kundiman[dot]net

Ngayong LP Thursday na may temang Pamilya ay pinost namin ni karmi ang mga family pictures namin:

O, ‘wag muna kayo aalis..

Dahil minsan lang naman kami makumpleto na nakabihis lahat at may camera, eto’t nagpicture-taking kami matapos ang Misa de Galo. Pero ngayong iniisip ko, hindi ako sigurado kung bakit kami may dalang camera, hehe. Pero ang hula ko ay dahil pinadala ng nanay ko dahil sa induction ng officers ng San Gabriel Sub-Pastoral Council (SPC). Di nga updated yan kasi nag-asawa na yung ditse ko at may pamangkin na rin ako :)

O, wacky pose naman..

Pagkasabing-pagkasabi nung photographer na wacky pose eh alam na naming lahat ang gagawin namin. Wacky, meaning magulo. Meaning kanya-kanya na. Meaning kahit na nakapormal eh pwedeng-pwedeng magpacute sa camera. Hehe. Ang litratong ito ay kuha, dalawang taon na ang nakalipas nang ikasal ang aking kapatid na lalake. Hanggang ngayon ay ito ang pinakapaborito kong family picture namin. :)

Ito ang aming lahok para sa ika-106 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Pamilya (Family). Halina’t bisitahin ang lahok ng iba pang miyembro.

Nakagawa na ako ng kaparehong post na ganito noon nung magDM sa akin si Nikki Gil sa twitter. Sobrang natuwa ako, na hindi ko malaman ang gagawin. Haha. Ako na ang fanatic talaga.

Sa dinami-dami ng celebrities na finofollow ko sa twitter, ni hindi ko inisip na isa man sa kanila ay magre-reply sa akin. I mean, ok, siguro hoping ako na sana mapansin nila ako, ma-acknowledge ang aking presence, pero kung hindi man, ok lang. No harm done.

Pero iba pala ung feeling kapag may isang pumansin sayo. Ung di mo inaasahan. :D Sobrang saya.

Nasa trabaho ako, kalaban ko sa Tetris ung mga katrabaho ko. Katatapos lang ng turn ko nang maisipan kong i-check ang Twitter at nabasa ko ang tweet ni Ms. Lea Salonga tungkol sa Steam, iPad at Portal. Naalala ko na libre nga pala ang pagdownload ng Portal hanggang May 24, kaya naman naisipan kong i-@reply sa kanya.

@MsLeaSalonga wow, you also play Portal!:) did you get it for free, coz I think you can download it free on Steam til May 24th. :)

– mimay, http://twitter.com/mimay/status/14213839467

Nasend ang @reply ko, pero di pa tapos maglaro ung katrabaho ko. Check lang ako sandali ng email, tapos bumalik ako sa Twitter. Sabihin na lang natin na ang sumunod na mga pangyayari ay kinagulat ng mga kasama ko dahil sa nabasa ko. Haha.

Nag@reply si Lea Salonga sa akin. (Repeat 3x)

Hanggang ngayo’y di pa din ako makapaniwala. Pinansin nya ako, astig astig. Nakakatuwa! Hanggang ngayon, di ko mapigilang mangiti sa tuwing naiisip ko na kahit sa Twitter man lang eh naging “close” kami ni Ms. Lea. <3

Nabasa ko sa link post ni Ms. Noemi Dado sa Facebook na sa May 31 daw, may mga former Facebook lovers ang magde-delete ng kani-kanilang FB accounts. Hmm, bigla tuloy akong napagisip, parang gusto kong maikiisa sa kanila.

Nitong mga nakaraang araw, pinagiisipan ko na kung buburahin ko na ba ang FB account ko. Kung bakit, eh dahil gusto ko lang. Tipong para maiba naman. Ayoko na rin kasing masyadong maging public ung buhay ko. Haha. Meganun. Tas sumabay pa ung sunud-sunod na pagkakaroon daw ng problema ng FB sa privacy settings nito. Na hindi naman daw talaga private talaga ang profile mo, pwedeng-pwede pa rin itong makita ng ibang mga tao.

Gusto ko na ring tumigil sa pagfe-facebook para makapagconcentrate ako dito sa pagbo-blog ko. Bago ko pa man gawin ‘tong entry ko ngayon, binuksan ko muna ung mga apps na nilalaro ko – Resto City, Pet Soc, Hotel City at Nightclub City. Masyadong matrabaho ang pagkakaroon ng Facebook. Hindi na masyadong productive ang araw ko dahil dito. Kelangan ko nang kumawala. Ayoko na rin ng mga comments galing sa mga tao na kahit biro eh hindi naman nakakatuwa. Ok, kasalanan ko rin siguro dahil masyado kong dine-detail ang mga nangyayari sa buhay ko. Ang akin lang, sana wag na lang magcomment ung mga wala namang sasabihing maayos. O pwede kayang i-disable ang feedbacks section? Ok ata un.

Kahit na gusto kong burahin na ang account ko, iniisip ko rin naman ung good things na nagagawa ng FB. Totoo naman kasi na “Facebook helps you connect and share with the people in your life”, at sa tulong ng FB eh nakabalita na ako sa mga kaklase ko noong kinder pa lang ako. Gamit ang FB, naplano ko ung mga get together nung umuwi ako ng Pinas. Nakakapagupload ng old skul pictures. Nakakapagshare ng videos. At kung anu-ano pa. Kapag binura ko ang account ko, paano na ako makakapagpost ng link ng bagong entry ng blog? Eh dun na lang ata galing ung readers ng kundiman. Hehe.

Well, May 18 pa lang naman, may ilang araw pa ako para magisip kung buburahin ko na ba talaga ang FB account ko. Tingnan na lang natin. Kung gawin ko man un, maghahanap na lang ako ng iba pang social networking site, tas maaadik na naman ako dun tas gagawan ng entry katulad nito. O kaya, may Friendster pa naman. Haha.

Madami mang problema ang FB ngayon, may advantage pa rin naman ito.

At least, di na nakakalimot ng mga birthdays ang mga tao. LOL.

*picture from http://mildlyhotpeppers.com

Kaunti na lang ang panahong ating bibilangin, isang buwan at kalahating araw, at sa wakas ay ika’y akin nang makakapiling.

– Isang buwan, kalahating araw., Komski May 14,2008

malapit na.

isang buwan mula ngayon.
isang buwan na lang.
:)

–  portin, Karmi May 13, 2008

Dalawang taon na ang nakalipas mula nang magpost tayo pareho ng litrato ng Cubao Station ng MRT na kinunan mo nung papasok ka sa iyong OJT. Marami ang nagcomment na nagtatanong kung saan at bakit natin pinost un. Hindi nila alam, doon kasi tayo magkikita. Magkikita sa wakas.

Dalawang taon na ang nakalipas nang pareho nating naramdaman ang pagkasabik na sa wakas ay magkikita na tayo ng personal. Magkahalong kaba at tuwa, na sa tingin ko’y mas higit ang tuwa dahil sa wakas ay makakausap na natin ang isa’t isa na hindi gamit ang webcam, keyboard at YM. Kaba din dahil di natin parehong alam kung anung maaaring mangyari pagtapos ang pagkikitang ito. Halos isang buwan din tayong naexcite at di makatulog.

Dalawang taon na nga ang nakalipas at heto ako ngayon gumagawa ng entry, na may ngiti sa labi. Kita mo nga naman, dalawang taon na ang lumipas. Ang dami nang nangyari matapos nating isulat ang mga entry natin. Madami-dami na rin tayong napagdaan, kahit na magkalayo tayo. Mga tampuhan at problemang nalampasan. Kulitang hindi nawala sa tagal ng panahon. Pagmamahal na lalong pinagtibay ng distansya at mga pangarap na mas lalong gusto nating magkatotoo. Eh, seryoso namang masyado. :) Hehe.

Dalawang taon na ang nakalipas pero hindi pa rin nagbabago ang nararamdaman.  Nandun pa rin ang kilig, tampuhan at tuwa. Nandun pa rin ang pagkasabik sa susunod nating pagkikita. :)