kundiman[dot]net

Bago pa man ako umuwi ng Pilipinas noong March, nakaplano na ang pagpunta namin ni Arvin sa Enchanted Kingdom. Para sa parehong first timers, hindi kami naligaw at hindi rin kami nahirapan sa biyahe. Ang aga nga namin doon eh, isang oras bago magbukas ang theme park eh andun na kami. Buti na lang din dahil nasa unahan kami ng pila.

Naglibot, sumakay ng rides at kumain. Syempre, hindi  mawawala ang photo-op session namin. Pero dahil dadalawa lang kami, kadalasan eh ung isa ang tiga-kuha ng litrato. Wala rin kaming dalang tripod. Kaya naman kapag may pwedeng pagtungan ng camera, ipinapatong ni Arvin doon na naka-timer na lang. In fairness, naging successful naman lahat ng kuha at na-master namin. Hehe.

Pero may mga pagkakataon na kailangan talagang may hahawak ng camera para maging maayos ang kuha ng litrato. Katulad na lamang ng jumpshot. Mahirap na masakto ang pagtalon kapag walang magbibilang na tao sabay pindot ng camera.

Noong una’y sinubukan namin ang magjumpshot na naka-timer lang. Ipinatong ni Arvin sa isang table ang camera at inabangan namin ang ilaw. Pero failure. Hindi talaga namin masaktuhan. Hehe. Kaya naman, sa kabutihang-palad eh may janitress na nagwawalis sa may malapit sa amin at nakitang nahihirapan kami sa pagtalon at pag-aayos ng camera kaya nagprisinta na lamang syang kuhanan kami ng litrato. Naawa na ata sa amin. Hehe.

Ito ang litratong kuha ni Ate. Hindi pa rin nasaktuhan, pero salamat pa rin! Hehe.

Bale tatlong litrato, itong jumpshot, isang kuha sa may lagoon ng Enchanted Kingdom at sa labas, kasama si Eldar ang pinakiusapan namin ang isang empleyado ng EK para kuhanan kami. Ang bait nila diba? Kasi naman, that’s what are strangers are for.

Ito ang aking lahok para sa ika-105 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Estranghero (stranger). Ang litrato ay kuha noong nagpunta kami sa EK ni Arvin. Muli, salamat kay Ate para sa litratong ito. Halina’t bisitahin ang lahok ng iba pang miyembro.

Sa sobrang lamig dito sa loob ng bus ay aakalain mong umuulan sa labas. Malapit nang gumabi at nagsisimula nang dumilim ang kalangitan ngunit hindi ang ating kapaligiran dahil unti-unti na ring nagliliwanag ang mga gusali sa kahabaan ng EDSA. Mag-iisang oras na tayo sa biyahe ngunit malayo pa rin sa bababaan.

Yakap mo ang aking kamay nang mahigpit, ngunit ‘di sing higpit nung nakasakay tayo sa Anchor’s Away kaninang hapon. Panigurado’y kabaligtaran din dahil ang naging tibok na ating mga puso kanina’y naghahabulang parang mga bump cars sa Dodgem at pasirku-sirkong hindi na malaman ang itaas sa ibaba na parang Space Shuttle, pero hindi ngayon. Tahimik. Sumandal ka lang sa balikat ko.

Naramdaman kong nakatulog ka na dahil lumuwag ang pagkakahawak mo sa aking mga kamay na itinaas ko para hindi ka magising na ngawit at siyempre, para na rin mahaplos ko ang iyong mga pisngi. Mahimbing ang naging tulog mo dahil na rin siguro sa kapaguran. Kahit nakapikit ka’y ninais ko pa ring titigan ang mga mata mo at nangiti nang idantay mo ang iyong pinsgi sa likod ng palad ng kamay kong nananatili pa ring nakahawak sa kamay mo.

Hinawi ko ang iyong buhok at muli ay hinalikan kita sa mga labi habang nananaginip ka.

Happy Nanay’s Day sa pinakamamahal kong nanay! :D Love you ma!!

PS.

Happy Mother’s Day din sa lahat ng nanay sa buong mundo!! ^^

Michel,

Hi sis! Sobrang miss na kita. Pasensya na kasi noong March lang ako nakadalaw sayo, after almost 3 years din. Pangatlong uwi ko na un, pero isang beses pa lang kitang nadadalaw. Naging busy kasi pero di naman kita nakakalimutan kahit na ganon.

Kasama ko nga pala si Arvin nung dumalaw kami sayo nina Raych at Amor. Sayang, di mo na sya nakilala ng personal. Makulit sya tulad ko. Malamang magkakasundo kayo. At malamang eh isa ka sa mga magugulat sa love story namin. Hehe.

Sis, musta ka naman dyan? Alam kong binabantayan mo kami ni Raych. Medyo di na kita napapanaginipan eh, di tulad nung dati. Dalawin mo naman ako minsan o, pramis di na ako matatakot. Gusto ko lang naman na makipagkwentuhan sayo. Gusto kong sabihin sayo lahat ng nangyayari sa buhay ko.

2001. 9 years na rin pala nagdaan. Sobrang miss ka na namin – lahat kaming nagmamahal sayo. Basta alam kong andyan ka lang nagbabantay, ikaw nga ang guardian angel namin diba? :)

I love you sis!

– Mimay

Ito ang aking lahok para sa ika-104 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Bulaklak. Ang litrato ay kuha noong March 9, 2010 nung dinalaw namin ang puntod ni Michel, sa Sto. Rosario. Ok siguro kung mababasa nya ‘tong entry ko ano? O medyo creepy din ata un. Hehe. Halina’t bisitahin ang lahok ng iba pang miyembro.