kundiman[dot]net

8FY64CTVWC8A

I  mean, sa amin ni Arvin. ^^ hehe.

Dalawang taon na itong Kundiman, pero bakit ngayon ko lang naisipang i-claim? Alam ko na-claim na itong blog ni Arvin eh, so ako eh ngayon pa lang. Sobrang walang magawa, sobrang bored. Hehe. Ginawan ko rin ng Technorati Claim Post ang tumblr account ko – http://ohmybb.tumblr.com na sana eh ma-claim na nga.

Well, ayan, di ko na lang buburahin tong entry. At sana eh magwork ito. Para masabi kong akin din itong kundiman. =)

Andito pa ako sa trabaho, at dahil may limang minuto pa bago dumating ung morning shift, heto, naisipan kong gumawa ng blogentry.

Heto na naman ako, nagiisip na iwan ang kundiman, na gumawa ng bagong blog. Bago. Fresh. Balik sa simula. Matapos iwan ni Arvin ang pagbo-blog dahil sa kawalan ng oras, ako naman ngayon ang iniisip iwanan ang kundiman. Kawawang kundiman. Pero kaya ko nga bang gawin un? Kung gagawa ba ako ng bagong blog eh masisigurado ko bang magu-update ako parati? Ung katulad ng dati? Un ang di ko masasagot. Hindi. Oo. Pwede siguro. Gastos na naman ang iniisip ko.

Hay. Bahala na.

Tingnan na lang natin kung anung mangyayari. ^_^

PS.
October na. Isang taon na naman ang dadagda sa edad ko. Sa totoo lang, di ko pa feel. =)

Ayun, so kamusta naman? :) Isa lang tong quick update gamit ang WordPress app dito sa iPod Touch ko. Napansin ko kasi na kalahating buwan na kaming hindi nagu-update dito sa kundiman. Busy, tinatamad – ayoko na lang magdahilan pa kung bakit nga ba wala kaming update. Basta un. :)

Marami akong gustong ikwento, i-share pero di ko magawa. Ito ung mga panahong iniisip ko na sana eh anonymous blogger na lang ako – para kahit anong ilagay ko dito eh ayos lang. Para walang nakakakilala. Ang hirap kasi, alam na ng mga offline friends at kamag-anak ko itong blog. Hindi na tuloy ako makapagsulat. Ang hirap i-expalin pero parang mas madali kasi akong magopen up sa hindi ko kakilala. Nawiwirduhan nga kapatid ko sa akin, dahil bakit daw pinapabasa ko sa mga di ko kakilala ang mga problema o kaartehan ko sa buhay pero galit na galit naman ako kapag nababasa nila ung personal diary ko. Ewan. Wirdo nga.

Sa mga nagtatanong kung kamusta naman kami ni Arvin, eh ok naman kami. :) Going strong ang stronger. Strongest pa nga ata. Hehe. At syempre pareho kaming nae-excite sa nalalapit kong paguwi. :) Sa wakas! Hehe.

September na bukas. Sana makapagupdate na ako ulit regularly. Pang-8 ata na blog entry tong ginagawa ko sa buong buwan ng Agosto. 8 out of 31. Pambihira. Hehe:) September na bukas. Malapit na akong magbirthday. Isang buwan na lang. Excited hehe.

1030pm na, 1130am naman sa Pinas. Inaantok na ko :)

Nga pala, salamat ulit sa mga taong bumibisita dito sa blog at nagco-comment. :) Salamat dahil madami ata ang nai-inspire dito sa blog namin. Nakakatuwa lang na may naau-sweetan pa rin kahit papano. Hehe:)

O cya, quick update pero ang haba naman:)

July 22, 2008. Nabuhay ang kundiman[dot]net – ang blog na magkasama kami ni Arvin. Blog na punong-puno ng kakesohan at kadramahan. Blog kung saan magkalayo man kaming dalawa, ay may iisang lugar kung saan hindi namin inda ang oras at kami’y pwedeng magsama. Blog na kung saan kami’y nagiging isa. Haynaku, hindi na talaga ako marunong magdrama.:P

Isang taon na ang nakalipas, isa lang ang ibig sabihin nito – mage-expire na ang kundiman. Ilang araw lang ang nakalipas, gumawa ng blog entry si Arvin. Hindi na sya makapagblog katulad ng dati. Wala nang maikwento, wala nang maisulat. Ilang ulit ko na ring pinagisipang tumigil na sa pagbo-blog dahil tinatamad na rin ako. Matapos ang isang taon, iniisip ko tuloy kung ire-renew ko pa ba o hindi ang kundiman. May dahilan pa ba para magbayad muli ng kung magkano para lamang sa isang domain na hindi naman na magagamit ng katulad ng dati? Sayang. Nasasayangan ako. Nakatanggap ako ng e-mail galing sa host ko. Kailangan ko na daw magbayad para marenew nga ang kundiman.net. Unang pumasok sa isip ko, ayoko na. Tinatamad na talaga ako.

Pero naisip ko, pano na lang ang mga entries, mga ala-ala. Kaya ko nga bang basta na lang itapon ang lahat ng mga kwentong andito sa blog? Nagbackread ako kanina lang, muling binasa ang mga kwentong naisulat, mga kadramahan, at kulitan. Muli akong tumawa, kinilig at naiyak sa mga blog entries na naisulat namin noon. Hay, ano nga bang nangyari sa aming dalawa? Masyado nga kaming naging abala sa ibang bagay kaya’t hindi na nakakapagupdate madalas. Nakakamiss din pala ung dati.

Ang totoo nyan, medyo nagtampo pa nga si Arvin sa akin, dahil bakit ko pa daw ba pinagiisipan kung ire-renew ko ang blog. Akala nya’y tuloy pa rin ang kundiman, kahit na minsanan na lang ang pagkukwento. Kahit na walang bisita. Kahit na kaming dalawa na lang ang nagbabasa. Sa huli’y sinabi nyang ako na lang daw ang bahala, ako na lang ang magdesisyon kung ano bang dapat gawin..

July 22, 2009. Happy birthday kundiman! =) Well, kung nababasa mo ito ngayon, isa lang ang ibig sabihin nyan. ^_^ Hindi ko kayang mawala ang isang bagay na napamahal na sa akin at kay Arvin na rin. At hanggat andito kami ni Arvin, buhay ang kundiman. ^_^