kundiman[dot]net

Box: How long have you guys been together?
Garrett: Four months.
Dan: That’s a very long time.
Box: Okay. Four months, all right? So now, in this four months, how many times do you think you’ve spent together, like in the same city? Physically.
G: Uh, I don’t know.
B: Forty days?
G: yeah. Forty days.
B. Tops. Yeah?
G: Sure, that sounds about right.

Dahil wala akong makitang Going the Distance quote, pinanood ko ulit ung movie para lang makuha ang paguusap na yan. Ito ung scene na kausap ni Garrett ung dalawa nyang kaibigang lalake. Pinagsasabihan sya na mag-ingat dahil mahirap ang long distance relationship. Malaki ang posibilidad na hindi ito magtagal dahil sa layo sa isa’t-isa. Alam ko kung ano ang ibig nilang sabihin.

Magtatatlong taon na kami ni Arvin sa June 14. Ito na ang pinakamatagal kong relasyon, at ito na sana ang huli. Hindi biro ang makaabot ng tatlong taon lalo na kung every other year lang kami kung magkita. 34 days. Sa loob ng tatlong taon, lagpas isang buwan lang talaga ung nagkasama kami ni Arvin ng personal, ung hindi problema ang time zone at kabagalan ng internet connection. Napakakonting panahon lang iyon kung iisipin pero napunan naman ito ng araw-araw na paguusap sa telepono at online. Kahit ung mga kaibigan ko sa trabaho ay tinatanong ako kung paano kung daw ba ito nagagawa. Mahal ko kasi talaga si Arvin kaya kinakaya ko ang distansya. Kinakaya ko, namin, para sa aming dalawa.

Box: Now, look, I have done the long distance thing. And it is hard. As hell. And it doesn’t matter how good the relationship is, it literally can just rip it apart. Look, it is just very hard to be away from the person you love for months at a time.
Garrett: I know. I know it’s not gonna be easy.
Box: That’s all I’m sayin’.
Dan: But maybe YOU never found the right girl.
Garrett: That’s not a bad point.

Alam mo ung saya na ibinibigay ni Arvin sa akin, ung simpleng text message o kaya’y korny na joke na binibitaw nya? Mga simpleng bagay na ginagawa nya para iparamdam na mahalaga ako sa kanya. Ung sabay naming panonood ng pelikula, ilang oras na video chat kapag mabilis ang internet nya. Ung kilig na nararamdaman ko sa tuwing sinusurpresa nya ako. Ung alam kong andyan lang sya, isang text lang, handang magcomfort sa akin.Lahat ng yan ang mga dahilan kung bakit balewala ang layo at pagkakaiba ng oras. Minsa’y nalulungkot ako dahil sa pagkamiss sa kanya, pero makausap at marinig ko lang ang boses, ok na. Nagiging madali dahil sa kanya. Swerte.

I guess I found the right guy. :)