isang disaster ang naganap, kaya naman why not gawan ng vLog diba? goodluck na lang sa akin. tsk, antalino kasi eh…
sa wakas, may panahon nang magblog. dahil Thanksgiving dito bukas (Nov. 27), nagoff ako sa trabaho. nagkaroon tuloy ako ng 3-day weekend! woot woot! sa wakas, makakapagpahinga, sa wakas makakapagblog na naman. bloghop bloghop!!! :)
kapag wala akong magawa sa trabaho, nagche-check ako ng email. at nung isang araw lang eh may narecieve akong email galing kay Lily Andrew. di ko na dapat papansinin dahil nasa Spam naman, pero nawindang ako sa title nung email.
medyo may pagkamanghuhula ata itong si Lily Andrew. bakit? dahil ilang araw lang bago ko mabasa ung email ay naisipan ko nang tumigil na sa pagbo-blog. oo, as in tumigil na. as in tama na. u know, enough. tas mababasa ko itong email? tsk. tempting.
nung magsimula akong magblog, hindi pa uso ung money-making through blogging. eh ngayon, halos lahat na ata ng blogger na kakilala ko eh kung hindi may Ads eh may mga sponsored posts. sa tagal ko nang nagbo-blog, di ko naisip na pagkakitaan man lang ung mga naging blog ko. hmm, siguro dahil, una pa lang, di ako maaapprove dahil bihira akong gumawa ng english posts. at saka, ayoko lang. sabi nga sa akin dati ni kuya zaldy aka majorkontrapelo aka SEO addict, na since andito ako sa Amerika, dapat ako daw ang nakikinabang sa mga sponsored post o ads. mas malaki daw ang kita. eh kaso, hindi talaga eh. wala talaga akong interest.
kahit na siguro tumigil na ako sa pagbo-blog, di ko pa rin ibebenta ang kundiman. well, depende pala, kung magbreak kami ni arvin. :P hehe. joke lang baby :D *yakap!* kakabit na ng kundiman sina karmi at komski. andito sa kundiman lahat ng kakesohan, kaemohan at kaartehan naming dalawa. mga videos, pictures at mp3s na may kasamang ala-ala ng aming nakaraan at ng ngayon. hay, memories dude. both good and bad.
sabi nga sa commercial, “there are things that money can’t buy” at sa pagkakataong ito, walang katumbas na pera ang mga ala-alaa’t mga kwentong aming naibahagi dito sa kundiman. mga comment ng mga taong dumaan at tumambay. mga readers na aming nainspire?, napaiyak at napatawa. priceless talaga.
pero…
nakakacurious pa rin eh. kahit na wala talaga akong balak.
magkano nga kaya kapag binenta ko ang kundiman? hmmm..
ito ay isang special post para kay Vanny.
last November 19, may bagong post sa blog nya, pero hindi sya ung author nung post. si Shobe. sabi ni Shobe, nasa ospital daw si Vanny. at that point, kinuha ko kaagad ung phone ko para itext sya ng get well. akala ko eh dahil lang sa nilalagnat sya or something kaya sya naospital.
ngayon na lang ako nakadalaw ulit sa blog nya, wala pa ring update, kaya naisipan kong magbasa ng comments. dun ko nalaman na di lang pala simpleng lagnat ang dahilan kaya sya naospital… :(
To all:
She’s still in the hospital. Still not awake. Terrible car accident. =(
Thanks for the prayers.
car accident. :( nung Nov. 21 ung comment. kaya pala walang reply sa text ko.. :( sissy, sana ok ka na ngayon….
miss you sissy!! as in… kaya dapat gumising ka na ok??? i demand! *hugs*
kaya sana po sa lahat ng nakakakilala kay Vanny, o sa mga dumadaan dito sa kundiman, pagpray natin sya…
Ilang taon na rin akong may website o blog, 2004 pa, na araw-araw kong pinagbubuhusan ng panahon at pinaglalaanan ng oras. Webpages na isa-isa kong sinulat, ang bawat letra, bawat HTML tag, CSS style definition, at javascript code. Pero ang unang beses na nalungkot ako dahil sa hindi ko magamit ang isang site ay nung down ang, hindi ang aking site, kundi nang makita ko ito, bandang first-second quarter nitong taon, 2008.
Isa ito sa mga error screens ng Twitter, “Something is technically wrong”. Ang Twitter ang nagsimula ng microblogging kung saan makakapagpost ko ng mga maiiksing posts o updates. Pero nagamit ko, este namin ni karmi ang Twitter para makatext ang isa’t isa, para makaiwas sa mahal na international SMS rates.
Mahigit 2,900 direct messages na ang nasend ko kay karmi mula Enero, at karamihan dun ay gamit ang phtwitters. Malaking kamurahan ang piso kumpara sa dapat ay kinseng sisingilin ng Smart sa bawat int’l SMS, e kitang wala naman akong perang pangload. Ganun din naman ang benefit ni karmi sa pagtetext sa akin, dahil may US shortcode number ang Twitter na ginagamit niya.
OK na sana ang lahat nang itinigil ng Twitter ang SMS support sa Pilipinas at sa iba pang bansa, maliban sa Amerika, Canada at India ata. Naiyak nga ata si karmi dahil sa balitang yun:P Hehehe, kasi hindi na niya ako matetetext… pansamantala.
Dahil sa pag-alis ng SMS support ng Twitter, ay siya namang pagdaradag ng feature na ito sa Brightkite!:D
mula ata nung pagpapaplano natin ng ating pagkikita eh, yan na ang lagi nating sinasabi. sana June na lang forever. :)
Hindi ko pala nasabing mahal na mahal kita carme ko *yakap* hmmm, hndi p naman to ang huli:) bus n ko. Post ulit ako mamaya, hehehe
– June 30, 2008, 23:43:23
June 30. kinabukasan na ang flight ko, alas-sais ng umaga pero hanggang halos magaalas-dose eh nasa bahay ka pa rin kasama ang mga barkada ko. nagpicture taking galore syempre, at ito ay isa sa mga kuha.
busy na nagpipicture taking ung mga kaibigan ko habang tayong dalawa ay nasa sulok, naguusap, magkayakap na para bang ayaw bumitiw sa isa’t-isa. sayang, wala man lang tayong kuha nung gabing un diba? ewan ko kung pareho nating nakalimutan o kung may dala ka bang camera ng gabing un.
hindi nga tayo nakapag-iloveyou sa isa’t-isa. ewan ko rin kung bakit, siguro kasi mas naging mahalaga para sa atin noong gabing un na magkasama tayo, kahit na walang salitaan. kahit titigan lang. mejo matagal din taung magkayakap, na kung pwede nga lang ay di na tayo umalis sa sandaling iyon. pero dahil gabi na rin at sa bundok ka pa uuwi, kelangan mo nang umalis.
pagkaalis mo’y syempre, magkatext naman tayo. di ata ako nakatulog ng matino nun, pareho nga tayong puyat diba? hanggang sa huling sandali’y ginawa nating biruan ang pagalis ko.. sabi ko’y ayokong umalis, at sumagot ka naman.
hehe:) edi wag k umalis. Gala tayo mamaya, hehehe.
kung pwede lang talagang di umalis. kung pwede lang na magpaiwan para makasama ka.
memorable talaga ang June this year para sa ating dalawa at hanggang ngayo’y gusto ko pa ring balik-balikan lahat ng naging gala natin noon. gusto ko pa ring maging June na lang sana forever, pero this time, mas winiwish ko na sana, kahit hindi lang June, eh makasama na kita. :)
