kundiman[dot]net

Box: How long have you guys been together?
Garrett: Four months.
Dan: That’s a very long time.
Box: Okay. Four months, all right? So now, in this four months, how many times do you think you’ve spent together, like in the same city? Physically.
G: Uh, I don’t know.
B: Forty days?
G: yeah. Forty days.
B. Tops. Yeah?
G: Sure, that sounds about right.

Dahil wala akong makitang Going the Distance quote, pinanood ko ulit ung movie para lang makuha ang paguusap na yan. Ito ung scene na kausap ni Garrett ung dalawa nyang kaibigang lalake. Pinagsasabihan sya na mag-ingat dahil mahirap ang long distance relationship. Malaki ang posibilidad na hindi ito magtagal dahil sa layo sa isa’t-isa. Alam ko kung ano ang ibig nilang sabihin.

Magtatatlong taon na kami ni Arvin sa June 14. Ito na ang pinakamatagal kong relasyon, at ito na sana ang huli. Hindi biro ang makaabot ng tatlong taon lalo na kung every other year lang kami kung magkita. 34 days. Sa loob ng tatlong taon, lagpas isang buwan lang talaga ung nagkasama kami ni Arvin ng personal, ung hindi problema ang time zone at kabagalan ng internet connection. Napakakonting panahon lang iyon kung iisipin pero napunan naman ito ng araw-araw na paguusap sa telepono at online. Kahit ung mga kaibigan ko sa trabaho ay tinatanong ako kung paano kung daw ba ito nagagawa. Mahal ko kasi talaga si Arvin kaya kinakaya ko ang distansya. Kinakaya ko, namin, para sa aming dalawa.

Box: Now, look, I have done the long distance thing. And it is hard. As hell. And it doesn’t matter how good the relationship is, it literally can just rip it apart. Look, it is just very hard to be away from the person you love for months at a time.
Garrett: I know. I know it’s not gonna be easy.
Box: That’s all I’m sayin’.
Dan: But maybe YOU never found the right girl.
Garrett: That’s not a bad point.

Alam mo ung saya na ibinibigay ni Arvin sa akin, ung simpleng text message o kaya’y korny na joke na binibitaw nya? Mga simpleng bagay na ginagawa nya para iparamdam na mahalaga ako sa kanya. Ung sabay naming panonood ng pelikula, ilang oras na video chat kapag mabilis ang internet nya. Ung kilig na nararamdaman ko sa tuwing sinusurpresa nya ako. Ung alam kong andyan lang sya, isang text lang, handang magcomfort sa akin.Lahat ng yan ang mga dahilan kung bakit balewala ang layo at pagkakaiba ng oras. Minsa’y nalulungkot ako dahil sa pagkamiss sa kanya, pero makausap at marinig ko lang ang boses, ok na. Nagiging madali dahil sa kanya. Swerte.

I guess I found the right guy. :)

Isa sa disadvantage na nasa isang long distance relationship, maliban sa hindi mo makasama ang taong mahal mo, eh ung hindi mo sya makasama sa litrato. At kung katulad kita na naiinggit sa tuwing makakakita ng couples na magyakap sa litrato tapos ay iisipin mo na sana ganun din kayo, pero malayo kaya hindi pwede, eh normal lang yan. Believe me, sobrang hirap. Kaya naman sa tuwing umuuwi ako ng Pilipinas, todo as in todo kaming magpicturan ni Arvin. Tig-isa pa kami ng camera na dala minsan, para kung malowbatt ung isa, may spare. Dapat laging handa.

Dahil alam ko na wala nang patutunguhan ang pagkainggit, naisipan namin ni Arvin na gumawa na lang ng alternative. Alternative na paraan para kahit papaano ay magkasama pa din kami sa litrato. At dito na nagsimula ang pags-screenshot namin kapag naguusap kami na may webcam.

Mula YM, GTalk, Skype at ngayon nga’y ooVoo, nasubukan na ata namin lahat. Birthday, Valentines, Pasko at New Year o kahit na ung normal na araw lang, basta feel namin na maglitrato, click lang. Sabay pa kaming magbibilang bago i-screenshot. O diba, parang magkasama lang. Hehe. Ang gusto ko namang subukan eh ung video mismo. Para pwede kaming gumawa ng music video.

Bawat screenshot ay may sariling kwento. Mga napagusapan, napanood na pelikula, o kung ano man ang okasyon. Masaya ako’t may ganito kaming mga sandali ni Arvin. Kahit na malayo kami sa isa’t-isa, pakiramdam ko’y andyan lang sya.

Ang Bridge the Gap series ay pagtatalakay sa mga paraang ginagawa namin ni Arvin para mapunan ang layo sa pagitan naming dalawa. Sundan ang serye na ito upang makakuha ng mga tips at ideya sa mga pwedeng gawin upang mabasawasan ang hirap ng pagkakawalay sa minamahal.

Ilang araw na din akong nagiisip kung ano pa nga bang gimik ang hindi ko pa nagagawa para sa birthday ni Arvin. Video? Check. Sing and dance? Check. Wala na akong maisip na bonggang birthday gift para sa mahal ko ngayong taon. Kaya heto ako, dalawang oras bago magalas-dose, gumagawa ng entry gamit ang aking telepono. Buti na lang malakas ang wi-fi connection dito sa ospital.

Wala naman yan sa kung gaano kabongga ang regalo diba? Nasa thought nga daw. Eh kung malapit lang ako sa kanya ngayon eh malamang sa malamang may date kami ng birthday nya. Mabibigyan ko sya ng regalo, damit siguro o bagong relos, tapos mababati ko pa sya ng happy birthday tapos kiss. Sasamahan ko syang magsimba at kakain kami pagtapos. Hay, taon-taon ko na tong nasasabi, kung pwede lang na umuwi ako para sa birthday nya eh di ginawa ko. Sana pala sumama ako kay Bruno Mars, nasa Pinas sya ngayon eh.

Ayan, birthday na ni mahal. Happy Birthday mahal ko! Isang birthday sign para sa’yo. Intayin mo na lang ung card na pinadala ko ha. At saka may ano pa. Basta, secret. Hehe. I Love You! Happy happy Birthday mahal. :)

Dahil sa wala akong magawa, hindi ko pa din kasi makausap si arvin dahil wala pa silang internet. Halos tatlong araw na din, sobrang miss ko na sya. Buti na lang nakakatext ko pa sya, pero gusto ko pa din syang makita kaya nagrequest ako na magsend sya ng MMS. :)

Anyways, dahil nga sa wala akong magawa at dala ng pagkamiss ko kay arvin, naisipan kong panoorin ulit ang Crazy Little Thing Called Love. Sa mga di nakakaalam o panood nito, isa itong Thai film, highschool ang setting, may gusto si babae sa isang lalake. Ayoko nang ikwento, basta maganda, nakakakilig, hanapin nyo na lang sa torrent o kaya youtube.

Ayun nga, naisipan kong panoorin ulit ung movie, pero ayoko na sa PC lang. Gusto ko sa big screen. Kaya naman, naisip ko, “pwede kayang manood ng movie from USB na nakasaksak sa Xbox?” Ginogoogle ko ito kaagad at nalaman kong posible nga. Sinave ang movie sa usb na bigay sa akin ng katrabaho ko para sa database na ginagawa namin. Matapos ang halos isang oras na paguupdate, pagawa ng Xbox Live account dahil kailangan ko un bago magplay ung movie, successful ang panonood ko ng movie. Si Mario Mauer, nasa loob ng 55-inch tv, ang laki ng mukha. Sobrang gwapo talaga. Nakisabay na nanood kapatid kong babae, walang kilig galing sa kanya. Hindi pa kasi naiinlab.

Ayun, ilang araw ko nang hindi nakikita mahal ko. Sana talaga maayos na ng Smart ung internet nila. Gusto ko nang makita ulit sa webcam, marinig ang boses saka basta miss ko na sya.

Ang gwapo ni Mario Mauer, pero pipiliin ko pa din si Arvin anyday. Ok, no competition pala dapat un, hehe.