kundiman[dot]net

di naman ako magsasawang gisingin ka. nitong mga nakaraang araw, ikaw ang gumigising sa akin. tatawagan mo ako gamit ang bueno at magtyatyagang intayin kong sagutin ang aking telepono. nung minsan nga’y 14 missed calls ang nagregister sa telepono ko. sa ika-labinlimang beses, nasagot ko na ang tawag. mantika kasi akong matulog, yan ang lagi mong sabi. well, medyo may katotohanan naman iyon, sensya naman, di kasi talaga ako madaling magising sa kakaunting ingay.

boses ko ang syang gigising sayo. este, ung ring pala ng telepono mo. kung pwede ko lang lagyan ng special ringtone itong telepono ko, para kapag tatawag ka eh boses mo ang maririnig ko. ok sana un, ung parang kina Sara at John Lloyd lang. maaalimpungatan ako sa tunog ng aking telepono, sisilipin kung sino ang tumatawag, at kapag nakita kong kakaibang numero ang lumabas, alam ko nang ikaw iyon. nakapikit pa akong sasagutin ang tawag na para bang nananaginip. minsan, iniisip ko na sana panaginip nga lang talaga na kausap kita sa telepono at sa paggising ko, sa pagmulat ng aking mga mata ay mukha mo ang syang masisilayan at sa wakas, ang tinig mo’y personal na maririnig.

teka, kahit 5 mins. lang. malapit ka nang umalis, papasok ka pa kasi, pero nagkaoras ka pang tawagan ako. sa loob ng limang minuto’y pinagkasya natin ang normal na isang oras nating paguusap. mahaba na ang limang minuto, marinig ko lamang ang boses mo. masabi ko lamang sayo na mahal kita at magingat ka sa biyahe ay sapat na.

nakatulog ka na ata. di ka na kasi nakasagot dun sa text ko. kung bakit ba kasi nalowbatt pa ako kanina, naputol tuloy ang paguusap natin. nagtatawanan tayo kanina, nagkukulitan ng biglang nagoff ung telepono ko. gara. pero kailangan mo naman kasing matulog. puyat ka kasi sa trabaho. sinubukan kong tawagan ka kanina, di mo nasagot ang tawag ko. sige, susubukan ko na lang ulit maya-maya. ako naman ang gigising sayo. wag ka lang sanang mantikang matulog tulad ko. :)