kundiman[dot]net

asan ka na?
eto naglalakad na.
aok, sabihin mo kapag andun ka na ha. ingat.
ok. :)

Linggo ng umaga, katatapos lang ng trabaho ko. Nakasanayan ko nang maglakad papunta sa Starbucks para magkape. Walking distance din naman ito sa sakayan ko ng bus kaya sakto, makakapagHot Chocolate na ako, makakausap pa kita habang naghihintay.

Pagpasok ko pa lamang, nawala na kaagad ang aking antok dahil sa amoy ng kape. Hindi masyadong malamig ang aircon, at may mellow music na pinapatugtog sa loob. Hindi ako nagtaka kung bakit karamihan ng estudyante ay dito tumatambay para mag-aral, maaliwalas kasi ang lugar at tahimik pa. Walang pila, kaya naman nakangiting binati ako ng cashier. Nagorder ako ng Hot Chocolate at sabay kuha ng Egg Sandwich. Nang nakapagbayad na ako, tinanong ako nung babae kung nag-aaral pa daw ba ako. Napa-oo na lamang ako. Hindi na ako nagulat sa tanong nya, dahil hindi un ang unang beses na nangyari sa akin iyon.

Humanap ako ng mauupuan, ung sa may pinakadulo ang pinili ko. Inilapag ko ang aking bag sa bakanteng upuan, at umupo naman ako sa katapat nito. Mainit ang inumin ko, saktong-sakto dahil malamig ang panahon sa labas. Habang kinakain ang binili kong sandwich, inilabas ko ang aking celphone para itext ka.

andito na ko. kain tayo.
anung meron?
egg sandwich ito eh.
uy, penge!
lika dito, share tayo. sakto, dalawa itong sandwich eh. :)
hehe. kung pwede lang ba eh. text mo ko kapag pwede na akong tumawag ha.
ok sige. :)

 Lagi kang nagkakape. Sa tuwing magkausap nga tayo, lagi mong sinasabi na magtitimpla ka ng kape. Ewan ko ba kung nakakailang tasa ng kape ka kada araw, pampagising mo din kasi un, lalo na kapag puyat ka para lang kausapin ako. Ilang beses mo na ring sinabing ipagtimpla kita, pero hindi ako marunong eh. Di rin ako pala-kape. Sinubukan ko nang magtimpla ng kape para sa akin, pero di ko nagustuhan. Kaya nga ako pumupunta ng Starbucks eh, para masarap. 

ayan, tawag ka na. :*

Ilang minuto lang ang lumipas, nagriring na ang telepono ko. Napatingin sa akin ung nasa tapat kong table. Naistorbo ko ata sa pag-aaral, kaya nginitian ko na lamang at sinabing “Sorry”, ok lang daw sabi nya.

hello?
hi.
hi baby. musta?
eto, ok naman.
anu gawa mo?
wala. inaantay ka lang makauwi. tapos ka nang kumain?
opo. naubos ko lahat. hehe.
ahh buti naman. ingat paguwi ha.
oo, intay mo ko ha.
oo naman. 

Di ko na napansin ang oras, di ko na rin alam kung pinagtitinginan ba ako ng mga tao dahil sa ingay ko. Nagpalitan tayo ng kwento — ako, tungkol sa naging gabi ko sa trabaho at ikaw naman, kung anung nangyari sa araw mo. Asaran, kulitan. Lagi mo talaga akong napapatawa, kahit na sobrang korny ng jokes mo. Naririnig ko ang boses mo galing sa kabilang linya, pero parang kasama kita. Parang nasa tapat lamang kita at hindi ung bag ko ang nakikita ko. Nakikita ko ang iyong ngiti habang nagkukwento ka ng napanood mong pelikula. Kung gaano ka kaexcited na bumili ng bagong hard drive para sa PC mo. Rinig na rinig ko ang iyong halakhak ng iyong kinuwento ang nangyari dun sa call mo. Lahat parang totoo, lahat ng pangyayari ay para bang kasama na kita. Nangiti na lamang ako, dahil alam kung mangyayari rin iyon, makakasama rin kita, magagawa rin natin ito. Huling higop ko sa aking tsokolate, nagpaalam na ako sayo. Uuwi na rin kasi ako.

Lumabas ako ng Starbucks, ilang minuto bago dumating ang bus. Naging masaya na naman ang coffee date natin. Sana lang sa susunod eh kasama na talaga kita, mas magiging masaya un! Pramis, magaaral na akong magtimpla ng kape para sayo. :)