Water, 35 litres. Carbon, 20kg. Ammonia, 4 litres. Lime, 1.5kg. Phosperus, 800g. Salt, 250g. Niter, 100g. Sulphur, 80g. Fluorine, 7.5g. Iron, 5g. Silicon 3g. And fifteen other elements. Those are the elements to make an average adult human body. You can buy these elemental ingredients at the market with the pocket money of a child. Humans are made so cheaply.

Edward Elric, Full Metal Alchemist

VIA KM400 motherboard. 749Mhz AMD Duron™ processor. 512MB Kingston RAM. 40GB Samsung HDD. 52x Samsung CD-ROM Drive. 17′ Sampo CRT Monitor. 384kbps SmartBRO broadband connection. PS/2 keyboard, USB optical mouse at webcam, at headset (ang primitive ng PC ko:P). Yan na lahat ang bumubuo sa aking kompyuter, pinagsama-samang bakal, plastic, salamin, kurdon, goma, tingga, ampi.

Pero ang kabuuan ay higit pa sa pinagsama-samang parte nito.

Ito ang aking pangalawang ‘baby’ — Dell XPS M1530 na aking binili noong April 2008. Matagal na akong infatuated sa Mac pero mas pinili ko pa rin ang Dell. Nung una nga’y ayoko nito dahil Windows Vista ang OS, pero pagtagal nagustuhan ko na rin dahil sa mga gadgets na pwede mong ilagay sa gilid. Intel Core 2 Duo pa, para sosyal. :P hehe. Hindi ko rin masyadong problema (sa ngayon) ang storage dahil sa 250GB na space. Grabe, ilang kanta, videos at pictures na un! :D May built-in WLAN Mini-card pa, para kahit saan ay pwedeng makakuha ng libreng internet, basta ba hindi naka-password protect ung nanakawan ko ng wi-fi connection. Dahil nga internet to sawa ang drama, gamit na gamit ang built-in webcam sa tuwing ka-chat ko si Arvin. :) At kung mapapansin mo, may wireless mouse na rin akong binili para dito dahil nagagaraan akong gamitin ung touchpad, pasmado kasi ako.

buhay ko itong laptop ko. halos 24/7 nga ata akong nakababad sa harap nito. walang patawad. kahit katulad ngayon, sakit-sakitan portion, harap pa rin sa laptop, para lang makapagpost para sa LP. at syempre, para makachat na rin si Arvin. :)

Ito ang aming lahok para sa ika-27 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Aking Kompyuter. Ang dalawang litrato sa taas ay kinuhanan kanina lang, yung una, sa Pilipinas, yung pangalawa, sa Amerika. Bisitahin ang mga kompyuter ng iba pang mga miyembro dito. Happy LP!

nung isang linggo, may inipit na note ang aking kapatid na babae sa aking bag.

ate, pakialagaan naman ito please. 7am sya gumigising, dapat lagi syang masaya at saka wag mong gugutumin. wag mo ring sosobrahan ang pagpapakain. may training sya ng 10am, 12nn at 4pm. salamat.

– mim

hawak ko sa isang kamay ang papel habang sa kabila nama’y hawak ko ang tamagotchi nya. im officially tamagotchi-sitting. masaya ito.

bumili kami ng tig-isang tamagotchi ilang linggo bago magpasukan, dahil sale ito sa isang toystore. dapat eh para sa kanya lang, pero ewan ko ba kung anong pumasok sa kukote ko’t pati ako’y naengganyong bumili na rin. pagkauwing-pagkauwi namin, binuksan kaagad nya ang kanyang tama at kinalikot ito kaagad. ako? inilagay ko ung akin sa aking bookshelf at binuksan ang laptop. hanggang ngayo’y di ko pa rin nabubuksan ang tamagotchi ko.

isang linggo ko nang dinadala ang tama ng kapatid ko. isang linggo na rin akong naririndi sa pagbeep nito sa tuwing nagugutom, kelangan ng kalaro, o jumejebs. sa tuwing tinitingnan ko ang maliit na screen ay di ko pa rin malaman kung bakit dito ito napapagod sa kakatalon, kaya rin siguro gutom ito parati. demanding sa oras at panahon ang tamagotchi. isang oras lang na di mo ito pansinin, mababawasan na ang kanyang happiness at kelangan mo nang pakainin ng ilang beses para lang mabusog. pero kahit na virtual pet lamang ito, nakakaadik din ang pagaalaga ng tama. naalala ko tuloy ung kanta ng Eraserheads na ‘Tamagotchi Baby’..

automatic lover you’re my techno lust
addicted to your love like magic dust
ecstatic little plastic drives me off the wall
push the right buttons remote control

binibigyan daw ng sense of responsibility ang may-ari nito. oo nga naman, sobrang ubos kasi talaga ang oras mo sa pagaalaga nito. kapag kasi hindi mo ito naalagaan ng maayos, pwede itong mamatay o di kaya’y lumayas sabi ng kapatid ko.

ako: eh pano kung mamatay ito? pwede namang ireset na lang diba?
mina: ate, hindi pwede. 6th generation na yang tamagotchi ko.
ako: so?
mina: ate, so ka dyan! paghihirapan ko na naman un. WAG MONG PAPATAYIN YANG TAMAGOCHI KO! *sabay titig ng masama*
ako: *tameme*

*beep*

hindi ko alam kung hanggang kelan ko aalagaan tong tamagotchi ng kapatid ko. siguro hangga’t sa magsawa na lang sya.

*beep*

hmm, ok naman magalaga ng tamagotchi, nakakatuwang panooring lumalaki ung alaga mo. nagkakaroon ka ng bonding, kahit na virtual pet lamang ito. napapamahal na rin sya eventually sayo..

pero kung, wala ka nang ibang magawa dahil kelangan mo nang alagaan…

*beep beep*

at maingay na, tulad ngayon..

*beep*

ewan ko lang kung matuwa ka pa.

Ito ang aking lahok para sa ika-23 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Tanso (copper or reddish metal). Ang litrato ay kinuhanan kanina, dito sa tabi ko lang habang nakikipagvoice chat, hahaha. Bisitahin ang lahok ng iba pang mga miyembro dito.