| |
mula ata nung pagpapaplano natin ng ating pagkikita eh, yan na ang lagi nating sinasabi. sana June na lang forever. :)
Hindi ko pala nasabing mahal na mahal kita carme ko *yakap* hmmm, hndi p naman to ang huli:) bus n ko. Post ulit ako mamaya, hehehe
– June 30, 2008, 23:43:23
June 30. kinabukasan na ang flight ko, alas-sais ng umaga pero hanggang halos magaalas-dose eh nasa bahay ka pa rin kasama ang mga barkada ko. nagpicture taking galore syempre, at ito ay isa sa mga kuha.
busy na nagpipicture taking ung mga kaibigan ko habang tayong dalawa ay nasa sulok, naguusap, magkayakap na para bang ayaw bumitiw sa isa’t-isa. sayang, wala man lang tayong kuha nung gabing un diba? ewan ko kung pareho nating nakalimutan o kung may dala ka bang camera ng gabing un.
hindi nga tayo nakapag-iloveyou sa isa’t-isa. ewan ko rin kung bakit, siguro kasi mas naging mahalaga para sa atin noong gabing un na magkasama tayo, kahit na walang salitaan. kahit titigan lang. mejo matagal din taung magkayakap, na kung pwede nga lang ay di na tayo umalis sa sandaling iyon. pero dahil gabi na rin at sa bundok ka pa uuwi, kelangan mo nang umalis.
pagkaalis mo’y syempre, magkatext naman tayo. di ata ako nakatulog ng matino nun, pareho nga tayong puyat diba? hanggang sa huling sandali’y ginawa nating biruan ang pagalis ko.. sabi ko’y ayokong umalis, at sumagot ka naman.
hehe:) edi wag k umalis. Gala tayo mamaya, hehehe.
kung pwede lang talagang di umalis. kung pwede lang na magpaiwan para makasama ka.
memorable talaga ang June this year para sa ating dalawa at hanggang ngayo’y gusto ko pa ring balik-balikan lahat ng naging gala natin noon. gusto ko pa ring maging June na lang sana forever, pero this time, mas winiwish ko na sana, kahit hindi lang June, eh makasama na kita. :)
Ewan ko talaga kung paano ko ikukwento ‘to. Medyo mahabang paliwanagan din kasi. Mahaba, magulo, kumplikado. Kahit ako hindi ko alam kung naiintindahan ko nang lubos ang mga naging desisyon ko at umaasa na lang ako na sana nga e tama itong mga ginagawa ko sa buhay ko.
Hindi ako nag-enrol ngayong semestre. Hmmm, ang safe naman ng pagkakasabi ko. Ayoko na muna mag-aral. Ayan, mas may dating.
Ika-limang taon ko na sa kursong apat na taon lang dapat kinukuha. Nagkaproblema kasi ako at marami nga. Nagsimula sa patikim-tikim hanggang sa unti-unting lumalim. Tipong ganun, pero hindi ko ito ginusto. May mga klase akong hindi pinagtuunan ng pansin, yung mga minor subjects. Long history, nagsimula nung unang semestre ko pa lang sa eskwelahang parang gusto kong pagsisihan kung bakit ko pinasok.
Pasensya na sa inyong lahat. Nasayang ang buwis na ibinayad para sa pagpaparal sa akin. Hindi bagay ang kalayaang hatid ng unibersidad sa aking personalidad. Ewan, pero ang masisisi ko lang naman talaga e ang sarili ko. Hindi ako nagbago, hindi ako nakiayon, at hinayaan ko na lang na magkandaloko-loko ang sitwasyon ko hanggang sa umabot ako sa ganito.
Tatakas ako mula sa isang bagay na hindi ko matatakasan. Pero wala kasing mangyayari kung ipagpapatuloy ko ang pag-aaral ko. Sigurado akong lalo lang mabubulilyaso, lalong lalala at yun ay kung may mas ilalala pa sa kasalukuyan nitong estado. Nawalan ako ng interes, at lalayo ako sa pagbabakasakaling muling bumalik ang pagnanais kong pumasok sa loob ng klasrum upang mag-aral.
Under construction ang daan patungo sa aking graduation at wala ang construction workers na gumagawa nito na ako ang namamahala. Mag-iiba muna ako ng daang bubuuin. Ibang kalsada muna ang aking tatahakin.
Hindi sapat ang isang post para ipaliwanag ko ng lubos, na hindi ako sigurado kung kaya nga. Sa Biyernes mag-uumpisa ang training ko sa isang trabahong ‘di ko dati ninais pasukin. Ang trato ko sa trabahong ito ay tulad ng trato ko sa sponsored reviews, philippine politics, business pyramiding, at kursong nursing. Pero wala e, kung tatakas ako, mas maganda kung mabilis.
NCO Group, sa may building ng ABS-CBN. Ayus, araw-araw kong matatanaw ang mga dyip papunta sa unibersidad. Makakasalubong ko pa rin ang mga mag-aaral na nakasuot ng siglo strap sa ID.
Kung iisipin, pati ba naman diploma, ika-cram ko pa rin?
sumakit na ang ulo ko kakalaro ng Babysitting mania. bwisit na mga bata yan, napakagulo, di ko tuloy matapos ung level 25. at dahil ayoko nang maglaro, naisipan kong gumawa na lang ng blogentry. oh diba, sobrang random, namiss ko rin kasing magpost.
unang-una, gusto kong magsorry sa lahat ng mga dumadalaw at nagco-comment dito sa kundiman. sorry dahil di ako nakakadalaw sa mga blog nyo. :( may mga bagay na kinatatamaran ko na ngayon at aminado akong isa na ang pagbo-blog. actually, di na pala bago un. naalala ko tuloy ung panahon na as in naging buhay ko ang blogging. maya’t-maya ang entry, umaabot ng double digits ang comments at laging puno ang shoutmix. masipag din kasi akong magbloghop noon. pero ngayon, wala na. ni ung mga taong nasa blogroll namin, hindi ko na nadadalaw. sorry. super sorry talaga. di nyo naman siguro ako masisisi na dahil sa mga nangyari eh manahimik muna. masyado kong minahal ang pagbo-blog pero anong nangyari. sa sobrang pagmamahal ko sa pagbo-blog, ito rin ung nakasakit sa akin. lahat nga naman ng sobra ay masama.
noon ko pa naisipang tumigil sa pagbo-blog. pinigilan ako ni arvin. at ngayon, sya naman tong tinatamad. :P ang hirap nito, dalawa na nga kaming author nitong kundiman, pareho pa kaming tamad. tsk. pano na yan diba? kawawang kundiman.
may sakit nga pala sya ngayon, at sa mga susunod na araw ay magiging busy na rin sya. ewan ko lang kung makakapagupdate pa sya dito. pero siguro naman. pwedeng mas marami na syang maikukwento. :)
pangalawa, salamat sa mga dumadalaw pa rin dito. sa 31 subscribers ng blog namin at sa mga nagse-search sa world wide web tungkol sa kung anu-anong keywords na napupunta dito. dahil sa inyo, hindi nawawalan ng bisita ang blog namin, sana lang may mapulot kayong kapaki-pakinabang dito. :) salamat sa mga nagco-comment, sa mga dumadaan pero di nagiiwan ng comment. sa mga E[kwento]MO participants dati, salamat sa pagdalaw dito. :D basta salamat. ayoko nang magnamedrop, basta sa mga regular dito sa kundiman, pramis dadalawin ko mga blog nyo kapag ok ok na pakiramdam ko. :) ah oo, parang magkakasakit na rin ako. ewan kung nahawa ako kay arvin. :P
hmm.. sabi ko, masama ang loob ko sa blogging. actually, sa mga blogger pala ako mejo nagagaraan. hehe. basta ingat na lang sa mga taong pagkakatiwalaan. naging note to self ko na yan. :)
720am na, petiks na naman, pwedeng habaan ko pa tong post, pero wala na naman akong masabi. sumasakit na rin ung mata ko. pasaway kasi, bibili-bili ng salamin, di naman gagamitin. tsk.
*commercial, pumasok kasi si bossing*
david: 4 more days!
carme: before what?
david: *just staring at me*
carme: oh yah, Twilight.
david: so are you going to see it?
carme: maybe. my sister wants to. so, we might.
david: you should. and then read the book after.
carme: i dont know. we’ll see
sa biyernes na ung Twilight. binasa ko ung libro hanggang Chapter 8, pero di ko nagustuhan. tapos ngayon, gustong mapanood ng kapatid ko. nagustuhan ko naman ung soundtrack, so siguro nga maganda ung movie. ewan.
paguwi ko ng bahay, matutulog na ako kaagad. malamang, malamig eh. masarap matulog nun.
kung hindi man kami makapagupdate ng ilang araw, pasensya ha. babawi kami. so parang hiatus post pala ito. hmmm, ganon na nga siguro.
kung hindi man. kundiman.
Yun ang paminsan-minsan naming bungad ni karmi sa tuwing may nakikita kaming kakaiba sa stats, sa mga bumibisita, mga binibisita, mga kiniclick, mga viniview, at pati na yung mga hinde. May mga weird searches, weird na referrers at minsan din, may mga weird na visitors… at eto ngayon ang isa.
Eto ang isa sa mga pinakaweird na nakita namin. Weird, kasi, hindi namin alam kung bakit. Well, sinabi ko na lang kay karmi na hindi lang sa amin niya ito nagawa at malamang ay sa iba rin. Kung anu yun, tignan mo muna itong screenshot ng statcounter page ng kundiman.
Tignan mong url na viniew niya; H:/Ang Blog natin/kundiman -imissu.mht Yan ang weird na part. Ang simpleng explanation ay sinave niya yung post page ng imisu entry ni karmi, yung may video. At viniew niya nung isang araw at muli, kaninang umaga.
Well, ang sinasabi nitong stats ay gumagamit siya ng IE, Windows XP at base sa nakuhang screen resolution, isang laptop; na sa pagbabasa ko sa wikipedia ay nakakalamang na isang Lenovo Thinkpad. Yung iba kasing netbooks ay Vista na ang gamit o kung anung flavor ng Linux kaya narrowed down ang choices.
PLDT Sampaloc. Nagmukhang static IP ang gamit niya na offered lang ata sa business package ng PLDT MyDSL, pero laptop ang gamit so malamang na home user siya? Ewan.
At kamusta naman sa Ang Blog natin na folder name. Ang alam ko kasi ay kaming dalawa ni karmi lang ang nagmamay-ari sa kundiman, at nasa Amerika si karmi. Wala ako sa Sampaloc, hindi ako naka-PLDT at lalong wala akong laptop, wish ko lang:P So yun ang isa pang weird.
Plus, notice the drive letter, H:\, na masyado atang malayo sa normal na C: at D: kaya ang naiisip ko lang na dahil ay isa itong USB flash disk. Which raises the question, bakit sa flash disk niya sinave? Nung una e hindi ko pa napapansin na laptop yung gamit kaya ang naisip ko nung isang araw ay nagpunta siya sa net shop, sinave yung post page sa usb, para basahin sa bahay, na ngayon ay unlikely na.
He/she has a laptop, sinave niya sa usb yung page, ‘tas viniew niya kaninang umaga. Well, even the saving part is weird. Bakit mo isesave yung page kung may internet connection ka naman? Tignan mo, sinave niya yung page na nagcocontain ng Statcounter code. Inopen niya sa browser yung page, gumana yung script kasi nga may internet connection kaya nakuha sa stats. Walang referring link kasi nga nidouble-click lang niya yung nakasave na file.
Ang weird talaga ng nagsave sa post na yun.
Kung balak lang niyang mapanood yung video at sinave niya yung page thinking na hindi na ito makukuha sa stats, I suggest na kunin na lang niya yung Vimeo page nung vid. At hmmm, kakaunti lang yung entries nung IP na yun sa stats pero thinking na sinave niya yung isang post, malamang subscribed siya sa feed ng kundiman.
Bakit nga kaya ano?
|
|
