kundiman[dot]net

Alas-singko pa lang ng hapon gising na ako. Kulang na naman sa tulog. Badtrip na naman ako.

Nakahiga lang ako at hindi pa bumabangon, nagbabakasakaling makakatulog muli. Baka matapos ang ilang minuto’y dapuan ulit ako ng antok. Pero sawi, nakahiga nga ako’y naglalakbay naman ang diwa ko. Nagugutom na ako, pero maaga pa para kumain. Naiisip ko ung mga lakad kong nakaplano na sa Marso. Nas-stress na naman ako. Minsan parang ayoko na lang isipin, para di na sumakit ang ulo ko.

Tumunog na naman ang tyan ko, kelangan ko nang kumain talaga. Kelangan ko rin ng ibang gagawin para di ako masyadong mag-isip. ung maaaliw ako.

Mina: uy Showtime na?

Gusto kong subukang matulog, pero Showtime na. Manonood na lang muna ako.

At sana makatulog ako ulit mamaya.

Book-reader’s block. Hindi ko alam kung may ganyang salita talaga o pauso ko lang. Book-reader’s block, isang sakit ng mambabasang tulad ko na nahihirapang maghanap ng librong magugustuhan, kahit na halos ilang oras nang nasa loob ng bookstore.

Kanina lang, nagpunta kami ng kapatid ko sa Barne’s and Noble. Naisip ko na, sakto, kailangan ko nang magbasa ng panibagong libro dahil September 2009 pa ata ung huling librong nabasa ko. Magaapat na buwan na akong walang bagong librong nagugustuhang basahin. Hindi ko alam kung kelan nagsimula ito. Dati-rati nama’y hindi ako nauubusan ng mga librong nabibili at nababasa. Hindi bumababa sa dalawang libro ang binabasa ko sa loob ng isang linggo. Hindi ko alam kung paanong nakatagal ako ng apat na buwan na walang librong nababasa o may nasisimulan pero hindi natatapos. Malala na itong sakit ko.

Wala na akong magustuhang bagong author. May bagong libro ung gusto kong author, pero hindi ko binili ung libro nya. Hindi ko feel. Wala sa mood. Hay, pati ba naman pagbabasa eh kinawawalan ko na rin ng gana? Gusto kong sisihin ung mga bagong author ngayon eh. Wala nang masyadong choices. Dahil sa nauso kasi ang mga libro tungkol sa bampira at “black magic”, halos lahat tuloy ng libro eh tungkol dun. Hindi ko na masyadong feel ung ganung kwento. Masyadong unrealistic. Masyadong predictable. Hindi rin naman ako mahilig masyado sa suspense at action, kaya hindi ko na kino-consider ung genre na un. Love story. I’m a sucker for love stories. Pero wala pa rin akong mahanap na librong magugustuhan ko talaga. Wala na ata akong pag-asa.

Tiningnan ko ang aking bookshelf. May halos 7 libro pa ata akong hindi nababasa. Ok na rin sigurong wala muna akong nabiling libro kanina, dahil ayokong madagdagan pa ung nasa listahan ko. Susubukan ko na lang muna sigurong basahin ung mga libro ko dito at hopefully eh bumalik ang interest ko sa mga kwento, sa pagbabasa.

Goodluck.

Sa wakas nakapaglaro na rin ako ng Counter Strike.

Meet Arvin. =)

Matapos ang isang oras na paglalaro, dalawang head shot kills, at di mabilang na pagkamatay ko, i mean ng character ko, hanggang ngayon eh mabilis pa rin ang tibok ng puso ko. O.o Grabe lang, magugulatin na nga ako noon pa, parang nadagdagan pa ngayon. Hehe.. Hindi ko alam kung bakit ngayon ko lang nasubukan maglaro ng Counter eh kitang sobrang adik noon ang ex ko (nung college). Well, paano ko nga naman magugustuhang laruin ang game na ito eh ito nga ung dahilan ng break up namin. LOL.

At ngayon, salamat kay Arvin, magaling na akong pumatay, i mean tsumambang makapatay. Onting practice pa. :) Hehe.

You know what’s sad? Naglalaro ako ng Cafe World ngayon at hinihintay lang matapos maluto ung mga dishes ko. Hindi ko pa rin alam kung bakit ako naaadik sa mga ganitong klase ng games na wala naman akong ibang mapapala, nale-late pa ako sa trabaho.

You know what’s sad? Bagong buwan na, pero ngayon lang ulit nakapagupdate dito sa kundiman. 5 days ago ung huling post, mukhang ewan pa. Nawawalan na talaga ako ng ganang magblog. Pero heto pa rin ako, nagpipilit magsulat ng kahit na ano.

You know what’s sad? Hanggang ngayon, wala pa rin talaga akong maituturing na kaibigan dito. Sad talaga no? Ewan ko ba kung sa akin ang problema o sa mga tao. Syempre, di ko sisisihin ang sarili ko. Since, wala namang nakakabasa nito na kakilala ko talaga, napa-plastikan kasi ako sa kanila.

You know what’s sad? Tinatamad na naman akong pumasok mamaya. Hindi na bago yan, basta ayoko lang. Hindi ko na alam kung anung gusto kong mangyari sa buhay ko.

You know what’s sad? Kinopy-paste ko lang ung ‘you know what’s sad?’

You know what’s sad? Pinapaulit-ulit ko lang ung phrase na “You know what’s sad?” para lang humaba ang entry.

You know what’s sad? Gusto ko sanang gawing english entry to, pero di ko pala kaya. Mas nailalabas ko kasi ang nararamdaman ko kapag tagalog ang ginagamit kong pamblog.

You know what’s sad? Matagal na akong hindi nagbo-bloghop. Namimiss ko minsan, pero hindi rin pala. Nagiging anti-social na ata talaga ako.

You know what’s sad? Hindi pa rin matanggal ung virus sa blog ni Jeniffer. Well, ok na ata, naayos na ni Arvin. Sana.

You know what’s sad? Kanina, hindi ako makatulog kaya nanood lang ako ng videos sa youtube. Naaliw ng kaunti sa mga nagsasayaw ng Nobody. Nainggit ako, gusto ko ring sumayaw nun. Next times siguro, kapag payat na ako.

You know what’s sad? Na-blanko na ata ako.

You know what’s sad? Sa sobrang wala na akong makausap, dito na ako sa blog nagdadadal-dal. Tutal, konti na lang naman ung nagbabasa dito, so ayos lang. =)

You know what’s sad? Kelangan ko nang tapusin tong entry dahil baka ma-spoil pa ung mga niluluto ko sa Cafe World.