Yan ang lang nasa isip ko habang nagmamaneho kanina, papasok ng trabaho. Pero naisip ko, hindi naman ako kasing-sama nung nasa show. Hindi ko pa oras mamatay.
Nasa harapan ko ang isang construction truck (see attached image) kanina. Dun nagsimula ang pagiisip ko na paano kung biglang maluwang lang pala ang pagkakalagay ng locks dun sa, hmm, kung ano mang tawag dyan. Tapos eh magsslide ito papunta sa akin. Tumingin ako sa kaliwa ko, may sasakyan. Trapped ako, wala akong ibang mapupuntahan. Nung nagstop dahil nakared ung stoplight, naisip ko kaagad na iiwanan ko na lang na umaandar ang sasakyan ko, at mabilisang tatanggalin ko ung seatbelt sabay alis ng sasakyan. Wala nang oras para kunin pa ang bag ko. Basta ang importante, buhay ako.
Dahil na din sa takot kong baka magslide nga ung, kung ano man yan, sinigurado kong malayo ang distansya ko dun sa truck. Mahirap na, baka biglang umatras eh mabangga ako. Buti na lang country music ang pinapatugtog ko, napakalma pa ako ng kahit papano.
Alam kong morbid ang iniisip ko, pero matapos kong mapanood ung 1000 ways to die, dun ko nalaman na posibleng kahit ung simple pagkain lang ng marshmallow eh pwede mong ikamatay. Nagiingat lang talaga siguro ako. At paranoid na din.
Buhay pa naman ako. Halos pareho kami ng binaybay nung truck kaya naman nung nakapagpark na ako, saka lang ako nakahinga ng maluwang. Note to self: hindi na ako magpapalate bukas. Isasama ko na din ang mga construction trucks sa mga dapat iwasan, kasama ang school bus at PUB.
