kundiman[dot]net

Makulimlim at malungkot ang langit sa labas. Wala akong magawa, nakatitig lamang dito sa nakabukas na laptop nang maisipan kong magpatugtog. Silent Sanctuary, sakto sa panahon. Sakto sa mood. Hiling. Di ko mapigilang hindi magdrama, hindi ko mapigilang maisip ka.

Miss na kita. Sobra. Alam mo un, di na sapat ang usap lang sa telepono, ang titigan sa webcam. Ang hirap. Sobrang hirap noh? Pero kinakaya ko kasi ikaw na ang gusto ko. Nanood ako kanina ng My Big Love. Sam at Toni. Crush mo si Toni diba? Kaya naalala na naman kita. =) At katulad nga ng sinabi ni Sam kay Toni, ikaw ang nagpapasaya sa akin. Ikaw talaga eh. Sorry kung parang lagi na lang kitang inaaway. Konting asar mo lang, napipikon na ako. Hehe. Sorry. Alam mo namang gusto ko lang na lambingin mo ako. Onting suyo lang, ok na ako.

Malapit nang magMarch. Excited na ako. Sobra! Matapos ang isang taon, magkikita na naman tayo. Mayayakap na naman kita. Maririnig ng personal ang lahat ng sasabihin mo. Mahahalikan. Basta makakasama. Gusto ko na ulit maranasan un mahal. Sabi mo nga, balik tayo sa Stage 1 ng relationship. Parang bagong magjowa na naman. Hehe. Sa tuwing naiisip ko un, nawawala ang lungkot at pagkamiss ko sayo. Nawawala kahit konti.

Di natin parehong alam kung ano nga ba ang pwedeng mangyari sa hinaharap. Ito na lang ata lagi ang naiisip ko – kung ano nga kayang mangyayari pagkatapos nating magkita sa March. Tayo pa rin kaya? Kayanin kaya natin ang di na naman magkikita ng isa pang taon? Masyado akong nagwo-worry alam ko. Pasensya. Pero kasi, gusto na talaga kitang makasama eh. As in. Nasasayangan na rin ako sa panahong di kita kasama. Mas madami pa tayong malalaman sa ugali ng isa’t-isa. Mas madaming mapupuntahan. Mas madaming pagaawayan.

Pero alam kong mali ang magworry masyado. Dahil nadadamay pati ang ngayon. Sa sobrang pagaalala, di ko na naaapreciate ung kung anung meron tayo. Ung bawat usap natin sa YM, bawat text. Mali pala un. Maling-mali.

Ikaw na ang hiling ko. Alam kong alam mo naman yan. Gusto ko lang paulit-ulit na sabihin. Sana di ka magsawang suyuin ako. Sana di ka magsawa sa atin. I love you. =)

Hangga’t maaari, kapag malungkot ako, hindi ako nagbubukas ng blog. Ayoko na kasing magshare ng kadramahan ko sa buhay. Nabababawan na ako. Lalo na dito sa kundiman. Dapat kakesohan at pagmamahal ang kwento lagi dito. Hehe. Pero iba ngayon, nakakamiss ding magdrama. Iba ngayon, dahil ilang araw na lang…

Ilang araw na lang, birthday ko na naman. 25 na ako this year. Pero di ako masyadong excited. Di katulad nung mga huling birthdays ko na, October 1 pa lang eh nagco-countdown na ako. Ngayon, parang wala lang, di ko feel.

Gusto kong may gawin sa birthday ko, pero di ko alam kung ano. Pinlano ko ngang magcelebrate ng birthday sa Pinas. Gusto kong umuwi para magparty dun. Sa Jollibee ko gusto. Never kasi akong nagkaroon ng party na ganun eh, gusto ko lang maexperience. :) Kaso di ako pinayagan. Kakauwi ko lang daw last year, masyado pang maaga kung uuwi na naman ngayong taon.

Gusto ko ring makasama ung mga kaibigan ko. Sobrang miss ko na sila. Lahat sila – elem, HS, college at blogger friends. Gusto ko silang makasama sa espesyal na araw ko. Wala kasi akong kaibigan dito. Ung as in ka-close ko. Nakakalungkot lang. Hehe. Tinanong ako ng nanay ko kung gusto ko daw bang maghanda sa birthday ko. Sabi ko, di na lang. Di rin naman makakapunta ung mga importanteng tao sa buhay ko. Walang saysay. Baka kaming pamilya na lang ang lumabas nun. :)

Regalo. Ni hindi ko alam kung anung gusto kong regalo. Wala naman na kasi akong mahihiling pa. Maliban sa DSLR na hindi naman masyadong kailangan, eh wala na akong maisip na materyal na bagay na gusto ko. Masaya na ako na makausap ko si Arvin ng araw na un at batiin ako ng mga kaibigan ko.

Hay. Nalungkot naman ako lalo habang ginagawa ko tong post. Lalo lang akong nahomesick. Grabe, nakakadepress. Di na ako sanay magsulat ng ganito. Hehe.

Ilang araw na lang birthday ko na. Hmm, ilang araw pa naman un. Sana magbago ang ihip ng hangin. Maging masaya lang ako, un na lang ung birthday gift na gusto ko.

Ang hirap magconcentrate lalo na’t inaantok at kung anu-ano ang iniisip. May nagawa na naman akong mali. Lagi na lang. Badtrip. Kahit andito sa trabaho’y ikaw ang iniisip ko. Tayo. Oo tayo. OK pa ba tayo?

Sana magising ka ng maaga para makatawag ka. Pramis, di na kita aawayin. Di na ako magaastang badtrip sayo dahil unang-una, wala naman akong dapat ikabadtrip. Mga ilang beses na rin nangyari ito noh? Madami-daming beses na rin. Natatawa na nga lang ako kapag may nagtatanong kung nagaaway daw ba tayo. Natatawa na lang ako.

Andito ako sa trabaho ngayon na dapat eh nagaayos ng payroll ng mga empleyado ng ospital, pero sa halip, heto ako’t nakabukas ang untitled na notepad dahil gusto kong ilabas ang mga nararamdaman ko. Gusto kitang makausap. Gusto kong pumunta sa tabi mo para mayakap ka’t sabihing sorry. Gusto kong tabihan ka sa pagtulog mo ngayon, gusto kong sabihin sayong magiging maayos ang lahat dahil magkasama na tayo. Gusto kong maramdaman mong kahit lagi man kitang inaaway ay mahal pa rin kita. Mahal na mahal.

Sobra.

Nga pala…

Sorry na.

11:15pm. binuksan ko ang aking facebook account para magPet Society. sige magpe-Pet Society na lang ako, sa halip na magisip. Daily Lottery, 50 coins lang. badtrip. kinuha ko ang sabon at kinuskus kay Pollie. may nagawa ba ako? bakit ganun? naasar kaya sya kasi na-ignore ko ung tawag nya? isa-isa ko nang binisita ang mga kaibigan ko. 20 coins din bawat isa. +5 sa Paw Points. may nasabi ba ako? medyo naasar lang naman ako sa kanya nung nagvoice conference kami.. kasi naman eh, naghello naman ako, narinig ko syang sumagot, akala ko ok na, pero bigla syang umalis? yan tuloy, napataas tuloy ung tono ng boses ko.. galit kaya sya? di na kasi sya nagreply dun sa huling message ko. sa wakas, nabili ko na ung bench worth 2,500 coins. inayos-ayos ang pagkakalagay ng mga gamit. antok na kasi talaga sya eh, baka di nya napansin na nagmessage pa ako sa window nya. siguro nga ganun, o kaya pwede ring may naisip syang idagdag sa isinulat nya. isa-isa kong binisita ang mga kwarto ni Pollie. not bad. ang tagal nga lang maglevel up, ilang araw pa siguro. di na sya nakapagbabay ng maayos. kadalasan kasi, kapag na-close na ung voice conference window, magty-type pa sya ng “babay”. pero ngayon, wala eh. bigla na lang syang nagoffline. di ko alam kung anung nangyari. nakangiti si Pollie na naglalakad sa kanyang kwarto. umupo sa kanyang kama, at saka humiga. walang tulong ang Pet Society. teka, nagiloveyou ba sya? The game has been saved.

sabi ni Arvin sa akin, wag daw akong malulungkot. sorry baby ha, kung malungkot man ang dating nitong post ko ngayon. *yakap* i love you!

panggabi ako dito sa trabaho ko. 12:15am-8:45am. halos tatlong taon na akong panggabi, medyo mahirap lalo na kapag may 3 kang kapatid na gigisingin ka tuwing hapon para lang gumala. lagi kang kulang sa tulog, laging puyat, laging inaantok kapag nasa trabaho na. mahirap dahil iba na ang takbo ng body clock, inaantok na ako sa sikat ng araw at ang oras ng agahan ko eh alas-nuebe ng gabi. at dahil tulog at kain lang ang magagawa ko talaga kapag may pasok ako sa trabaho, nananaba tuloy ako ngayon. tsk. masama.

pero may isang advantage ang pagtatrabaho ko ng gabi, un ay, sabay kasi sa oras sa Pinas. kung titignan sa oras ng Pinas ung oras ng trabaho ko, 2:15pm-10:45pm yan. kung Daylight Savings, 1:15pm-9:45pm. in short, andito nga ako sa Amerika, pero oras naman sa Pilipinas ang sinusunod ko. advantage ito para sa akin dahil mas nakakausap ko ang mga kaibigan ko, mas nakakapagchat, nakakapagblog. ayos din ung pagtatrabaho ko ng gabi dahil wala akong jetlag kapag umuuwi ako sa Pinas. sanay na kasi ung katawan ko sa oras, walang pinagbago. :)

Read the rest of this entry »