kundiman[dot]net

don’t talk to strangers. yan na ata ung unang bilin sa atin ng mga magulang natin mula nang tayo’y matutong gumala at makihalubilo sa ibang tao. wag na wag sasama sa ibang tao, wag makikipagusap sa di kilala. nauso pa nga ung commercial dati sa TV na may manong at dalawang bata, ung may kasamang butterfly ung mga bata na nagpapaalalang wag tatanggapin ung lollipop. effective ung paalala nung butterfly, dahil di nga sila sumasama, nakikipagusap sa di nila kakilala.

ngayon ko narealize, parang kailangan ko ata ng sarili kong butterfly.

nagbu-bus ako araw-araw. dahil hindi pa ako marunong magmaneho, kelangan kong magbus, rain or shine. medyo matagal din ung paghihintay ko, 15 mins. kaya naman kailangan kong aliwin ang aking sarili habang naghihintay. naglalaro ng DS, nakikinig ng kanta, at minsan nama’y kausap ko si arvin.. kanina, habang naghihintay ako, naisipan kong kunin ang aking camera. pagkaupong-pagkaupo ko sa bench ay pinikturan ko kaagad ung lalagyan ng sigarilyo na nasa may upuan, para subukan ung macro settings ng camera ko.. ayos, pwede.. kukuhanan ko na sana ung ilan pang basura, nang may kumausap sa akin.

(may sinabi sya na di ko naintindihan)
napansin ata nyang nakatitig lang ako sa kanya, kaya naman..
hi.
hi.
oh, what are you doing?
nothing, i’m just taking random pictures.
really? take a picture of me!

anu daw?! nawindang ako sa sinabi nya. nagulat kaya naman ‘ok’ na lang ang naisagot ko. natatawa ako sa sarili ko, dahil heto ako’t may hawak na camera at pinipikturan ang hindi ko naman kakilala. tumayo pa sya at nagpose, nag-peace sign pa nga. pagclick ko ng camera ay eto ang lumabas..

note: di na sya nakapeace sign dahil nainip ata sya sa tagal ng pagkuha ko ng litrato nya. ayan, nagalit tuloy.

can i see it?
sure. here. hawak ko lang ung camera
(pilit nyang inaaninag ung picture. mga ilang beses nyang gustong kunin ung camera ko. pero ano ako, tange? no way.)

that is a nice picture of me.

gusto ko sanang tanungin kung gusto ba nyang isend ko sa email nya para mailagay nya sa myspace account nya, pero di ko na un ginawa, tinago ko na lang ung camera ko’t naupo lang dun sa bench. kinausap pa rin nya ako, at syempre, sumagot naman ako sa bawat tanong nya. nung dumating na ung bus ko, tumayo kami pareho. akala ko’y sasakay din sya sa bus, pero hinde, naglakad sya. nagbabay naman sya sa akin bago sya umalis.

don’t talk to strangers. naalala ko tuloy ung nangyari 2 years ago. may nakita akong babae, nawawala daw sya. kinausap ko, mukha namang mabait. tinulungan ko sya. pano? pinapasok ko sya sa bahay namin para gumamit ng telepono. 30 mins. later, tumawag ako sa 911 dahil ayaw umalis nung babae. dumating ung pulis at ambulansya. nalaman kong high ung babae at buti na lang daw sa sobrang high eh di nya magawang kumilos. sabi nung pulis, sinuwerte daw ako. ayos. ansaya diba? antalino mo talaga mimay!

sadya atang lapitin ako ng mga ganyan. swerte.

naalimpungatan ako dahil sa pagriring ng celphone ko. tiningnan ko kung sino ung tumatawag, bossing ko. di ko na lang muna sinagot ung tawag dahil wala pa ako sa matinong pagiisip, baka may kung anong masabi pa ako. tumigil ang pagring ng telepono at inintay kong magleave na lang sya ng voicemail. at ayun nga, nagiwan ng mensahe ang aking bossing. dinial ko ang ‘1′, at pinakinggan ang mensahe. malamang work related ito.

Carme, I just got a call from *supervisor’s name* about an issue regarding last weekend.

*gulp* patay na. ako lang ung nagtrabaho para sa shift namin buong weekend. ano kayang nangyari??

.. it was about the Monthly Advisory template that shouldn’t be run and it was highlighted on both the regular schedule and weekend turnover. When we checked the schedule, it got your initials on it that you ran it. Can you please call me back as soon as you get this message.

x_x napabangon akong bigla. siomai. pwede bang magpalit muna ng pangalan kahit ngayon lang? para lang makalusot sa problemang ito?

pero, hindi. alam kong tama ung ginawa ko. nabasa ko ung turnover, oo, sabi, wag munang i-run ung template hanggat hindi pa tapos ung isang template. eh natapos naman so ni run ko na rin. un ang sabi ko sa bossing ko habang kausap ko sya sa telepono. sabi nya sa akin, tawagan ko daw ung isang bisor sa trabaho, para i-explain ko. hainaku, akala ko tapos na, di pa pala. nosebleed much.

di-nial ko ung number namin sa trabaho. kinausap ung isang bisor. *yada yada yada* inexplain sa kanya ung ginawa ko, kung bakit ko ginawa at inamin ang pagkakamali. tsk. sabi daw pala sa turnover, DO NOT RUN UNTIL FUTHER NOTICE. actually, di ko nabasa un talaga. pero, bisor eh, check ko na lang ung turnover sheet mamaya pagpasok ko. natapos ang paguusap namin sa pagsasabi ko ng ‘Yes ma’am, its my fault.’ magse-send daw sya ng email sa programmer at dun sa client. ayos, sikat na naman ako for the wrong reasons.

tinawagan ko muli ung bossing ko, kwento ulit. at oo, mali ko nga talaga. wala na lang syang ibang nasabi, kundi, ‘Thanks for calling me back.’ nice one karmi. ayos ka talaga.

hay.

kakasimula pa lang ng panibagong taon ko sa pinagtatrabahuhan ko, katatapos lang ng yearly evaluation, pero nakakadalawang major pagkakamali na ako. sobrang malas naman. tsk. baka sa susunod eh mawalan na ako ng trabaho kaya naman job hunting mode na naman ako.

goodluck.

ayoko. ayoko. simula pa lang noon ay sinasabi ko nang AYOKO.. pero noon un, iba na ngayon.. wala na akong nagawa, di na rin nakalaban. ung tipong, lumaban man ako, alam kong ako rin ang matatalo. ako rin ang bibigay..

hindi ko pinansin ang mga sintomas, hanggat sa hindi ko na nakayanan.. sakit ng ulo.. sobrang sakit ng ulo na naging dahilan sa hindi pago-online ng ilang araw.. sa halip na gumaling ako, lalo akong nagkasakit.. dahil di ako makapagonline.. *ehem* adik.. pagtapos ng halos 3 araw na di ako nagOL, sumasakit pa din ulo ko.. isa lang ang naging sagot, magpatingin na sa doktor.. takot pa naman ako sa doktor.. pero wala akong magagawa.. kelangan eh.

dumating ang araw. nasa loob ako ng kwartong ngayon ko lang napasok. may upuan sa gitna at sa tapat nito’y may isang poster ng mga letra. pinaupo ako nung doktor at nakipagkwentuhan – kung bakit daw ako andun.. ano daw bang nararamdaman ko.. muli, sinabi ko ang walang patid na pagsakit ng ulo ko.. sinimulan na nyang tingnan ang aking mga mata.. may kung anong machine ang itinapat nya dito, at inadjust ang mga lense.. tinanong kung malabo ba o malinaw.. noong mga panahong iyon, kinabahan na ako.. kelangan ko na nga atang magsalamin.. pero ayoko eh.. ayoko talaga..

natapos ang checkup. 50/50 daw.. grabe, naghihingalo lang.. sabi ng doktor, di ko naman daw kelangan ng salamin, pero mas mainam na kapag nasa trabaho ako eh magsalamin na ako.. nearsighted daw ako.. haaay, ito nga ata talaga un.. its official, magsasalamin na ako..

dumaan ang ilang buwan, di ako nakpagpasalamin dahil nga umuwi ako ng Pinas. binalak ko pang doon na magpagawa para mas mura, pero di ko na naisip pang gawin iyon.. sayang ang araw, gagala na lang ako.. hehehe..

unang araw kong bumalik sa trabaho. whoa. nanibago talaga ako.. sasaglit pa lamang akong nagtatrabaho ay hirap na akong tumingin sa mga monitors.. oh noh, ito na nga talaga.. kelangan na..

kaya ayan. di ko na kinaya, kaya nagpasalamin na ako.. nagfifiling na matalino.. hehehe.. di pa rin ako sanay (as of this writing) na may salamin.. at dahil pango ako, laging nahuhulog ung salamin ko.. :P goodluck.. hehehehe..

ako: ma, kelangan ko na ata talagang magsalamin.
ma: ayan kasi computer ka ng computer, talagang lalabo mata mo..
dad: hay naku, nahuli ko yan nung isang gabi, alas-dos na ng madaling araw, nakacomputer pa rin. tapos magrereklamo na masakit ang ulo..
ako: ….. (sabi ko nga, di na ako magsasalita eh…)

…nagsabihan na kami ng I Do at nangakong magsasama habam-buhay. narinig ko na lamang ang pari na sinabing “I now pronounce you man and wife.” nagkatitigan kami, naglapit ang ulo at hinalikan nya ako. rinig sa buong simbahan ang palakpak ng mga tao. di ko mapigilang mapaiyak habang yakap-yakap ko sya. ito na nga ang pinakahihintay ko. ang makasama ko sya, hanggang sa pagtanda ko. tiningnan nya lang ako sa mata at sinabing wag akong umiyak. pero sobrang emosyonal kasi na di ko talaga mapigilan. masaya ako. sa wakas kasama ko na ang taong pinakamamahal ko….

– altar March 18, 2007

ginawa ko yang post na yan last year. feelingera kasi ako na ikakasal ako this year pero syempre hindi na ito matutuloy.

melo: ate, kelangan ko pa ng blahblahblahblah para sa kasal ko. ang dami ko pa ngang babayaran eh. ala na akong pera.
ako: eh tol, sino bang may sabing magpakasal ka?

isang taon ang lumipas matapos kong gawin ang post, sino ba namang magaakalang ikakasal pala ang kapatid ko. sya actually ang dahilan kung bakit kami uuwi ng Pinas sa June. hanggang ngayo’y di pa rin ako makapaniwalang ikakasal na sya — ang paborito kong kapatid, paborito akong awayin at asarin. lalo akong di makapaniwalang mauunahan na nya ako. gara, sana sinabi nya ng maaga para nagpakasal na ako nung huling uwi ko ng Pinas. tsk. wish ko lang hindi totoo ung kasabihan ng matatanda.

mama: ngayon lang ata ako hindi iiyak sa pagalis mo.
ako: hala ma, bat naman kayo iiyak kapag umalis si melo?
mama: eh kasi alam kong may rason kasi kaya ka uuwi.
melo: mama ang drama.
ako: umiyak din ba kayo nung umuwi kaming tatlo?
mama: hindi.
ako: nye paborito talaga. hehehe.

ako: tol, pang-ilang uwi mo na ba ito?
melo: pangatlo ate.

sa tatlong taon naming stay dito sa Amerika, tatlong beses na rin syang umuuwi. tsk. nagagawa nga naman ng pag-ibig.. :)

bukas na ang alis ng kapatid ko. mauuna syang umuwi kesa sa amin dahil sa mga aasikasuhin pa sa kasal. habang tinitingnan ko syang magimpake kagabi, naisip ko na mamimiss ko rin pala ang kapatid ko. mamimiss ko ung panggigising sa akin kahit na 2 oras pa lang ang tulog ko para lang pumunta ng mall. ung pagpasok nya sa kwarto namin para lang mang-asar at manakit (un kasi ang paglalambing nya). ung mga paggastos nya parati tapos eh magrereklamo na wala na daw syang pera. mamimiss ko ung mga “talk” na meron kami tungkol sa kung anu-ano lang na laging napupunta sa lablyp ko. ung pagsasabi nya na ang tange ko talaga nung nakita nya akong umiiyak. ung maarte sa pagkain. mamimiss ko lalo ung kaagaw ko sa banyo. mamimiss ko ung dati dahil pagbalik nya dito, oo nga’t kapatid ko pa rin sya pero may asawa na sya eh. di ko na sya pwedeng awayin ng ganon-ganon na lang. :P

ikakasal na ang kapatid ko. alam ko namang mature na sya para pasukin ang buhay may asawa. alam kong handa na sya. isa lang naman ang wish ko eh, un ay ang maging masaya sila ng asawa nya. :)

at syempre, sana talaga hindi totoo ung kasabihan ng mga matatanda. un lang. hehe.

* – my brother

Tax rebates coming earlier.

yan na ata ang pinakamaganda balitang nabasa ko sa Yahoo page.

ayon sa Savvysugar.com:

Those of you eagerly awaiting your tax rebate checks will rejoice at the Treasury Department’s announcement that they’re depositing the checks ahead of schedule. Their original announcement stated that May 2 would be rebate check opening day, but they’ve updated their schedule with the early start date of Monday, April 28.

siomai! makukuha ko na ung rebate ko next week! :D sakling-sakto na panggastos at sa paguwi ko ng Pilipinas.. yehey na yehey ito!

bakit nga ba may rebate? kasi ayon kay President Bush:

“The rebates — up to $600 for an individual, $1,200 for a couple and an additional $300 for each dependent child — are the centerpiece of the government’s $168 billion stimulus package, enacted in February. Roughly 130 million households are expected to get them.”

“The money is going to help Americans offset the high prices we’re seeing at the gas pump, the grocery store, and also give our economy a boost to help us pull out of this economic slowdown.”

ang taas na rin kasi ng presyo ng gasolina at bilihin dito. di lang halata pero humihina ang ekonomiya ng US. kelangan ng pera ng mga tao na panggastos. kelangan ko ng perang panggastos! hehehe.

ma, punta tayo ng mall.
bakit? may bibilhin ka ba?
wala po. maghahanap.
maghahanap ka ng bibilhin? wag na. gastos lang yan. dito na lang tayo sa bahay.
ma, kelangan nating tulungan ang ekonomiya ng Amerika.
……
saka kelangan ko rin po ng bagong damit. :)

*****

source:

http://news.yahoo.com/s/ap/20080425/ap_on_bi_ge/bush_economy