Dahil sa isang FB status bigla akong nakaramdam ng inggit, pagtatampo. Ewan ko ba. Kasama na rin ang pagkalungkot. Akala ko I’m one of them, pero di pa rin pala.
Nakakamiss ang may social life. Namimiss ko na ung mga kaibigan ko sa Pinas, ung kasama ko sa paglabas-labas o kahit na tambay lang sa bahay at nagtsitsismisan. At dahil wala naman ako sa Pinas, why not maghanap ako ng bagong set of friends ko dito diba? Nakahanap naman ako, pero hindi pa rin talaga un katulad ng mga kabarkada ko. Minsan hindi pa din ako makarelate sa kanila. Siguro dahil na rin sa edad. Nasanay kasi ako sa mga kabarkada ko na ako ang pinakabata, dito kasi Ate Carme ako. Wala bang pagkakaiba? Meron.
Ayon nga, nabasa ko sa status na lumabas ung mga kaibigan ko dito. Lunch, shopping. Tamang gala lang kasama ang girlfriends. Di ako naisama o sinabihan man lang. Nakakalungkot. Well, sige, granted na alam nilang di ako makakasama dahil sa trabaho ko, pero sana sinabihan pa din nila ako. :( Gusto ko din namang magshopping at kumain ng ice cream. Gusto kong malaman ung mga sikreto nila, mga problema para makatulong ako. Para makarelate sa kanila. Gusto ko ng company nila.
Hay. Binabasa ko ‘tong entry ko ngayon, parang napakaloser ko. Ambabaw. Oh well. Buti na lang wala nang nagbabasa masyado nitong blog.
June 2008, parehong first-timers, pinuntahan namin ni Arvin ang LaMesa Eco Park. Dahil weekday ata kami nagpunta noon, wala masyadong tao at tahimik ang lugar. Naglibot kami doon kahit na sobrang init ng panahon. Nagkaroon din kami ng pagkakataon para makapagkuha ng litrato. Sayang nga lang at umulan kaya napilitan kaming umuwi ng maaga. Sabi ni Arvin, babalik pa kami doon kapag umuwi ulit ako ng Pilipinas.
March 2010. Umuwi ako ng Pilipinas at natural lang na sa pagkakataong ito ay muli kaming bumalik sa Eco Park. Dahil ata March at simula na ng bakasyon, naging busy at napakaraming tao ang naabutan namin doon. Naging masaya pa rin naman ang photo-op namin. Hindi din umulan ng araw na un, kaya nalibot namin ang buong lugar. Nakapagboating pa kami.
Matapos ang dalawang taon ay natuloy ang plano naming pagbalik sa EcoPark. At sabi nga ni Arvin, matapos man ang ilan pang taon, babalikan pa rin namin ang napakaespesyal na lugar na ito. Kung nais mo pang makita ang ibang mga litrato namin ay meron sa aming fan page:D Narito ang links para sa Eco Park 2008 at Eco Park 2010, hehe.
Ito ang aming lahok para sa ika-111 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Pagbabalik. Ang mga litrato sa itaas ay kuha noong 2008 at ngayong taon. Kita mo ba ang pagkakaiba? Hehe. Halina’t bisitahin ang lahok ng iba pang miyembro dito.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
When You Say Nothing at All
You say it best, when you say nothing at all. :)
Ala-una ng hapon, kauuwi lang namin ng bahay. Nakahiga na ako sa kama’t matutulog na sana pero automatic na kinuha ng aking kamay ang aking celphone at ang aking iPod. Tinext ko si Arvin para sabihing nakauwi na ako, sabay check na din saglit ng facebook account ko. Hanggang sa pagkakahiga ka dito sa kama, nagawa ko pang magtweet at magpost sa tumblr. At ngayon nga’y gumagawa pa ako ng blogentry.
Naalala ko tuloy ung link na shinare ni Arvin sa twitter account nya.
“Being bored is a precious thing, a state of mind we should pursue.” http://bit.ly/8WXvQH – rvn
Isinauli nung author ung bagong-bago nyang iPad dahil sa sobrang kaadikan nito, wala na syang panahon para mabore. Wala nang oras para magisip ng kung ano nga bang magagawa dahil lagi nyang dala ang kanyang iPad san man ito mapunta. Sabi pa nya sa article nya, “it’s too good”, dahil ano nga naman ang hindi magagawa ng iPad diba? Wala akong maisip.
Eto ako ngayon, ilang minuto na lang bago matulog, gumagawa pa ng entry gamit ang iPod Touch ko. Sa halip na magrelax eh nagiisip at gumagana pa rin ang utak ko. Tama nga ung author, kelangan ng oras para mapahinga ang utak at madetach sandali sa mundo. Kelangan ding matulog ng normal. Hehe.
Pramis matutulog na din ako pagkapost ko nitong entry. :)
