kundiman[dot]net

Yan ang lang nasa isip ko habang nagmamaneho kanina, papasok ng trabaho. Pero naisip ko, hindi naman ako kasing-sama nung nasa show. Hindi ko pa oras mamatay.

Nasa harapan ko ang isang construction truck (see attached image) kanina. Dun nagsimula ang pagiisip ko na paano kung biglang maluwang lang pala ang pagkakalagay ng locks dun sa, hmm, kung ano mang tawag dyan. Tapos eh magsslide ito papunta sa akin. Tumingin ako sa kaliwa ko, may sasakyan. Trapped ako, wala akong ibang mapupuntahan. Nung nagstop dahil nakared ung stoplight, naisip ko kaagad na iiwanan ko na lang na umaandar ang sasakyan ko, at mabilisang tatanggalin ko ung seatbelt sabay alis ng sasakyan. Wala nang oras para kunin pa ang bag ko. Basta ang importante, buhay ako.

Dahil na din sa takot kong baka magslide nga ung, kung ano man yan, sinigurado kong malayo ang distansya ko dun sa truck. Mahirap na, baka biglang umatras eh mabangga ako. Buti na lang country music ang pinapatugtog ko, napakalma pa ako ng kahit papano.

Alam kong morbid ang iniisip ko, pero matapos kong mapanood ung 1000 ways to die, dun ko nalaman na posibleng kahit ung simple pagkain lang ng marshmallow eh pwede mong ikamatay. Nagiingat lang talaga siguro ako. At paranoid na din.

Buhay pa naman ako. Halos pareho kami ng binaybay nung truck kaya naman nung nakapagpark na ako, saka lang ako nakahinga ng maluwang. Note to self: hindi na ako magpapalate bukas. Isasama ko na din ang mga construction trucks sa mga dapat iwasan, kasama ang school bus at PUB.

Simula pa nung Komski Quotebox na nauso noong mga unang taon ko ng blogging, hindi pa man kami ni Arvin noon, eh talagang sinuportahan ko na sya. Sabi nga ng mga kaibigan kong blogger, kahit saan daw akong malipat na blog, andun at hindi pwedeng mawala ang Quotebox na gawa ni Arvin. Sa sobrang pagsuporta ko nga, nagawan ko pa ito ng blog entry dati na inilagay ni Arvin ung intro sa site mismo.

Mahilig ba kayong magpaganda ng inyong blog? ung tipong, maraming laman na talaga namang maaaliw ang iyong mga taga-basa? o trip mo naman ang magbasa ng kowts? tamang-tama, narito na ang komski quotebox.. kung saan marami kang pagpipilian na iba’t-ibang quotes.. mapahango sa bibliya, galing sa mga libro, love quotes para sa mga romantiko, anime para sa mga mahilig sa anime (duh!), computer and programming quotes para sa mga tulad kong computer geek at mrami pang iba..

maaari mo rin itong baguhin ang itsura para naman bumagay sa iyong current layout.. o diba? san ka pa.. kaya naman kuha na!

Kung hindi pa pagmamahal ang tawag dyan eh ewan ko na.

Ang dami nang online projects na ginawa ni Arvin kaya naman naisipan ko na regaluhan sya ng sarili nyang domain noong isang pasko. At dyan na nga nabuhay ang sudocode.net. Dyan nya nilalagay ang lahat ng mga scripts, projects na ginagawa nya. In fairness, dumadami na din ang readers at fans nya. Kapag hindi ko sya makausap ng maayos, ibig sabihin lang nun eh may on-going project sya. Naiintindihan ko naman un, gusto ko nga na may pinagkakaabalahan sya. :)

Ayan, ang pinakalatest nyang project ay itong “Was Here” app. Ilalagay mo lang ung script, na nasa link, sa blog or tumblr page mo tapos gamit ang Facebook, malalaman mo na kung sino-sino ang mga bumibisita sa blog mo. Kailangan lang i-click ng mga readers mo ung I Was Here button at maglogin sa Facebook, i-refresh ang page at pagtapos ay ayan lalabas na ang mukha nila. Hindi na pwedeng magstalk, well, un eh kung nakalogin sila sa Facebook habang binobrowse ang page mo. Ang cool diba? At since mawawala na ang MyBlogLog, pwede na din itong pamalit. :)

Dahil supportive akong girlfriend, nilagay ko na din sa tumblelog ko. At syempre, ginawan ko na din ng entry. Parang ung Komski Quotebox lang. :) Hopefully, i-try mo din. ^_^

Isa pa pala, kung isa kang Tumblrista na gumagamit ng Picasa, why not i-try mo ang Picasa 2 Tumblr script na ginawa din ni Arvin. Para isang click mo lang sa Picasa, mapopost na din ito sa tumblr mo. (kung hindi nagloloko ang tumblr) ^_^

PS.

May option pala na gawing public o private ung pagbisita mo, kaya ayan, pwede ka pang magstalk ulit. :)

PSS.

Ok, bago mo pala magamit itong app, may kailangan ka lang palitan.

<script src=”http://sudocode.net/apps/was-here/widget.php?url=http://URL/“></script>

Sa part na yan ng script, palitan lang ung URL sa URL ng blog mo and you are good to go. Sensya na kung ang daming changes, kakagising lang kasi ni Arvin, nagulat sya na ginawa ko, na medyo napangunahan ko pa. :P Hehe.

Naisipan kong dito na lang sa kundiman magupdate. Lagi na lang akong sa tumblr naglalagay, baka magtampo na itong kundiman. Naging eventful itong araw ko ngayon. May hindi magandang nangyari, meron din namang pambawi. Umpisahan ko ung di masyadong maganda.

Investigation. Yan ung sabi sa amin nung director namin nung ipatawag kami ng mga katrabaho ko. Inassure nung director namin na wala naman kaming kasalanan, kailangan lang kaming tanungin. Matapos kaming tumambay ng ilang minuto sa conference room, lumipat kami sa Human Resources. Hindi ko pa din alam kung ano ang gulong napasok ko. Isa-isa kaming tinawag sa loob. Hanggang ngayo’y wala pa din akong kaalam-alam sa nangyayari. Hangga’t sa dumating na ung oras ko, ako na ang pinapasok sa loob. Nagkasalubong kami nung isa kong trabaho pero di nya ako tiningnan o binati man lang. Goodluck.

Pagpasok ko sa kwarto, andun ung director ko at ung HR manager. Closed door meeting — isang desk at tatlong upuan. Dalawa silang nakaharap sa akin. Nasa hot seat ako. Nagumpisa na syang magtanong. Kanta. Tinanong ako kung may naaalala ba akong insidente na may kinalaman sa isang kanta. Nung umpisa’y wala akong maalala, pero ayun na, nagclick na sa akin. Kanta ni Bruno Mars. Biglang bumalik ang nangyari ng araw na iyon.

Dahil hindi pwedeng pagusapan ang nangyari, isu-summarize ko na lang. May nagreklamo. May nareklamo. Kailangan kong magbigay ng statement. Pinirmahan ko pa. Feeling ko eh isa ako sa mga nasa witness protection program dahil confidential daw ang mga sinabi ko. Naawa ako dun sa nireklamo. Naawa din ako sa nagreklamo. Napakahirap dahil kilala ko sila pareho, hindi lang katrabaho, kundi kaibigan. Naiyak ako, ewan kung bakit. Basta. Iyakin talaga ako. Matapos ang pagtatanong, nagpasalamat sila sa akin sa pagiging honest. Ayoko nang malagay sa ganung pwesto. Napakahirap. Paglabas ko ng kwarto, sinabayan ako ng director ko. Sorry ako ng sorry, pero pinigilan nya ako, thank you daw.

Umpisa pa lang ng araw ko yan. Gusto ko nang umuwi.

Buti na lang, there is something to look forward to. Ngayon na kasi ang uwi ng tatay ko. Sinundo namin sya sa airport. Sana talaga katulad ng San Antonio ung airport ng Pinas. Para kahit hanggang sa loob eh makasama ung kamag-anak. Sana lang ganun, hehe. Anyways, ayun, di naman nadelay masyado ung flight ng tatay ko. Nakita namin sya kagad at nakuha ang bags. Paguwi, pasalubong time.

Kanya-kanyang kuha. Halos isang buwang grocery ata ung dinala ng tatay ko. Mga tsitsirya galing sa mga pinsan at tita ko. Heaven. Sobrang heaven. Basta akin ung Cheez-It.

This convo also made my day.

ako: dad, di na pala ako June uuwi. December na lang po.
dad: o bakit?
ako: ikakasal kasi si Treng, bridesmaid po ako.
*lingon at tingin sa akin*
dad: eh aba, magpapayat ka na.

Pumayag ang tatay ko, un ang mahalaga. Sa isang kondisyon, kailangan kong magpapayat. March pa lang ngayon, December pa ang kasal. I have 9 months para magpapayat. Goodluck.

Anung petsa na, hindi pa din tumatawag Barnes and Noble sa akin.

Noong isang linggo, nagapply ako ng part-time job sa Barnes and Noble. Naisip ko, mahilig din naman ako sa libro, bakit hindi ako magtrabaho sa lugar na napapaligiran ako nito. Kaya naman paglabas ko ng trabaho’y dumiretso ako doon. Sakto din, kailangan kong bumili ng ballpen at pencil case.

“Naghihirap na ba talaga ang anak ko?” Yan ang tanong sa kin ng nanay ko nang malaman nyang magaapply ako ng parttime job. Hindi naman ako naghihirap, medyo lang. Kailangan ko lang ng extrang pera at panibagong trabaho na magiging masaya ako. Mahal ko pa din naman ang trabaho ko, medyo nagsasawa lang ako minsan. Wala kasing makausap madalas. Dahil hindi naman ako masyadong pagod paguwi ko ng bahay, pwedeng-pwede akong magdouble-job. Pambayad din un ng sasakyan.

Ilang araw na ang lumipas, hindi pa din tumatawag ang Barnes and Noble. Sabi nung manager sa akin, ico-consider daw ako for part-time. Sana hindi sya nagsisinungaling. Baka nga matagal lang talaga ang pagba-background check. Hay, sana talaga tawagan ako.

Sana.