kundiman[dot]net

and it all comes down to this…

ang nanalo sa E[Kwento]MO: Emo Writing Contest ay si….

ma?am, pangarap ko lang naman ang magkaroon ng bahay kubo kung saan nandoon ang nanay at tatay ko. pero, hindi ata mabibili ng dollars ng nursing yun eh.

– Bahay Kubo | Ishy Bitsy

isang simpleng kwento tungkol sa anak na ang tanging hangad lang ay ang magkaroon ng Bahay Kubo kung san makakasama nya ang kanyang mga magulang. Simple, pero tagos. Congrats Ishy!

at ang mga runner’s up ay sina..

2nd Place – Naaalala Mo Pa Ba? | Yods
3rd Place - Colds | Abou
When Can You Say that ENOUGH is ENOUGH? | PonCHONG
Lamentations of a Withered Tin Can | Ron
Wasak | Enday
4th Place - Sanlaksang Katanungan | Prosetitute
5th Place – Longing? | Ice

ang official tally ng mga boto ay makikita sa E[Kwento]MO Winners Page.

Congratulations sa mga nanalo. Super thank you sa mga sumali at bumoto.. :) naging successful ang kauna-unahang Emo Writing Contest. salamat, sobrang salamat talaga!

before anything else (naks!), gusto ko lang magthank you (ulit) sa pagbanggit sa amin ni komski sa Okrayan Taym #5 ni Leyn. oo, kami un. ung conjugal blog na may K & K na initials. di kami filingera. kami ata un. hehehe. salamat Leyn at Don Romantiko, ikasisikat na namin ito! ^^,

pagkagising ko pa lang kanina, busy na ako agad. ang daming bagong bumoto, at nagverify ng mga boto para sa E[kwento]MO. actually, nawindang ako. di ko expected na ganon pala talaga kalawak ang blogospero. ang daming bagong blogs, mga bagong mukha. ang layo na ng narating ng pa-contest namin. salamat, super salamat sa inyo. :)

hanggang Oct. 17 pa ang botohan, at para nga pala dun sa mga bumoto, importante na MAGREPLY KAYO SA EMAIL NA IPAPADALA SA INYO. kapag kasi di kayo nagreply, wala, di maco-count ung boto nyo. sayang naman diba? nagsend na rin ako ng Second Notice para dun sa mga di pa nagrereply. hmmm, ayokong magtaray ha, pero kasi, kung boboto kayo, siguraduhin nyo naman na di namin (kami ni komski) mahahalata na may ginagawa kayong milagro.. :) tandaan na pareho kaming adik sa computer kaya nalalaman namin ang balak nyo. hehe.

kanina, katatapos ko lang magapprove ng comment, may nakita akong incoming link. pinuntahan ko ung link, at binasa ito. ummm, mejo, may di ata magandang nangyari. na-question ung isang nagpasa ng entry dito sa E[kwento]MO. binasa ko ang post at sa halip na magcomment, eh minabuti kong gumawa na lang ng post ukol dun.

ito lang ang masasabi ko, blog mo yan, kaya kahit ano pwede mong ilagay depende sa mood at gusto mo. pwede kang magdrama, magpatawa, mangyurak ng kapwa mo. blog mo yan eh, nakikibasa lang sila. hindi daw totoo ang kwento mo? keber. basta alam mo sa sarili mo na totoo un, at un ang mahalaga.

tsktsktsk. issue na naman. di na nga ata matatapos ang issue sa blogosphere.

gusto kong magbigay ng libreng domain at hosting bilang birthday gift ko. kaya nabuhay ang concept ng E[kwento]MO. ginawa namin ang E[kwento]MO para malaman ang ibang side ng isang blogista. ung side na hindi palaging naibabahagi sa mga mambabasa. mali ba na ginawang botohan ang pagjudge ng mananalo? hindi naman. pero di rin siguro maiiwasan ang mga ganitong issue. aminado ako na nagworry kami ni komski na baka maging “popularity contest” ang contest namin. at parang ganon na nga ang nangyayari. kung sino ung madaming mabibisitang blog, sya ang mananalo. pero hindi ganon ang mangyayari sa contest namin na ito. gusto pa rin naming manalo ung tingin naming deserving talaga, di lang dahil sa boto, kundi dahil na rin sa content. inuunahan na kita, wala akong pinapatamaan sa kahit na sinong kasali sa contest na ito. lahat sila deserving manalo, lahat ng mga kwento nila’y may kirot sa puso.

hay, stressful pala ang pacontest na ganito, pero masaya pa rin naman. at alam kong magiging worth it. :) basta, goodluck na lang sa mananalo. ^^,

di ko expected na masasabi ko ito pero, i miss blogging. at after ng contest na ito, back to normal na ang kundiman. back to normal na rin ang hits. hehe.

matapos ang isang linggo at isang araw na pagpopromote at pagi-ispam sa mga blogs at forum, officially na po naming binubuksan ang E[kwento]MO Emo Writing Contest. gusto rin naming magpasalamat sa mainit  na pagtanggap ninyo sa pa-contest na ito.kumalat ang E[kwento]MO hindi lamang sa blogosphere, kundi pati na rin sa friendster. napatunayan naming madami talagang emo/madrama sa mundo. :)

dahil masyadong mahaba ang nasa Mechanics page, eto po muli ang dapat nyong gawin kung gusto ninyong sumali sa contest namin na ito.

September 14, 2008-October 4, 2008 (Submission)*

Mayroong tatlong linggo para magsubmit ng entries. Maglagay ng part sa header o sa footer ng iyong entry na nagsasabing kasali ang entry mo sa E[kwento]MO. Pwede mong gamitin ang image sa ibaba, tapos ay  ilink sa Entries page.

i-send sa ekwentomo@gmail.com ang iyong entry kasama ang sumusunod.

• title ng entry
• permalink ng post
• excerpt o maikling description ng iyong kwento
• picture na may kinalaman sa entry mo (kung may nilagay ka)

Makikita sa Entries page lahat ng mga official entry na kasali sa E[kwento]MO. Hindi pa pwedeng bomoto habang submission week pa lang. Hihintaying matapos ang tatlong linggo, para naman maging fair sa mga ibang late nang makakapagpasa ng entries. Mas ok rin ito, para naman mababasa ng lahat ang lahat ng mga lahok.

Pwede mo ring i-follow ang official Twitter (http://twitter.com/ekwentomo) at Plurk (http://plurk.com/user/ekwentomo) accounts ng E[kwento]MO para sa mga updates. Doon namin ilalagay kung may bagong entry na kasali sa contest. kung may karagdagan ka pang tanong, magiwan lamang ng comment sa E[kwento]MO FAQ page o kaya’t magemail sa ekwentomo[at]gmail[dot]com.

o, ano pang hinihintay mo, E[kwento]MO na! ^_^

emo ka ba? madrama?
o di kaya’y may nakakaantig na kwento kang nais i-share sa ibang tao.

pwes, why not E[kwento]MO?
malay mo, kapag napiling pinakanakakaiyak ang iyong blogentry, manalo ka pa ng domain at hosting. :D

sali na. ^^,

para sa mechanics page ng pa-contest na ito, i-click lamang ang litrato sa itaas o kaya’y ang link na ito.

Dahil ang pagiging emo, may kwento.

napadpad ako sa blog ni ate noemi at nakita ko ung Love Struck Writing Contest nya. dahil sa dami nang entries ko dito sa blog na panay tungkol sa pag-ibig, naisipan kong sumali. naghalungkat ako ng aking blog at itong entry na ito ang napili ko.. :)

Dahil sa isang bote ng Coke.

crush na kita noon pa, alam ko nga alam mo na eh.. alam na nga rin ata ng buong klase, pero gentleman ka pa rin dahil kahit na tinutukso tayo sa isa’t-isa di ka nagtake advantage sa sitwasyon.. tahimik ka lang at ngingiti-ngiti kapag inaasar tayong 2.. ako pa nga ang nahihiya para sayo, kung bakit pa kasi nakita nila ung tula na ginawa ko na nandon ang pangalan mo.. ano nga ba ang nagustuhan ko sayo? hmmm.. matangkad, gwapo rin naman, mabait at mapangasar din.. nakakatuwa kang panoorin kapag nakikipagkulitan ka sa mga kaklase nating lalake.. tapos ngingiti ka pa, hay.. wala na, mahuhulog na naman ako sa kinauupuan ko..

PE natin ngayon, social dance.. maghahanap ng dance partner.. bunutan ang mangyayari.. ilang santo na ata ang natawag ko para lang maging partners tayo.. pati ata ung mga kaklase natin eh gusto na tayo ang magkapareha.. tutal, pareho kasi tayong magaling sumayaw.. malamang sa malamang eh 1.0 na ang grade natin dito.. no sweat para sa atin, tapos malay mo pa maging more than dance partners tayo…. hay, iba pala ang epekto kapag hotdog lang ang nakain kapag lunch, gutom na nga, ang dami ko pang iniisip.. pero sana nga makapartner kita.. sana.. sana…

isa-isa nang nagtawag ung teacher natin, ikaw na ang susunod.. tumigil ata ang pintig ng puso ko pati na rin ang oras.. para akong aatakihin sa kaba.. sana ako.. sana ako…

…………..

ha? ano? sino daw? bakit parang di ko ata pangalan ang nabanggit? hay, hindi nga.. dun ka pa na-partner sa pinagseselosan ko.. ayos! wala na, di ka na magiging akin.. wala nang pag-asa sa ating dalawa… dahil sa sobrang ka-depressan ko, di ko na narinig na tinawag na pala ako ng teacher natin.. may ibang dance partner rin ako.. nakakatuwa naman ung partner ko dahil maloko rin, pero di ko mapigilang hindi ka tingnan.. mukhang nage-enjoy ka rin eh.. saka bagay kayo ng partner mo…

uwian na.. halos sabay rin ung grupo mo at mga kaibigan kong lumabas ng eskwelahan.. pero wala akong ganang makipagbiruan.. di ka rin nagsasalita.. bigla ka na lang nagpaalam sa grupo mo at sa amin.. may daraanan ka pa sabi mo.. ni hindi ka nga tumingin sa akin.. lalo tuloy akong nalungkot.. nahalata iyon ng mga kaibigan ko kaya naman inalok nila akong tumabay muna sa bakery dun sa kanto.. wala akong gana pero dahil sa magiintay rin naman ako ng jeep, pumayag na rin ako..

iniisip pa rin kita.. kung bakit ganito ako ka-apektado eh hindi naman tayo.. simpleng crush lang naman kita ah.. di na ako bumili ng pagkain, di ko na rin inintindi ung mga kwento ng mga kaibigan ko.. hay, ang tange ko talaga.. crush lang un.. crush lang… lumilipad na ang isip ko nang biglang makarinig ako ng hiyawan ng mga kaibigan ko.. nakaharap kasi sila sa akin at parang mga batang kinikiliti sa kilig.. di ko alam kung ano un, kaya’t lumingon ako patalikod.. at nandun ka.. o nga pala, kasabay mo kasi ung isa kong barkada pauwi.. nakalimutan ko.. nginitian lang kita dahil di ko naman alam kung anong sasabihin ko sayo.. pati ata ikaw eh nahiya na rin.. may hawak ka at inalok mo sa akin..

gusto mo ng Coke?

at doon na nagsimula ang lahat….