kundiman[dot]net

061408
dalawang tao.
isang lugar.

excited.
kinakabahan.
siguradong yan ang nararamdaman nila.
magkakahalong emosyon.
pero pihadong magiging masaya.

sa wakas ay makikita na nila ang isa’t-isa.
matapos ang matagal na paghihintay.
mararamdaman na ang yakap na dati’y nababasa lamang.
ang dating :) , :D , ^_^, =), :P o kaya :( , ngayo’y makikita na ng personal.

malapit na.

isang buwan mula ngayon.
isang buwan na lang.
:)

****

kung mapapansin mo, May 13 pa rin ang date pero para sa May 14 yan. yan po ay dahil, Philippine time ang aking sinunod. :)

ilang araw din akong nawala. ilang araw di nakapagonline. kasi naman, sakit-sakitan portion ang mata ko. kelangan tuloy magpahinga. namiss ko tuloy magblog. sobra.

sa ilang araw na di ako nakapagonline, naisipan kong magbasa ng mga diary ko. haha. memories. ngayon ko lang narealize na sobra tange ko talaga. na bakit ganon na lang ang pagkagusto ko sa isang tao na di naman ako gusto. ah ewan. tange talaga. hehe. es2pid

nabasa ko ung 2004 na diary ko. april 23 pala ako grumaduate ng college noon. April 23, 2004. wow. 4 years na pala akong graduate. 4 years na akong di nagaaral. kaya pala nabobobo na ko. grabe, ang tanda ko na. :| syet. dobol syet.

4 years. ang tagal na rin pala. feeling ko kasi alang nagbago sa akin paglipas ng panahon. ganon pa rin ako – jologs, iyakin, makulit. ang tanging nagbago siguro sa akin eh wala na ako sa Pinas. at saka tumaba pala ako ng onti lang naman.

haaay, namiss ko tuloy barkada ko.

esel, thea, karmi, love, sheila
graduation day.

ambilis ng panahon. 4 na taon na ang lumipas ng kuhanan ang larawang nasa itaas. naaalala ko pa ang iyakang nangyari matapos ang graduation namin. nagpaalam na sa pagiging magkakaeskwela pero hindi sa pagkakaibigan. nangakong magkikita-kita pa rin kahit na hectic ang schedule. kahit na magkakalayo na’y di ito naging hadlang para mawalan na ng balita sa isa’t-isa. updated pa rin sa mga lovelife, at sa kung anu-anong nangyayari sa buhay ng bawat isa.

ika nga eh, friends forever ang drama.

es2pidas after 4 years. malamang wala ako sa litrato dahil nasa malayong lugar ako. 4 na taon na ang lumipas, malayo man ako, alam kong andyan lang sila para sa akin. handa silang pagalitan ako kapag natatanga na naman ako sa pag-ibig.

haaay, miss ko na talaga sila.
di bale, malapit na naman ang june. :) malapit ko na silang makasama. ^_^

[edit]

habang ginagawa ko tong entry ko eh may natanggap ako text message. magu-undergo ng eye surgery ung isang barkada ko. kaya para sa kanya na rin itong entry ko.

tol, basta magiging successful ung surgery mo.. pagp-pray namin yan.. be strong.. love yah! mwah!

[/edit]

once a blogger, always a blogger.

dahil na-miss kong magblog (2 days lang ung hiatus ko), kahit na puyat ever ako eh naisipan kong magupdate na lang. kanina ko pa rin kasi tinititigan itong screen ng laptop ko, at since wala ring gustong kumausap sa akin sa YM eh why not magblog na lang.

maraming thank you sa mga dumalaw dito habang wala ako. as in sobrang thank you po! ^_^

==

isang pag-uusap:

nak, nakapagbayad na kami para sa tickets namin paguwi ng Pinas. ikaw na lang ang hindi nakakabayad.
eh dad, sa Linggo pa sahod ko sa paluwagan eh. pano po un?
tingnan ko kung pwede muna naming bayaran ung ticket mo. iche-check ko ung balance pa namin sa bangko.
*sana naman umabot pa* ok po.

anak ng teteng, maiiwan pa ata ako sa June ah. ayaw ko!!!

malapit na nga akong umuwi ng Pinas. yahoong-yahoo! June 10 ata ung naka-book na flight namin. bakit kami uuwi? dahil ikakasal ako. este ung kapatid ko palang lalake. makakauwi na rin ako sa wakas.. :) miss ko nang gumala. miss ko na mga kaibigan ko. miss ko nang gumala ulit. hehe.

ikakasala ang aking kapatid, ibig sabihin, maggo-gown ako. huwat! isang malaking ano daw? haay, kelangan kasi eh. gudlak sa akin, magiging babae ako for once. kelangan tuloy magpapayat. kelangang maganda sa araw na un. kahit na minsan lang sa tanang buhay ko eh maging maganda ako. last week ata un, sinukatan na kami ng nanay ko para sa susuotin namin sa kasal.

ma, bakit naman ang agang hinihingi ung sukat? magpapapayat pa ako.
sus ate, as if namang pumayat ka pa.
kailangan na daw nung mananahi eh. hayaan mo, liitan na lang natin ung sukat para kapag pumayat ka, konti na lang ung ia-adjust.
ma, dapat po lakihan ung sukat kasi baka tumaba pa si ate.
kotongan kita dyan eh.

kailangan ko nang magpapayat talaga. seryoso na to. di lang sabi-sabi lang. sana lang may ginagawa ako para mangyari un diba? sana lang talaga.

excited na rin ako para sa kasal ng kapatid ko. hmm, mas bata sya sa akin, kaya medyo parang ayaw pa ng mga magulang ko sa umpisa. pero since andyan na, eh di go. tingin ko naman kaya na rin nyang magsimula ng sarili nyang pamilya. badtrip nga lang, naunahan nya ako. inaasar tuloy ako ng mga kaibigan ko.

tol, hindi ka na makakapagasawa nyan. ikakasal na si melo eh.
malay mo, ako ang ikasal sa june.
kanino naman?
hehe. ewan ko rin.

totoo ba un? di naman siguro. eh sa wala akong juwa eh, anong magagawa ko. oh well, basta masaya naman ako para sa kapatid ko. masaya kasi di na nya ako aawayin. hehe.

kasal, kasal.. matagal pa siguro bago ako ikasal. hanap muna ako ng matinong boiprend. :)

ah basta, excited na akong makauwi! ^_^ (un eh kung mabayaran ng tatay ko ung tickets ko) sana naman po…

may narecib akong text:

tol, magkakasama kaming es2pidas 2day.. bka gusto mo 2mawag… hehehe…

sayang. wala akong phonecard, di tuloy ako makakatawag. di ko tuloy makakausap mga kaibigan ko. :( sayang talaga. dapat pala bumili na rin ako noong linggo. tinanong pa naman ako ng tatay ko.

tatay ko: daan tayo ng filipino store, bibili ako ng 4 na phonecard.
kapatid: dad, may utang pa pala si kuya na phonecard sa akin.
ako: akala ko ba ako ang may utang.
kapatid: te, kinuha nya ung binigay mo sa akin.
ako: aok.
tatay ko: alam ko ako rin may utang sa kanya eh, bili ka na lang ng 5 para sayo ung isa. ikaw ame, bibili ka ba?
ako: di na dad.
tatay ko: tumatawag ka pa ba sa pinas?
ako: opo, minsan.
tatay ko: sinong tinatawagan mo?
ako: sina esel po.
tatay ko: eh si dudong?
ako: di ko na po tinatawagan un.
tatay ko: bakit? wala na ba?
ako: wala na po.
tatay ko: buti naman. aba, pangalawang beses na yan ha. magisip-isip ka na.

noon lang pala nalaman ng tatay ko.

dati, sa loob ng isang linggo, nakaka-5 phonecard ako. minsan pa nga nakaka-10 lalo na kung halos araw-araw akong tumatawag. once a week ko ring natatawagan ung mga barkada ko. pero ngayon, di na ako bumibili ng phonecard. nung pasko lang ata ako ulit nakatawag sa Pinas para lang bumati ng Merry Christmas.

sayang talaga wala akong phonecard ngayon. namimiss ko pa naman sila.. :(

alam ko na…

inbox..
new message…

tol, wala akong phonecard eh. kau na lang tawag.. :) hehehe..

message sent.

[edit]

5:35 ng umaga nag-ring ang celphone ko. UNKNOWN ang nakalagay na tumatawag. di ko alam kung sasagutin ko ba o hindi, pero pinili kong sagutin na lang.

napangiti na lamang ako ng marinig ko ang boses at ingay ng nasa kabilang linya. di na ako malungkot.. :)

salamat sa tawag mga tol! :) sana nga matuloy ung lakad natin sa Pagudpod sa June. sana payagan na ko. hehehe..

[/edit]

di ko na dapat ipo-post ung mga nangyari same month last yr kaso nakita ko kasi ang video na ito:

Tagaytay trip – May 19, 2006

same month last year, umuwi ako ng pinas kasama ang aking mga kapatid.. ang saya ng feeling na makabalik sa bayang sinilangan.. makikita ang mga kaibigan, kamag-anak.. makakapasyal muli sa mga mall.. wow, sarap talaga! kahit na 3 weeks langkaming nagstay, worth it naman ang ginastos na pera.. ^_^

nakita ko ung video naming magkakaibigan.. May 19, 2006 magkakasama kami.. nagpunta ng Tagaytay dahil pers time ko un! hanggang ngayon eh malinaw pa rin sa akin ang mga pangyayari kahir isang taon na ang nakakalipas… marahil ganon talaga kapag sobrang special ng isang okasyon.. di mo agad-agad kakalimutan at di talaga madaling kalimutan… noon na lang ata ako tumawa ng ganon kalakas (pansin naman sa video), dahil sa kakulitan ng aking mga kaibigan.. nakakamiss.. nakaka-engganyo muling umuwi at magpakasaya lang…

next yr, uuwi kami ulit.. panibagong alaala ito na di ko makakalimutan.. di ko talaga maiaalis ang pilipinas sa aking sistema at di ko talaga gagawin un.. ^_^