

sapul ang lyrics.

alam kong madaming nakarelate sa kantang yan ng Moonstar88. dahil at some point, naranasan natin ang magmahal at malito. at minsan ding sumagi sa isip mo ang tanong na…

aasa ba ko sayo?

Pumapatak ang oras, umiikot ang mundo, unti-unting nauubos ang bawat segundo. Walang kapagurang nagsisitakbo, naghahabulan ang mga kamay ng relo. Nag-uunahan, nagkukumaripas, pabilis ng pabilis, naiiwan na ako.

Pumapatak ang oras, umiikot ang mundo, panahon ay lumilipas at lahat ng bagay dito ay isa-isa nang nagbabago. Darating. Mananatali. Ngunit lahat ng mga ito’y mawawala, at sa di inaasahang panahon ay tuluyang maglalaho.

Pumapatak ang oras, umiikot ang mundo. Kahit gaano man kahigpit ang pagkakakapit mo, unti-unting dudulas, magpupumiglas, at kakawala sa pagkakahawak, pagkakatali, pagkakabigkis mo.

Ituring mo ang oras bilang ginto.

Ito ang aking lahok para sa ika-25 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Ginintuan. Ang litrato ay kinuhanan kanina, habang hawak ang aking relong kulay ginto ang mga kamay. Bisitahin ang iba pang nagkukuminang na mga lahok ng iba pang mga miyembro dito.

may natanggap akong text kanina lang, 5:02am Central Time galing sa bestfriend ko.

Direct from waychraych:
sis, nong gumraduate tayo ng HS, graduate pa lang si boylet mo ng elem?!!!!

:| wow. i love you too sis. talagang nageffort kang magdirect message sa akin sa twitter at kamusta sa dami ng exclamation points diba? hindi ka naman masyadong nagulat sa narealize mo. hehehe..

21 si arvin, 24 naman ako (next month). 3 years ang age gap namin ng baby ko pero hindi ito naging hadlang sa pagiibigan naming dalawa (naks may ganon). actually, nung una akala ko mas matanda sa akin si arvin o magka-age lang kami, dahil na rin siguro sa mga seryoso’t madadramang post nya dati sa blog nya. naging close kami as blogfriends, pero di ko maalala kung tinawag ba nya akong ‘ate’. siguro oo, pero un eh para asarin lang ako.

naging kami ni arvin, na hindi ko man lang naisip na ka-age at ka-batch nya ung isa kong kapatid. so oo nga, 4th year HS ako, Grade 6 naman sya. graduate na ako sa PUP, freshmen naman sya sa UP. in short, pwedeng-pwede nga akong kasuhan ng child abuse. LOL. madalas nga rin akong asarin na may pinagaaral pa daw pala ako sa Pilipinas. sasagot na lang ako ng oo at tatawa. sanay na rin. hehehe. pero wala lang sa amin ung age gap dahil ano ba naman ang 3 years diba? marami rin kasi siguro kaming parehong gusto at kinaadikan kaya nagkakasundo kami. saka totoo ang kasabihang ‘age doesn’t matter’, basta ba mahal nyo ang isa’t-isa eh. un un. :)

tinanong ako ni arvin, kung nafu-frustrate daw ba ako kapag may nakakapansin na mas matanda ako sa kanya. hindi naman, kasi totoo eh. gulat lang siguro, lalo na kung makakarecieve ka galing sa bestfriend mo ng ganong message. :) mapapaisip ka na, san kaya galing un? hehehe. ^^,

pero kahit na mas matanda ako, may pambawi naman..

halata bang 24 years old?
you be the judge. :P

… Ah.. ewan… uhmm… 3 months?

Nung June kami unang nagkitang dalawa ni karmi at nuon din ay napag-usapan namin kung ano ang magiging anniversary namin, hehehe, na ang alam ko dapat ay ang date kung kelan kami naging kami.

June 14, 2008.

May mas iespesyal pa ba sa araw na yun? Unang araw na nakita namin ng personal ang isa’t isa kaya’t wala ng mas aangkop pa na petsa para sa pagsisimula namin bilang kami. Gara naman nga kasi kung ang isasagot naming date e yung nung hindi pa kami nagkikita. Panu yun, online lang ‘tas naging kayo na?

Dahil kung iisipin ay halos walong buwan na kami ni karmi. Oo, Enero pa lang ay hindi na kami basta blog friends lang kundi higit pa ro’n. Kahit kami, ngayon lang nakakilala ng dalawang bloggers na nagkamabutihan no, hahaha. Hindi na rin namin tuloy ipinakita sa iba na may nangyayari na pala. Pero kalauna’y ‘di na rin napigilan, mahirap talaga itago ang sayang nadarama.

Medyo malayo-layo rin ang aming narating mula nung nagkakilala kami bago matapos ang taong 2005.

Kahit kami, di rin namin inakala na dito pala ang kahahantungan namin. Kaya nga hindi na ulit ako mang-iispam ng mga tagboard, hehehe, ever. Nakita ko na kasi siya e. Matagal-tagal na rin, naging malungkot, malabo, magulo at ngayon nga, masaya. Sobrang masaya:D

Happy monthsary! *yakap* baby ko:*

Kung nung dati’y ang iniiwang mensahe sa tagboard ay kadalasang hello! padaan lang:D, ngayon ay may pa-ilove-iloveyou baby pang nalalaman, hehehe.