Ang hirap magconcentrate lalo na’t inaantok at kung anu-ano ang iniisip. May nagawa na naman akong mali. Lagi na lang. Badtrip. Kahit andito sa trabaho’y ikaw ang iniisip ko. Tayo. Oo tayo. OK pa ba tayo?
Sana magising ka ng maaga para makatawag ka. Pramis, di na kita aawayin. Di na ako magaastang badtrip sayo dahil unang-una, wala naman akong dapat ikabadtrip. Mga ilang beses na rin nangyari ito noh? Madami-daming beses na rin. Natatawa na nga lang ako kapag may nagtatanong kung nagaaway daw ba tayo. Natatawa na lang ako.
Andito ako sa trabaho ngayon na dapat eh nagaayos ng payroll ng mga empleyado ng ospital, pero sa halip, heto ako’t nakabukas ang untitled na notepad dahil gusto kong ilabas ang mga nararamdaman ko. Gusto kitang makausap. Gusto kong pumunta sa tabi mo para mayakap ka’t sabihing sorry. Gusto kong tabihan ka sa pagtulog mo ngayon, gusto kong sabihin sayong magiging maayos ang lahat dahil magkasama na tayo. Gusto kong maramdaman mong kahit lagi man kitang inaaway ay mahal pa rin kita. Mahal na mahal.
Sobra.
Nga pala…
Sorry na.
11:15pm. binuksan ko ang aking facebook account para magPet Society. sige magpe-Pet Society na lang ako, sa halip na magisip. Daily Lottery, 50 coins lang. badtrip. kinuha ko ang sabon at kinuskus kay Pollie. may nagawa ba ako? bakit ganun? naasar kaya sya kasi na-ignore ko ung tawag nya? isa-isa ko nang binisita ang mga kaibigan ko. 20 coins din bawat isa. +5 sa Paw Points. may nasabi ba ako? medyo naasar lang naman ako sa kanya nung nagvoice conference kami.. kasi naman eh, naghello naman ako, narinig ko syang sumagot, akala ko ok na, pero bigla syang umalis? yan tuloy, napataas tuloy ung tono ng boses ko.. galit kaya sya? di na kasi sya nagreply dun sa huling message ko. sa wakas, nabili ko na ung bench worth 2,500 coins. inayos-ayos ang pagkakalagay ng mga gamit. antok na kasi talaga sya eh, baka di nya napansin na nagmessage pa ako sa window nya. siguro nga ganun, o kaya pwede ring may naisip syang idagdag sa isinulat nya. isa-isa kong binisita ang mga kwarto ni Pollie. not bad. ang tagal nga lang maglevel up, ilang araw pa siguro. di na sya nakapagbabay ng maayos. kadalasan kasi, kapag na-close na ung voice conference window, magty-type pa sya ng “babay”. pero ngayon, wala eh. bigla na lang syang nagoffline. di ko alam kung anung nangyari. nakangiti si Pollie na naglalakad sa kanyang kwarto. umupo sa kanyang kama, at saka humiga. walang tulong ang Pet Society. teka, nagiloveyou ba sya? The game has been saved.
sabi ni Arvin sa akin, wag daw akong malulungkot. sorry baby ha, kung malungkot man ang dating nitong post ko ngayon. *yakap* i love you!
panggabi ako dito sa trabaho ko. 12:15am-8:45am. halos tatlong taon na akong panggabi, medyo mahirap lalo na kapag may 3 kang kapatid na gigisingin ka tuwing hapon para lang gumala. lagi kang kulang sa tulog, laging puyat, laging inaantok kapag nasa trabaho na. mahirap dahil iba na ang takbo ng body clock, inaantok na ako sa sikat ng araw at ang oras ng agahan ko eh alas-nuebe ng gabi. at dahil tulog at kain lang ang magagawa ko talaga kapag may pasok ako sa trabaho, nananaba tuloy ako ngayon. tsk. masama.
pero may isang advantage ang pagtatrabaho ko ng gabi, un ay, sabay kasi sa oras sa Pinas. kung titignan sa oras ng Pinas ung oras ng trabaho ko, 2:15pm-10:45pm yan. kung Daylight Savings, 1:15pm-9:45pm. in short, andito nga ako sa Amerika, pero oras naman sa Pilipinas ang sinusunod ko. advantage ito para sa akin dahil mas nakakausap ko ang mga kaibigan ko, mas nakakapagchat, nakakapagblog. ayos din ung pagtatrabaho ko ng gabi dahil wala akong jetlag kapag umuuwi ako sa Pinas. sanay na kasi ung katawan ko sa oras, walang pinagbago. :)
Read the rest of this entry »
Sa pagtulog ko’y siya namang paggising niya at sa pagsara ng mga mata ko sa gabi’y siya namang pagdilat ng sa kanya sa umaga, dahil sa kung tuwing pagtingala ko sa langit ay para bilangin ang mga bituing ‘sing dami ng mga oras bago ko pa man siya makita ay ang haring araw naman ang sa kanyang kalangitan na sa ulunan niya’y ang matinding sinag nito ang madarama.
Sa parehong oras ay liwanag ang bumabalot sa kanya samantalang kadiliman naman ang yumayakap sa akin, sa aking pag-iisa.
Ngunit dito sa kundiman ang oras ay balewala, sapagkat hindi ito nakagapos sa bawat pagpatak ng segundong hawak ng mga kamay ng orasang mapandikta. Dito sa kung saan kami’y malayang nakakapagsama, napagsasaluhan ang oras na ‘di alintana ang pagkakaiba sa pagiging gabi o umaga, ng sa silangan o kanlurang ng mundong sa magkabilang dulo nito’y kami’y nakatira.
Ang kundiman ay isang panaginip na sa lumao’y maisasakatuparan.
O ha, dapat ito yung post namin nung araw na binago ko yung theme. Kasi naman tignan niyo ang header, night and day, ‘tas may dalawang tao sa magkabilang panig ng page, sakto sa aming dalawa ni karmi, hehehe:P Pero ginamit na din ni karmi ‘to dati para sa idlip.net, ang pinagkaiba nga lang ngayon e may deeper meaning na:D
