kundiman[dot]net

Sa pagtulog ko’y siya namang paggising niya at sa pagsara ng mga mata ko sa gabi’y siya namang pagdilat ng sa kanya sa umaga, dahil sa kung tuwing pagtingala ko sa langit ay para bilangin ang mga bituing ’sing dami ng mga oras bago ko pa man siya makita ay ang haring araw naman ang sa kanyang kalangitan na sa ulunan niya’y ang matinding sinag nito ang madarama.

Sa parehong oras ay liwanag ang bumabalot sa kanya samantalang kadiliman naman ang yumayakap sa akin, sa aking pag-iisa.

Ngunit dito sa kundiman ang oras ay balewala, sapagkat hindi ito nakagapos sa bawat pagpatak ng segundong hawak ng mga kamay ng orasang mapandikta. Dito sa kung saan kami’y malayang nakakapagsama, napagsasaluhan ang oras na ‘di alintana ang pagkakaiba sa pagiging gabi o umaga, ng sa silangan o kanlurang ng mundong sa magkabilang dulo nito’y kami’y nakatira.

Ang kundiman ay isang panaginip na sa lumao’y maisasakatuparan.

O ha, dapat ito yung post namin nung araw na binago ko yung theme. Kasi naman tignan niyo ang header, night and day, ‘tas may dalawang tao sa magkabilang panig ng page, sakto sa aming dalawa ni karmi, hehehe:P Pero ginamit na din ni karmi ‘to dati para sa idlip.net, ang pinagkaiba nga lang ngayon e may deeper meaning na:D

hindi, libre ko na.

sabi ko sayo nung muli tayong nagkita. sumang-ayon ka na lamang sa sinabi ko, na nakakapagtaka dahil di ka naman dating ganun. madalas ikaw ang nanlilibre sa akin, madalas ikaw ang bahala. pero this time, simpleng ‘ok’ lang ang naisagot mo. binuksan mo ang pintuan ng Dencios para sa akin. gentleman ka pa rin syempre. nilapitan tayo nung waiter, sabi mo, table for 2. sumunod tayo sa kanya at dinala sa upuan na nasa bandang gitna. doon ka umupo sa tapat ko, na dati rati’y magkatabi tayo. iba na nga pala ngayon. iba na.

Read the rest of this entry »

sensya sa pagdadrama. ok pa rin kami ng baby ko. :) di lang talaga maiiwasan na magsenti paminsan-minsan. – karmi

kaaalis mo lang ng bahay, papasok ka na kasi. as usual, late ka na naman. oo na, di ka late, sakto lang. hanggang sa huling segundo bago ka umalis ay bukas pa ang ating mga webcam para makita ang isa’t-isa. nakasakbit na nga ang iyong bag para pagpatay mo ng PC eh aalis ka na lang. pihadong tatakbo ka na naman hanggang sa labasan at paparahin ang pinakaunang tricycle na makikita.

lagi tayong magkausap. araw-araw. oras-oras. kung di man tayo magkachat gamit ang YM o plugoo, madalas ay magkatext tayo gamit ang twitter at brightkite. pansin nga na gamit na gamit natin ang twitter dahil halos dalawang libong direct messages na ang napapadala mo sa akin. brightkite naman ang gamit kong pantext sayo na ok lang kahit ilang beses isang araw, dahil unlimited naman ito para sa akin. kung di pa sapat ang text at chat, patatawagin pa kita sa celphone ko. boses mo ang kasama ko habang naghihintay ng bus o di kaya’y syang gigising sa akin bago ako pumasok. lahat na ata ng pwedeng nating gawin para punan ang layo sa isa’t-isa ay nagawa na natin. pati nga snail mail eh pinatos na natin.

pero bakit ako biglang nalungkot ngayon?

pero baka dumalang na pag-uusap natin sa gabi
hmmm..
ok.

alam ko na di naman pwedeng araw-araw o minu-minuto tayong magkausap. noon, alam ko un noon. pero bakit ngayo’y pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na kaya ko ito? bakit iba na ngayon? bago pa man ako pumasok sa relasyong ganito, alam ko na kung anong maaaring mangyari. pero mali pa rin pala ako, hindi ko kaya ang di ka makausap. OA ba? siguro nga. siguro dahil nasanay lang ako na andyan ka kasi palagi. na isang buzz? ko lang sayo ay sasagot ka kaagad.

hay.

nagagaraan talaga ako. nalulungkot. ewan.

lalo ko tuloy gustong makasama ka na talaga.

tol, picturan mo nga ako.

sabi ko sa aking nakababatang kapatid habang hinihintay naming magboard sa aming eroplano papuntang Hong Kong. alas-sais na ng umaga, at ilang minuto na lamang ay aalis na naman ako ng Pilipinas. muling iiwan ang mga kaibigan at kamag-anak. higit sa lahat, maiiwan kita.

kagabi lamang ay kasama kita’t nagsasaya kasama ang mga kaibigan ko. sabi ko pa nga sayo, ayokong makita ka bago ako umalis. ayokong umiyak, ayokong magdrama. pero gusto kitang makasama. ang labo ko noh? gusto ko na ayaw ko. late na nga kitang nasabihan na pumunta sa bahay. buti na lang nakapunta ka, buti na lang at nakasama pa kita ilang oras ako bago umalis.

wag kang iiyak ha.
ako? bat naman ako iiyak?

yan ang sabi mo dun sa isang video natin. bakit ka nga naman iiyak eh aalis lang naman ako, pero di naman mawawala ang communication natin. sa bagay, wala ngang magbabago, un nga lang, mas madalas kitang mamimiss, mas madalas gustong makausap. sabi mo nga, babalik tayo sa kwadradong mundong ating iniwan ng halos isang buwan. babalik tayo sa YM at twitter, pero ngayon sigurado na tayo sa ating nararamdaman. at naroon ang pagnanais na makasama muli natin ang isa’t-isa.

kanina lamang ay kausap kita. tinawagan kita gamit ang celphone ko na di ko rin naman magagamit sa Amerika. naubos nga ung load ko sayo, ikaw ang huli kong nakausap. sabi ko kasi, tatawagan kita bago pa umalis ang eroplano. halos kagigising mo lang nga at feeling ko di ka pa rin nakakatulog masyado. sabay nating hinitay ang aking pag-alis. gusto kong maluha habang kausap kita, pero aking pinigil ito. masaya ako sayo, sobrang pinasaya mo ako sa kakaunting panahon na nakasama kita at ayokong umiyak dahil di pa rin naman ito ang huli nating pagkikita. makakasama pa rin naman kita at hinintayin ko talagang dumating ang panahong iyon. :)

ate, ang drama ng kuha mo ah.
ganon talaga kapag may iiwan. diba ate?
……

alam kong matatagalan pa pero ako’y maghihintay. hihintayin kong dumating ang panahon na ika’y aking mayayakap at muling mahahalikan. hihintayin kita, at sana ako din mahintay mo. sabay sa pagsikat ng araw ay ang pag-asang ika’y makasama muli. habambuhay mahal ko, habambuhay. :)

wag mo nang basahin ung mga entry tungkol sa kanya. baka tuluyan ka lang magalit.

nakaraan na un.
wala na.
alam mo naman ung naging kwento namin diba?
ikaw nga ang sinasabihan ko lagi eh.
aminado ako na mas nakakapagsulat ako tungkol sa kanya noon.
napa-backread nga rin ako eh.
alam mo naman na mahal ko sya.
mahal na mahal.
pero ikaw na ang ngayon ko.
ikaw ang mahal ko ngayon.
kaya sana wag mo nang pansinin ung noon.