kundiman[dot]net

Bakasyon ngayon dito sa San Antonio ang pinsan ko galing Pinas. Kaya naman halos isang linggo akong nag-off sa trabaho para lang makasama at maipasyal sya. Hindi naman kami madalas lumabas dito – mall, sine at kain sa labas lang ang ginagawa namin ng mga kapatid ko. Kaya naman, nagkaroon na kami ng chance para malibot ang San Antonio. In short, naging turista na rin kami.

Sa  loob ng isang linggo, nakapagmall na kami, nakakain sa mga restaurant at nakapagSea World pa. Isang linggo pa lang un, tumaba na naman ako kakakain. Hehe. At kung friend kita sa facebook, malamang sa malamang na-flood na ang iyong Live Feed ng pictures mula sa mga gala namin. =)

May narealize lang ako sa stay ng pinsan ko dito. Anakng. Bumabalik ako sa pagkabata! Haha. Ewan ko ba, mas naa-appreciate ko ngayon ung mga nakikita ko. O siguro dahil nga di rin kasi ako lumalabas masyado ng bahay kaya bago para sa akin lahat ng nakikita ko. Buong linggo din kasi akong ilang oras lang nagkakapag-online, kumpara noon na halos buong araw akong nakatitig lang sa harap ng laptop ko. Ang saya rin palang lumabas ng bahay paminsan-minsan. =) Hehe.

Hello Kitty!

Sesame Street Christmas Show.

Picture kasama ang paborito kong cartoon character mula pagkabata. 4D Experience ng The Polar Express. Live Christmas Show ng Sesame Street. Kumain ng cotton candy at Funnel cake. Pinanood magbackflip si Shamu. Hay, kung bata lang siguro ako ulit, talagang pupunta ako sa harap ng stage para lang makita up-close si Big Bird. Hindi ako sumakay ng rollercoaster dahil takot ako. Siguro next times susubukan ko naman un.

Medyo naluha ako dun sa The Polar Express. Napaisip kasi tuloy ako. Bakit nga ba kailangang mawala ang pagkainosente natin habang tayo’y tumatanda? Hindi na tayo naniniwala kay Santa, sa miracles, at hindi na tayo mababaw na madaling mapangiti at maka-appreciate ng mga bagay. Kaya siguro nagkaroon ng theme parks, para kahit matatanda na tayo, may lugar pa rin para maibalik natin ung pagkaisip-bata natin. =)

At the end of the day, masaya naman. Un nga lang sumakit ang paa ko. Hehe.

Alas-onse na ng umaga. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin natatapos ung Self-evaluation ko para sa trabaho. Kanina pa akong alas-otso ng umaga gumagamit nitong laptop pero dahil reyna ata ako ng procrastination eh wala pa rin akong naisusulat man lang. Ok, hindi naman totally wala, may nailagay naman akong tatlong sentences na ewan ko kung madaragdagan pa. Hay. Hindi kasi ako sanay na narerecognize ang trabaho. Basta ako nagtatrabaho, malay ko ba kung above and beyond na pala ung ginagawa ko. Hehe. Ayoko talaga nang ine-evaluate ko ang sarili ko. As in.

Noong Sept. 6 pa ang deadline nitong self-eval ko, anung petsa na ngayon, 14 na. Walong araw nang late, kaya kelangan ko nang maipasa bukas pagpasok ko. Anung magagawa ko kung isa lamang akong ordinaryong empleyado? Siguro nga’y may nagawa naman ako para sa ikabubuti ng department namin, pero hindi ko na maalala. Buti na lang at may na-train na naman akong operator, under sya nung “Qualifies as a leader, mentor and/or coach in the profession”, point na kagad un.

Maliban sa wala na akong maisip maisulat sa self-eval ko, madami ring distractions kaya di ako makapagisip. At syempre, sisisihin ko na naman ang facebook. Haha. Kasi naman eh, nasa bookmarks ko na ung site, kaya isang click na lang, ayan na, login na ako. Tas andyan pa ung TweetDeck na maya’t-maya eh tumutunog kapag may dumarating na bagong tweet. Tas may YM pa. Inisip ko na ngang i-off muna ung internet connection nitong laptop habang may ginagawa ako, para walang istorbo. Pero di ko rin nagawa. Haha.

Nanood ako ng tv kanina habang kumakain, pahinga muna, Keep on Dancing ang palabas, guest ang Whattamen – Dominic Ochoa, Marvin Agustin at Rico Yan. Bigla kong namiss si Rico Yan. Pagtapos ng show, bumalik ako sa pagiisip at pagtangkang magsulat. Wala na talaga. Kung bakit ba kasi nawala ko ung kopya ko ng Self-eval ko last year, para may guide man lang. O para ma-reword ko na lang ung nilagay ko dun.

Nagpapatugtog ako ng iPod ko nang narinig ko ang Nobody. At dahil bibong bata ako, di ko napigilang hindi magsayaw. Kelangan ko rin ng break sa pagiisip. Vinideohan ko ang sarili ko, pero napagdesisyunan ko nang hindi ipost dito dahil kahihiyan na naman. Haha. Matapos magsayaw, balik laptop ulit. Isip na naman.

Bakit ba kasi kelangan i-evaluate ang sarili? Hindi ba pupwedeng ung supervisor na lang ang mag-grade sayo? Ganun na lang dapat eh. Oh well.

Self-eval. Uulitin ko, ayoko talagang ine-evaluate ang sarili ko eh. Kaso kelangan kong matapos to ngayon, dahil dito nakasalalay ang pagtaas ng sweldo ko. At hopefully eh matapos ko na after kong gawin tong blog entry. Hehe. =)

Sinundo ako ng nanay at mga kapatid ko sa trabaho, Martes ng umaga. Pagkagaling sa trabaho’y dumiretso kami sa Lola ko. Tumambay saglit at pagtapos ay sinabi kong pumunta kami ng mall. Maga-alas dyes pa lang ng umaga nun. Sakto, kami ang magbubukas ng mall.

Dumating kami doon ng limang minuto pasado ala-dyes. Gutom na ako. Kaya bago pa man maglibot, eh dumiretso na kami sa foodcourt. Bukas na ang foodcourt, un nga lang, wala pang lutong pagkain dun sa gusto naming kainan. Chinese food ang trip namin ngayon. Kaya naman, kahit na bukas na ang ibang foodchains, eh hinintay talaga namin ung Chinese resto na gusto namin. Anung ginawa namin habang naghihintay? Nanood ng TV at nagpictorial.

Hindi naman masyadong halatang gutom ano? hehe.

Halos magiisang oras na rin siguro bago kami nakakain. Worth it naman ang paghihintay dahil, bagong luto, mainit-init pa ang pagkain. Susubo na dapat ako, nang maalala ko ang LP theme ngayong linggo. Tanghalian. Sakto. =)

Orange Chicken with Fried Rice.

Ito ang aking lahok para sa ika-70 na linggo ng Litratong Pinoy na may temang Tanghalian. Ang litrato ay kinuhanan gamit ang aking celphone. Alamin kung anung kinakain ng iba pang miyembro kapag tanghalian dito.

pwede namang magupdate ng dalawang beses sa loob ng isang araw diba?

isa sa mga dahilan kung bakit gusto ko nang umalis dito sa trabaho eh dahil sa oras. tatlong taon na akong panggabi, sirang-sira na ang body clock ko, tas minsan pa hindi ako makasama sa gala ng pamilya ko dahil tulog ako maghapon. kung sasama naman ako, kulang naman ako sa tulog. papasok ako sa trabaho ng antok-antok at pipiliting hindi makatulog kahit na napapapikit na ako. tsk. talo talaga ang panggabi.

pangalawang dahilan ko, ung mga katrabaho ko. :| katulad ngayon, mapipilitan akong magstay hanggang alas-dose ng tanghali dahil di daw makakapasok ung pang-umaga. may sakit daw, masama ang pakiramdam. ok, valid reason. di naman pwedeng piliting pumasok ang may sakit. ayokong mahawa. ayokong magkasakit. ayos lang din naman sa akin na magstay hanggang alas-dose. walang kaso dun. kaso naman, sana mas maagang sinabi sa akin. hindi ung makakakuha ako ng tawag ng alas-kwatro ng madaling-araw at saka lang sasabihin sa akin na di daw nya kayang pumasok. anak ng teteng naman. sa loob ng apat na oras, babaguhin ko ang schedule ko para sa buong araw dahil lang di sya makakapasok. papaano na lang kung hindi ako pwedeng magstay? pano na lang kung may ka-date ako? sinong magtatrabaho? badtrip.

napakaunfair lang. nakakaasar dahil alam nilang hindi ako tatanggi. nakakabadtrip dahil alam nilang wala akong buhay at matutulog lang ako sa bahay kaya nila ginagawa to. bull. nakakasawa na kasi itong ganito. iilan na nga lang kami dito sa trabaho, ganito pa. badtrip talaga.

oh well, wala namang magagawa. pasalamat na lang ako na may trabaho pa ako, tas may overtime pay pa. sana lang umayos na ung mga kasama ko dito sa trabaho. sana talaga.

gudlak na lang sa akin hanggang mamaya.

karmimay!!!! sya na ata ung kauna-unahang tumawag sa akin ng karmimay. :)

di ko na maalala kung kelan pa kami naging magkaibigan dito sa blogosphere.. hmm, 2006 siguro? ata. hehehe. nasa blogspot pa sya noon at walang magawa kaya siguro naisipang gumawa ng blog. :) pareho kaming active sa pagbo-blog na kahit nasa trabaho eh, pagpo-post, pagbo-blohop at pagcha-chat sa YM ang inaatupag. hay, those were the days :D hehehe. nakakamiss lang. ^^ sa pagchichikahan namin noon, nasabi ko na pupuntahan ko sya sa kanila. :) at ngayon ko lang naisip, na dun nga pala sa lugar nya ung setting ng mga novels ni Nicholas Sparks :D hehe.

natuloy ba ang pagpunta ko? hindi. busy kasi, saka walang pamasahe. hehe.

after 3 years, sino ba namang magaakalang kahit na di na sya active sa pagbo-blog (masyado) at di na rin kami nagkakausap madalas katulad ng dati eh magkakaroon pa pala ng pagkakataon na magmeet kami. FINALLY! :D

nakausap ko sya sa YM last month at sinabi ngang pupunta sya dito sa Texas. abay, syempre, chance na un para magmeet kaming dalawa :) sinet namin ang EB kahapon, March 1. akala namin pareho eh di pa matutuloy ang pagkikita namin, pero sabi nga nya, be positive lang. ^_^ at talagang di naman ako makapapayag na umalis sya ng Texas na di kami nagkikita! hehe.

lagpas ala-una ng hapon, Starbucks. unang kita ko pa lang sa kanya, alam kong sya na un. :) nakakatulong talagang magpost ng picture online. hehe. feeling ko nakilala din nya ako agad dahil kinawayan nya ako. :) hehe. at un na nga, finally, nameet ko na rin sa wakas si rHo. :D

Read the rest of this entry »