You say good morning
When it’s midnight
Going out of my head
Alone in this bed
I wake up to your sunset
And it’s driving me mad
I miss you so bad

Nakarepeat ngayon itong kanta ng Simple Plan sa iTunes ko. TANGINA THIS ang drama ko ngayon dahil sobrang sapul ung kanta. Lalo ko tuloy namiss si Arvin.

Kailangan ko lang ilabas ito ngayon at baka sumabog ako kapag matagal kong itinago. Lumalabas na naman ang insecurities ko sa katawan. Ang hirap aminin, lalong mahirap na isulat ito ngayon na alam kong mababasa ng mga tao. Lately kasi, kung anu-ano ang napapanaginipan ko. Katulad nga ng na-status ko sa FB, pilit akong hinahabol ng  nakaraan at natatakot ako sa hinaharap. Kung saan man galing ang uncertainties na nararamdaman ko eh ewan ko. Leche lang. Natatakot talaga ako.

Ilang beses ko nang nabasa na paano mo nga naman maeenjoy ang kasalukuyan kung inaalala mo ang nakaraan at hinaharap? Tama sila eh, pero hindi ko mapigilan ang magalala at magisip. Paranoid. Kailangan ko lang atang magpakabusy at simulang mahalin muli ang sarili ko. Sa sobrang pagkakumportable kasi, natetake for granted ko na ang sarili ko. Hindi maganda. Paano nga naman ako mamahalin ng ibang tao kung sarili ko eh hindi ko man lang maappreciate. Gusto kong bumalik ung dating ako, ung minahal nya.

Sisimulan ko ngayon, goodluck sa akin. Sana magawa ko. Sana hindi na ako makapanaginip ng kung anu-ano. Hindi nakakatulong eh. Pipilitin ko na ding magsulat ulit. Para may outlet. Para gumaan ang pakiramdam ko. Ayokong mawala ang ngayon ko dahil lang sa pagiging paranoid ko sa pagaalala sa hinaharap. Mas hindi ko ata kakayanin un.

Interview ko kanina, alas-dyes ng umaga. Alam kong ready ako eh, nagprint pa ako ng resume, pinagaralan ang background nung company, nagbasa sa mga forums ng mga kung anug pwedeng tanungin sa akin. Ready ako, ang aga ko pa ngang nagising para lang hindi nagmamadali. 30 minutes bago magalas-dyes, umalis na kami ng bahay.

Akala ko ready ako. Habang naghihintay sa lobby, hindi ako makapagfocus sa panonood ng tv. Ung last space shuttle launch pa naman ang palabas. Maaga ako, kaya naman ilang minuto pa akong naghintay bago dumating ung unang magiinterview. Una dahil tatlong tao ang magiinterview sa akin. Medyo lagpas na ng alas-dyes, ayun, may lumapit na sa akin. Firm hand shake at eye contact sabi ng kapatid ko. Tama naman ata ang ginawa ko.

Unang interview, ok. Babae ang interviewer, naging maayos ang paguusap namin. Strengths, weakness. Situational ang mga tanong. Pakiramdam ko, nagustuhan naman nya ang mga naisagot ko dahil panay ang pagtango nya habang nagsusulat. 30 minutes ang nakalipas, umalis sya ng kwarto. Ilang minuto pa’y lalake naman ang pumasok sa loob ng kwarto. Second interview, walang pahi-pahinga.

Dito na nagunaw ang mundo ko. Kung hindi man ako matanggap sa trabahong inapplayan ko eh walang ibang pwedeng sisihin kundi ako lang. Napakasimple. Hanggang ngayong sinusulat ko itong entry, dapat iba ang ginawa ko. Panay “I’m sorry” at long pauses ang naisagot ko. Ilang minuto din akong tumitig lang sa white board, hawak ang marker na hindi alam ang gagawin. Sumuko na ako bandang huli, sabi sa akin ay ok lang saka ako pinaupo. Alam kong hindi ok. Hindi ako ok. Matapos un ay pinilit kong bumawi. Feeling ko huli na ang lahat. Kinamayan nya ako’t sinabing maghintay lang at tatawagin nya ung huling magiinterview.

Pangatlong interview, mas masama pa. Feeling ko nadapa lang ako nung 2nd interview pero ngayong pangatlo, hindi na ako makabangon. Nagkasubuan na. Buti at mabait ung interviewer para lang akong bumalik sa eskwela. Nagexplain sya, nakinig ako. Parang graded recitation lang. Nung matapos ang interview, tinanong ko sya kung nagfail ba interview ko. Hindi naman daw. Hindi gumaan ang pakiramdam ko. Inescort nya ako palabas, nun ko na gustong umiyak.

Ang sama sa pakiramdam. Pero tanggap ko na kung hindi ko makukuha ung trabaho. Charge to experience na lang kumbaga. Sobrang epic fail. Noon lang ako nakaramdam ng sobrang panghihinayang. Nakausap ko ang nanay ko, at sabi nya hindi pa daw ukol. Akala ko ready na ako, akala ko ito na. Pero tama nga siguro nanay ko. Hindi pa panahon.

Alas-dyes na ng gabi, iniisip ko kung matutulog na ba ako o hihintayin ko munang magising si Arvin. Iintayin ko na lang siguro. Pwede pa naman ako hanggang alas-onse. Nagbackread din ako dito sa blog, umabot ako hanggang page 15. Nakakatuwang basahin ung mga entry ko. Sabi nga nila, “love your own”. Minsan nagugulat pa din ako na sa akin galing ung mga salitang un. Ung mga kwento. Salamat talaga sa blogging. May outlet ako.

Sugarfree, Kandila ang kanta. Ang lungkot. “Brownout sa aking mundo”. Ang sakit sa puso. Nakikikanta pa kapatid ko. Wow.

Kung ikukumpara ang nararamdaman ko ngayon sa mga nakaraang araw, mas ok na ako. Wala na ung mabigat na pakiramdam na bumabagabag sa akin. Nakakahinga na ako ng maluwang. Sana ganito parati. Pero minsan, bumabalik pa din ung pakiramdaman na wala lang. Walang gana. Na parang itinatago ko ang sarili ko sa mundo. Hindi ko na nakakausap ung mga taong dati’y itinuturing kong kaibigan. Ewan ko kung anung nangyari sa amin, sa akin. May kasalanan ba ako? Ewan. Sana wala.

Tapos nang kumanta Sugarfree, si Alicia Keys naman nagyon. Pero hindi ko feel ung kanta. Next. Sana pwede lang ding i-fast forward ang buhay ng tao. Ung tipong kapag alam mong makakaranas ka ng sakit, pwede mong pindutin na lang ang fast forward para wala ka na lang maramdaman. Alam kong mali iyon dahil paano ka matututo kung iiwasan mo ang bawat sakit na daraan sa buhay. Wala lang, parang ang cool lang kung ganun.

Hindi pa din nagtetext si Arvin, napasarap ng tulog ang mahal ko. :)

Nakakamiss magpost ng ganitong random. Siguro’y hindi naman ako iniwan talaga ng muse ko. Hindi ako nawalan ng inspirasyon. Natakot lang ako sa mga pwedeng makabasa ng mga isinusulat ko. Kailangan kong tanggalin ang pagiisip ng kung anung iisip ng ibang tao. Kailangan kong magsulat ulit para sa sarili ko.