kundiman[dot]net

Level up na ako ngayon dahil unlimited internet naman ang titignan ko kung saan ang the best na option. Tatlong mobile carriers lang naman ang pagpipilian, Smart Communications, Globe Philippines o Sun Cellular. Ang hinahanap ko kasi na plan e yung SIM-only, at yung maiksi lang o walang lock-in period. Ang plano ko kasi e bumili ng open-line na Android smartphone ‘tas mag-aapply ng postpaid plan para sa internet.

Depende na sa iyo kung gusto mo ng free o discounted na phone na kasama ng plan, pero may lock-in period na dalawang taon at nakalock pa ang phone sa network. Read the rest of this entry »

Nakakatawa talaga ang buhay eh ano. Hindi mo ine-expect ang mga pwedeng mangyari. Isang araw pwedeng sobrang lungkot mo tas ilang oras lang eh sobrang tawa naman. Alam mo un, bipolar lang.

Last week lang, naisulat ko ung kino-consider ko na pinakapangit na naging interview ko. Sobrang epic fail. Nalungkot ako, at sobrang sigurado akong hindi ko makukuha ung trabaho. Back to square one ang drama ko. Hanap na lang ulit ng ibang trabaho. Tanggap ko na, pero may iba pang nangyari.

Biyernes ung naging interview ko, pero pagdating ng Lunes, nakatanggap ako ng e-mail tungkol sa pagba-background check. Anakng. BACKGROUND CHECK. Ayokong magisip ng kung ano, pero sabi nga ng katrabaho ko, positive feedback kapag umabot na ng background check. Todo ang ngiti ko, sobrang saya. Pero un, wala na, pagpasa ko nung form, intay na naman. Buong linggo akong nakakatanggap ng emails. Para magfollow up at para magpadala ng iba pang requirements. Sa wakas, nagamit ko din ang diploma at transcript of records ko galing PUP. Sa tagal ko nang nagtatrabaho, ngayon ko lang nagamit un. May security clearance pa para sa trabaho. Iniisip ko, siguro nama’y natanggap ako dahil hindi naman sila magaabala ng ganito diba? Diba?

Dumaan ang isang linggo, kanina, nakatanggap na naman ako ng e-mail. Tinatanong nung recruiter kung anung oras ako pwedeng tawagan. Sumagot ako na pwede nya akong tawagan kahit nasa trabaho. Alam mo ung wala akong magawang maayos dahil sa paghihintay ko ng tawag? Feeling ko talaga eh may relasyon kami nung recruiter. Tumawag sya, good news. Sabi nya’y tatawag daw ulit sya at the end of the day para malaman ko ang sagot. Dumaan ang isang araw, nagmamaneho ako nung tumawag sya. Hindi ko nasagot kahit na gustong-gusto ko dahil mahal ko pa naman ang buhay ko. Nagiwan sya ng voicemail, inemail ko sya paguwi ko ng bahay, tumawag sya ulit. Hindi ko na siguro kailangan pang i-kwento kung ano na ang sumunod na nangyari.

Pero ikukwento ko pa din.

Nakuha ko ung job position. Magsisimula na ako sa August. Sobrang saya. SOBRANG SAYA. Hanggang ngayon, hindi ko pa din maipaliwanag ang nararamdaman ko. Alam mo ung, chill lang, pero sa loob eh gusto kong sumabog. Sobrang natuwa din syempre pamilya ko. Isa-isa nang sabi ng mga ipapabili mga kapatid ko. Hay, sobrang salamat Papa God. Naiiyak ako. Tears of joy. :)

Bukas, magfi-file na ako ng two weeks notice. Matapos ang limang taon at siyam na buwang pagtatrabaho sa ospital, sa isang outsourcing company naman ako. Hay. Isa lang ang naipayo sa akin ng nanay ko, “Pahalagahan ang trabaho.” At yun naman ang gagawin ko. ^_^

Kakarenew ko lang nitong kundiman kaya naisipan kong magpost naman dito. Happy 3rd Birthday na sa blog namin ni Arvin. :)

Interview ko kanina, alas-dyes ng umaga. Alam kong ready ako eh, nagprint pa ako ng resume, pinagaralan ang background nung company, nagbasa sa mga forums ng mga kung anug pwedeng tanungin sa akin. Ready ako, ang aga ko pa ngang nagising para lang hindi nagmamadali. 30 minutes bago magalas-dyes, umalis na kami ng bahay.

Akala ko ready ako. Habang naghihintay sa lobby, hindi ako makapagfocus sa panonood ng tv. Ung last space shuttle launch pa naman ang palabas. Maaga ako, kaya naman ilang minuto pa akong naghintay bago dumating ung unang magiinterview. Una dahil tatlong tao ang magiinterview sa akin. Medyo lagpas na ng alas-dyes, ayun, may lumapit na sa akin. Firm hand shake at eye contact sabi ng kapatid ko. Tama naman ata ang ginawa ko.

Unang interview, ok. Babae ang interviewer, naging maayos ang paguusap namin. Strengths, weakness. Situational ang mga tanong. Pakiramdam ko, nagustuhan naman nya ang mga naisagot ko dahil panay ang pagtango nya habang nagsusulat. 30 minutes ang nakalipas, umalis sya ng kwarto. Ilang minuto pa’y lalake naman ang pumasok sa loob ng kwarto. Second interview, walang pahi-pahinga.

Dito na nagunaw ang mundo ko. Kung hindi man ako matanggap sa trabahong inapplayan ko eh walang ibang pwedeng sisihin kundi ako lang. Napakasimple. Hanggang ngayong sinusulat ko itong entry, dapat iba ang ginawa ko. Panay “I’m sorry” at long pauses ang naisagot ko. Ilang minuto din akong tumitig lang sa white board, hawak ang marker na hindi alam ang gagawin. Sumuko na ako bandang huli, sabi sa akin ay ok lang saka ako pinaupo. Alam kong hindi ok. Hindi ako ok. Matapos un ay pinilit kong bumawi. Feeling ko huli na ang lahat. Kinamayan nya ako’t sinabing maghintay lang at tatawagin nya ung huling magiinterview.

Pangatlong interview, mas masama pa. Feeling ko nadapa lang ako nung 2nd interview pero ngayong pangatlo, hindi na ako makabangon. Nagkasubuan na. Buti at mabait ung interviewer para lang akong bumalik sa eskwela. Nagexplain sya, nakinig ako. Parang graded recitation lang. Nung matapos ang interview, tinanong ko sya kung nagfail ba interview ko. Hindi naman daw. Hindi gumaan ang pakiramdam ko. Inescort nya ako palabas, nun ko na gustong umiyak.

Ang sama sa pakiramdam. Pero tanggap ko na kung hindi ko makukuha ung trabaho. Charge to experience na lang kumbaga. Sobrang epic fail. Noon lang ako nakaramdam ng sobrang panghihinayang. Nakausap ko ang nanay ko, at sabi nya hindi pa daw ukol. Akala ko ready na ako, akala ko ito na. Pero tama nga siguro nanay ko. Hindi pa panahon.