kundiman[dot]net

…nagsabihan na kami ng I Do at nangakong magsasama habam-buhay. narinig ko na lamang ang pari na sinabing “I now pronounce you man and wife.” nagkatitigan kami, naglapit ang ulo at hinalikan nya ako. rinig sa buong simbahan ang palakpak ng mga tao. di ko mapigilang mapaiyak habang yakap-yakap ko sya. ito na nga ang pinakahihintay ko. ang makasama ko sya, hanggang sa pagtanda ko. tiningnan nya lang ako sa mata at sinabing wag akong umiyak. pero sobrang emosyonal kasi na di ko talaga mapigilan. masaya ako. sa wakas kasama ko na ang taong pinakamamahal ko….

– altar March 18, 2007

ginawa ko yang post na yan last year. feelingera kasi ako na ikakasal ako this year pero syempre hindi na ito matutuloy.

melo: ate, kelangan ko pa ng blahblahblahblah para sa kasal ko. ang dami ko pa ngang babayaran eh. ala na akong pera.
ako: eh tol, sino bang may sabing magpakasal ka?

isang taon ang lumipas matapos kong gawin ang post, sino ba namang magaakalang ikakasal pala ang kapatid ko. sya actually ang dahilan kung bakit kami uuwi ng Pinas sa June. hanggang ngayo’y di pa rin ako makapaniwalang ikakasal na sya — ang paborito kong kapatid, paborito akong awayin at asarin. lalo akong di makapaniwalang mauunahan na nya ako. gara, sana sinabi nya ng maaga para nagpakasal na ako nung huling uwi ko ng Pinas. tsk. wish ko lang hindi totoo ung kasabihan ng matatanda.

mama: ngayon lang ata ako hindi iiyak sa pagalis mo.
ako: hala ma, bat naman kayo iiyak kapag umalis si melo?
mama: eh kasi alam kong may rason kasi kaya ka uuwi.
melo: mama ang drama.
ako: umiyak din ba kayo nung umuwi kaming tatlo?
mama: hindi.
ako: nye paborito talaga. hehehe.

ako: tol, pang-ilang uwi mo na ba ito?
melo: pangatlo ate.

sa tatlong taon naming stay dito sa Amerika, tatlong beses na rin syang umuuwi. tsk. nagagawa nga naman ng pag-ibig.. :)

bukas na ang alis ng kapatid ko. mauuna syang umuwi kesa sa amin dahil sa mga aasikasuhin pa sa kasal. habang tinitingnan ko syang magimpake kagabi, naisip ko na mamimiss ko rin pala ang kapatid ko. mamimiss ko ung panggigising sa akin kahit na 2 oras pa lang ang tulog ko para lang pumunta ng mall. ung pagpasok nya sa kwarto namin para lang mang-asar at manakit (un kasi ang paglalambing nya). ung mga paggastos nya parati tapos eh magrereklamo na wala na daw syang pera. mamimiss ko ung mga “talk” na meron kami tungkol sa kung anu-ano lang na laging napupunta sa lablyp ko. ung pagsasabi nya na ang tange ko talaga nung nakita nya akong umiiyak. ung maarte sa pagkain. mamimiss ko lalo ung kaagaw ko sa banyo. mamimiss ko ung dati dahil pagbalik nya dito, oo nga’t kapatid ko pa rin sya pero may asawa na sya eh. di ko na sya pwedeng awayin ng ganon-ganon na lang. :P

ikakasal na ang kapatid ko. alam ko namang mature na sya para pasukin ang buhay may asawa. alam kong handa na sya. isa lang naman ang wish ko eh, un ay ang maging masaya sila ng asawa nya. :)

at syempre, sana talaga hindi totoo ung kasabihan ng mga matatanda. un lang. hehe.

* – my brother

Tax rebates coming earlier.

yan na ata ang pinakamaganda balitang nabasa ko sa Yahoo page.

ayon sa Savvysugar.com:

Those of you eagerly awaiting your tax rebate checks will rejoice at the Treasury Department’s announcement that they’re depositing the checks ahead of schedule. Their original announcement stated that May 2 would be rebate check opening day, but they’ve updated their schedule with the early start date of Monday, April 28.

siomai! makukuha ko na ung rebate ko next week! :D sakling-sakto na panggastos at sa paguwi ko ng Pilipinas.. yehey na yehey ito!

bakit nga ba may rebate? kasi ayon kay President Bush:

“The rebates — up to $600 for an individual, $1,200 for a couple and an additional $300 for each dependent child — are the centerpiece of the government’s $168 billion stimulus package, enacted in February. Roughly 130 million households are expected to get them.”

“The money is going to help Americans offset the high prices we’re seeing at the gas pump, the grocery store, and also give our economy a boost to help us pull out of this economic slowdown.”

ang taas na rin kasi ng presyo ng gasolina at bilihin dito. di lang halata pero humihina ang ekonomiya ng US. kelangan ng pera ng mga tao na panggastos. kelangan ko ng perang panggastos! hehehe.

ma, punta tayo ng mall.
bakit? may bibilhin ka ba?
wala po. maghahanap.
maghahanap ka ng bibilhin? wag na. gastos lang yan. dito na lang tayo sa bahay.
ma, kelangan nating tulungan ang ekonomiya ng Amerika.
……
saka kelangan ko rin po ng bagong damit. :)

*****

source:

http://news.yahoo.com/s/ap/20080425/ap_on_bi_ge/bush_economy

ano nga bang pwedeng gawin kapag sobrang BORED na sa bahay, kumpleto kayong mag-anak, may camerang nakalagay lang sa table at biglang magpapatugtog ng ‘papaya song’ sa computer?

ano pa nga ba, eh di sumayaw at ilagay ang video sa youtube. ^_^

un nga ang ginawa namin nung isang araw. kasalukuyang nasa kwarto kaming tatlong magkakapatid, nagkukwentuhan lang ng kung anu-ano nang biglang pinatugtog ng kapatid ko ung papaya song sa laptop. syempre dahil sa mga “bibo kid” kaming lahat, nagsimulang sumayaw ung mga kapatid ko. matapos ang kanta ay pumasok naman ung nanay ko. di ko na maalala kung anong pumasok sa kukote ko’t nasabi ko na lamang sa nanay ko na sumayaw sya kasama ng mga kapatid ko. eto namang nanay ko, na “bibo mommy”, eh sabing oo daw. dali-dali kong kinuha ang camera ko’t kinuhanan ng video ang dance number nila.

at ito un. :)

carlo, mama, mim

wala ako kasi sobrang nahiya na ako ng i-post ko ung supahpapalicious video ko dito. :P ako naman ung maingay na camerawoman. hehe.

bibong-bibo. ang saya.

ma, ilalagay ko ung video sa youtube ha.
bakit naman?
gusto ko lang. para makita din nila ate sa Pinas.
wag na baka ma-discover pa ako.
aok ma. sabi mo eh.

may pinagmanahan pala ako. hindi lang sa pagsasayaw ha, kundi sa sobrang pagkabilib sa sarili.. hehehe.. :)

sayang. di nakasali ung tatay ko at ung isa ko pang kapatid na lalake. malamang kung napasayaw ko sila, hindi ko naman mailalagay dito sa blog ung vid. mahiyain kuno kasi.. pamilya kami ng mga mahilig sumayaw.. at para sa akin, the family that dance together..

…may choreography. :)

nak, 3pm na nakaharap ka pa rin dyan sa laptop mo. kumain ka na ba?
opo ma. kanina pa.
ano ba kasing ginagawa mo dyan?
nagu-update po ng blog.
sus, blog na naman.

ma, gusto nyo turuan ko kayong magblog?
ay naku hindi na. eh di ala nang naglinis nitong kwarto nyo kung magbo-blog lang din ako?

may point nga naman ang nanay ko dun.

off ko ngayon. kadalasan kapag off ko, maghapon lang akong nakaharap sa laptop ko. madalas may ka-chat tapos magbo-blog. wala na akong ibang nagagawa kundi ang humarap sa PC ko. pahinga ko lang ata eh kapag kakain na o kaya nama’y wala nang kumakausap sa akin.

4pm na ngayon. 7am ako gumising kaninang umaga, pinaalis ko kaagad ung kapatid ko na gumagamit ng computer ko. adik. mula 7am ay may ka-chat na ako, di pa ako kumakain nun. halos 1pm na ata ako nakakain.

nakapaglinis ka na ba ng bahay?
…

ma, ano po un?

nakapaglinis ka ba ng bahay?
nahugasan ko po ung mga pinggan sa lababo.
un lang nagawa mo maghapon?

un nga lang ba ang nagawa ko maghapon? di naman. hmmm… madami rin akong naka-chat, nakasagot din ako sa mga comments ko sa blog, tapos nakapagbloghop pa. productive din naman ang maghapon ko. nakapagresearch din ako tungkol sa project ng kapatid ko. sumagot ng mga tawag sa telepono. not bad na rin.

tol, gawan kita ng blog!
ayoko ate, di nga ako mahilig magsulat eh.
kahit ano lang ang ilagay mo dun, host kita.
ayoko nga.
hater.

dalawa sa kapatid ko eh inalok ko nang magblog. pero, ayaw nila pareho. ako lang ata ung nahilig sa pagbo-blog. ayos na rin, at least di nila nababasa mga kadramahan at kaartehan ko dito.. ^_^ hmmm, magiging problema pa kapag na-addict sila kasi may kaagaw na ako dito sa laptop ko. buti na lang ayaw nila!

nak, halika nga rito.
opo ma, saglit.
anong saglit. bilisan mo, kanina ka pa dyan sa harap ng computer mo.
opo opo.

fine. fine. alis na muna ako.. online na lang ako ulit, after 2 hours.. ^_^

*certified blog addict