kundiman[dot]net

Simula pa kahapon, madalas akong mairita at mabilis mawalan ng pasensya. Kahit ako’y di ko alam kung bakit. Kaya tuloy kahit si Arvin eh inaaway ko na naman. Kahit maliit na bagay lang, madali akong magtampo. Nakakaasar lang. Alam ko naman sa sarili ko na hindi dapat ganun ang maramdaman ko, pero kapag andun na ako sa sitwasyon, mas pinapairal ko ang nararamdaman ko. Hindi ako nakikinig sa sinasabi ng isip ko kung ano bang tama.

Badtrip lang.

Pano ko ba mababago itong ugali ko na ito???

Haynaku, nga pala, on the lighter note..

HBD yeye! ^^

Katulad nga ng sabi ko sa tumblr ko, yang wallet na yan ang masasabi kong BEST na birthday gift na ibinigay sa akin. Kung tutuusin nga, hindi naman yan bago’t hindi naman talaga yan iniregalo ng kung sino. Siguro’y nagtataka ka kung bakit. Heto ang kwento.

Oct. 23 ng hapon, nag-grocery kami ng pamilya ko. Dala ko ang wallet, dahil may binili akong cake na dadalhin ko sa Windows 7 Launch Party ng bossing ko, kinabukasan. Umuwi kami ng bahay at kumain. Kinausap ko si Arvin hanggang sa bago ako pumasok sa trabaho. Ang buong akala ko’y isang normal na araw lang ang araw na iyon. Pero mali ako. 15 mins. bago ako pumasok, tiningnan ko ang aking bag, wala ang wallet. Naalala ko tuloy ang pagbibirong ginawa ng kapatid ko sa akin nuong nasa grocery kami. Ipinatong ko kasi ang wallet ko dun sa cart, sabi ng kapatid ko’y pupusta daw sya, maiiwan ko ang wallet ko. Nanalo sya sa pustahan.

Pumasok pa rin ako ng trabaho dahil di naman pwedeng magpa-late. Hanggang alas-dos ng madaling-araw ay gising ang nanay at mga kapatid ko, hinahap ang pulang wallet, na andun lahat ng ID’s, credit cards at pictures ni Arvin. Andun din ung PUP School ID ko. Nakakapanlumo. Nakakapanghina. Nasa trabaho ako pero wala naman dun ang isip ko. Tinawagan ko na ang aking banko at isa-isa ko nang pina-cancel ang aking credit cards. Sampung araw daw bago ko makakuha muli ng card. Ayos nang maghintay kesa naman may makagamit pang iba.

Ang akala ko’y dun na matatapos ang lahat. Pero nagkaroon muli ng isa pang problema. Tumunog na naman ang fire alarm sa computer room. Nagpanic, napasigaw, napapasok ng wala sa oras ang supervisor ko. Kahit papano nama’y nagawa ko ang dapat kong gawin, wala talagang sunog, false alarm lang pala. Nagloko rin ung tape drive ng isang system namin. Biglang ayaw nang iluwa ung isang tape na naka-load. Problema na naman. Lahat ito’y nangyari noong Oct. 24 – isang araw bago ang birthday ko. Ito daw ang birthday gift sa akin.

Alam mo ung pakiramdam na sobrang pagod ka na, eh alas-otso pa lang ng umaga? Wala akong ibang gusto gawin nun kundi ang umuwi at matulog na lang. Baka sakaling mawala ang problema, ang pagaalala. Sinundo ako ng nanay at kapatid ko ng araw na iyon. Sinuggest ng kasama ko sa trabaho na subukan daw naming bumalik dun sa grocery store. Baka daw may nakapulot at ibinigay sa Lost and Found. Pumayag naman ang nanay ko, ano pa nga naman ang mawawala sa amin kung susubukan namin iyon.

Bumalik kami sa grocery store nang wala namang inaasahan masyado. Di ko pa rin kasi maisip na maiiwan ko nga ang wallet ko doon. Kinausap ko ang babaeng teller, dinescribe sa kanya ang wallet at kung ano ang mga laman. Umalis sya saglit, kinausap ung mga nasa loob. Bumalik syang may hawak-hawak na plastic at andun sa loob ang pulang wallet na nawala ko kahapon. Kinuha ko ang wallet, nagpasalamat ng mabilis sa babae at biglang tumalikod. Naiyak ako. Sobrang saya. Parang nawala na lahat ng problema at trauma na naramdaman ko ng araw na iyon.  Grabe, pati ata nanay ko’y naiyak sa nangyari. Grabe talaga. Sinong magaakalang makukuha kong muli ung wallet ko. Nadumihan ng kaunti ang gilid nito, pero ayos lang, remembrance naman.

Naging OK na ang buong araw ko, mula noon hanggang sa araw mismo ng birthday ko. Di na nga lang ako nakapunta sa Launch Party ng bossing ko dahil sa pagod at wala pa akong tulog. Gabi ng Oct. 24, kumain kaming pamilya sa labas at nagenjoy. Wala na akong aalalahanin pa. =)

Sobrang memorable ng birthday ko ngayong taon. Gusto ko lang magpasalamat kay Papa God na alam kong sinadya nyang mangyari un. Masyado daw kasi akong magastos ng mga nakaraang araw. Magtanda na daw ako. At sayo, na nakapulot ng wallet ko, super thank you! SOBRA!

Gusto kong magthank you sa pamilya ko. Sa tatay ko na kahit nasa Pilipinas ngayon eh nabati pa rin naman ako. Magdadala daw sya ng ensaymada na pasalubong. Sa nanay at mga kapatid ko na talagang tumulong sa akin para mahanap ung wallet. Grabe, sobrang salamat talaga! =)

Thank you rin sayo baby ko. =) Kasi ikaw ung kausap ko habang nangyayari ang lahat ng ito. ^_^ Alam ko namang andyan ka lang parati para sa akin, salamat sa birthday post ha. Love you!

Gusto ko ring magthank you sa LAHAT ng bumati sa akin sa facebook, twitter, multiply at friendster. Sa mga kaibigan kong nagtext, nagmessage sa YM at tumawag. Sobrang salamat talaga! Pinasaya nyo na naman ang birthday ko. ^^, Uber thank you talaga! =)

Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit nga ba kailangan ko pa itong i-blog. Bakit kailangang i-share sa lahat ng tao ang katange-an na nagawa ko. Siguro eh para wag nyo akong tularan, para matuto kayo sa kamaliang ginawa ko.

-$84.10. Ngayon ko lang nalaman na posible palang lumabas yan sa bank account. Nanlaki ung mata ko sa nakita ko eh. Posible pala na maging negative ang pera mo sa banko. Ibig sabihin lang nun, wala nang lamang pera ung account mo, eh tuloy ka pa rin sa paggastos. At ganun nga ang nangyari sa akin. Di ko alam kung maiiyak ako o babatukan ko ang sarili ko dahil sa nangyari. Well, in the end, naluha ako’t binatukan ng kapatid ko. Hehe.

Ngayon ko lang naramdaman un, ung tipong gusto kong ibalik ung mga nakalipas na araw – eh di sana, di ako mamomoroblema ngayon. Kung naging matalino lang ako’t nagisip ako ng maigi, eh di walang akong iniisip na consequence ngayon. Wala akong lusot eh, di dahilan na birthday ko na, ilang araw mula ngayon, talagang kelangan kong maranasan ngayon. Hay, eye-opener, ok na rin siguro.

Kasalanan ko rin naman. Naging pabaya ako, masyadong nagtiwala na ayos lang ang lahat, walang dapat ipag-alala. Hindi inisip na pu-pwede ngang mangyari un. Haha. Natatawa na lang ako. Medyo kalmado na rin kasi ako, kumpara kaninang tanghali. Nakatulog na rin ako ng maayos na di ko inaasahan. Akala ko’y mahihirapan akong makatulog dala ng pag-aalala. Hay, malaking tulong na nakausap ko ang nanay ko. Kahit sya’y tinawanan lang ako’t pinagsabihan na wag nang uulitin ang nagawa. Nakausap ko rin ang bestfriend ko na sinabing “Ok lang yan, charge to experience na lang”. Kanina, nakausap ko na rin si Arvin, wag na nga lang daw uulitin. Hay, maswerte ako sa mga taong nakapaligid sa akin. Sobra. =)

In the end, matapos magreklamo at sumakit ang ulo kakaisip kung paano at bakit nangyari un, mababawasan kaagad ng $84 ung perang papasok sa Biyernes sa account ko. Buti na lang sahod na. Buti na lang may overtime ako ngayong linggo. Buti na lang may trabaho pa ako. Hehe.

Another lesson learned, a few days bago ako tumanda. Happy birthday sa akin. Di na talaga ako magiging magastos. PRAMIS! Medyo masakit sa puso ang $25 na charge sa bawat transaction eh. Hehe.

Masakit pa rin ang ulo ko ngayon, kasi naman, halos alas-kwatro na ng madaling-araw ako nakatulog. Kagigising ko lang, napilitang bumangon dahil pinagpapawisan na ako. Ang taas kasi ng sikat ng araw, naka-kumot pa rin. Kamusta naman un. Kaaalis lang ng nanay ko, papasok na sa trabaho, kaya naman home alone na naman ako. Ang saya. Wala akong magawa, kaya heto naisipan kong gumawa ng entry habang humihigop ng kape. Ala-una ng hapon, nagkakape.

October 20 na. Limang araw na lang, birthday ko na naman. Isang taon na naman ang dadagdag sa aking edad. Bente-singko. Ang tanda ko na. Pansin ko lang, ilang tao na rin ang nagtatanong sa akin, kung kelan daw ba ako ikakasal. Ganun ba talaga un? Kapag mid-20’s na eh, kailangan nang ikasal? Kapag ba hindi ako kinasal ngayong taon o next year eh mae-expire na ako? Hindi naman siguro. Wag naman sana. Hehe.

Speaking of kasal, madami-dami na rin akong kaibigan ang kinakasal at nagkaka-anak. I’m happy for them, I really am. Nainggit ba ako? Oo minsan. Kasi, gusto ko rin namang ikasal. Gusto ko ring maranasang magsuot ng wedding gown at ikasal sa simbahan kung saan andun lahat ng taong mahal ko. Gusto kong makasama ung taong mahal ko habambuhay. Naiinggit man ako, di naman ako pressured na ikasal. Well, kung totoong nga na end of the world na sa 2012, eh un, saka siguro ako magmamadaling magpakasal. Hehe. Pero as of now, wala naman talagang pressure.

Goodluck, early birthday post sana ito, pero parang naging labasan na naman ng frustrations ko sa buhay. Hehe. Alam ko sa sarili ko na hindi pa ako handang magkaroon ng sarili kong pamilya. Darating din naman yung time na un alam ko. Di rin naman ako nagmamadali. Enjoy lang, yan lagi ung sinasabi (ng ex ko) sa akin. Wag masyadong mag-alala. Ang importante, masaya naman ako, at di ko man nakakasama ung isang tao na nagpapasaya sa akin, eh ok na rin. Basta alam kong andyan lang sya. Maiintay naman daw nya ako kahit 30 years old na ako eh:P Hehe.

Happy birthday sa akin. ^^, Sobrang agang birthday post ito, di ko kasi alam kung may time pa akong gumawa ng entry sa mga susunod na araw.

Wish ko sa birthday ko? World Peace. At saka isang Nikon D40, plane ticket pauwi ng Pinas at iTunes card (kahit na magkano). ^_^

PS.
Kung sa 30th birthday ko (which is 5 years from now), eh gagawa ako ng birthday post, sisiguraduhin ko nang may ad dun na naghahanap ng lalakeng mapapangasawa. LOL.

Andito pa ako sa trabaho, at dahil may limang minuto pa bago dumating ung morning shift, heto, naisipan kong gumawa ng blogentry.

Heto na naman ako, nagiisip na iwan ang kundiman, na gumawa ng bagong blog. Bago. Fresh. Balik sa simula. Matapos iwan ni Arvin ang pagbo-blog dahil sa kawalan ng oras, ako naman ngayon ang iniisip iwanan ang kundiman. Kawawang kundiman. Pero kaya ko nga bang gawin un? Kung gagawa ba ako ng bagong blog eh masisigurado ko bang magu-update ako parati? Ung katulad ng dati? Un ang di ko masasagot. Hindi. Oo. Pwede siguro. Gastos na naman ang iniisip ko.

Hay. Bahala na.

Tingnan na lang natin kung anung mangyayari. ^_^

PS.
October na. Isang taon na naman ang dadagda sa edad ko. Sa totoo lang, di ko pa feel. =)