Hindi ko alam kung ano ang isusulat ko ngayon, basta gusto ko lang magpost.
Alas-dyes na ng gabi, iniisip ko kung matutulog na ba ako o hihintayin ko munang magising si Arvin. Iintayin ko na lang siguro. Pwede pa naman ako hanggang alas-onse. Nagbackread din ako dito sa blog, umabot ako hanggang page 15. Nakakatuwang basahin ung mga entry ko. Sabi nga nila, “love your own”. Minsan nagugulat pa din ako na sa akin galing ung mga salitang un. Ung mga kwento. Salamat talaga sa blogging. May outlet ako.
Sugarfree, Kandila ang kanta. Ang lungkot. “Brownout sa aking mundo”. Ang sakit sa puso. Nakikikanta pa kapatid ko. Wow.
Kung ikukumpara ang nararamdaman ko ngayon sa mga nakaraang araw, mas ok na ako. Wala na ung mabigat na pakiramdam na bumabagabag sa akin. Nakakahinga na ako ng maluwang. Sana ganito parati. Pero minsan, bumabalik pa din ung pakiramdaman na wala lang. Walang gana. Na parang itinatago ko ang sarili ko sa mundo. Hindi ko na nakakausap ung mga taong dati’y itinuturing kong kaibigan. Ewan ko kung anung nangyari sa amin, sa akin. May kasalanan ba ako? Ewan. Sana wala.
Tapos nang kumanta Sugarfree, si Alicia Keys naman nagyon. Pero hindi ko feel ung kanta. Next. Sana pwede lang ding i-fast forward ang buhay ng tao. Ung tipong kapag alam mong makakaranas ka ng sakit, pwede mong pindutin na lang ang fast forward para wala ka na lang maramdaman. Alam kong mali iyon dahil paano ka matututo kung iiwasan mo ang bawat sakit na daraan sa buhay. Wala lang, parang ang cool lang kung ganun.
Hindi pa din nagtetext si Arvin, napasarap ng tulog ang mahal ko. :)
Nakakamiss magpost ng ganitong random. Siguro’y hindi naman ako iniwan talaga ng muse ko. Hindi ako nawalan ng inspirasyon. Natakot lang ako sa mga pwedeng makabasa ng mga isinusulat ko. Kailangan kong tanggalin ang pagiisip ng kung anung iisip ng ibang tao. Kailangan kong magsulat ulit para sa sarili ko.
random nga hehe natutuwa din ako sa pagbablog. anjan lang anytime pwede balikan. :-)