kundiman[dot]net

Pitong araw na lang, ang layong namamagitan sa ating dalawa ang tuluyan nang mawawala. Muli kitang mayayakap at mahahalikan. Mahahawakang sa wakas ang iyong mga kamay at pangakong hindi ito bibitawan. Maririnig ko na ang iyong tawa, hindi lang galing sa headset kong suot-suot kundi mula mismo sa iyong mga labi na malapit sa aking tenga.

Pitong araw na lang ang hihintayin. Sasandaling panahon na lang un, kumpara noong taon at buwan pa ang binibilang natin. Sasandaling paghihintay na kaya kong tiisin dahil alam kong kapalit nito’y isang buwan na kasiyahang kasama kita.

Pitong araw, isang daan at animnapu’t walong oras. Kung tutuusin ay hindi ko pa kayang bilangin gamit ang aking mga daliri. Napapadalas ang pakikinig ko sa mga kantang nagnanais nang makauwi at makasama ang minamahal. Kasama na sa panaginip ko ang mga lakad natin, kasama man ang mga kaibigan ko o tayong dalawa lang. Gusto ko nang mangyari ang panaginip ko. At alam kong malapit na iyon.

Teka, bakit parang ang drama ko naman. Di tuloy halatang excited na ako.

Dahil pitong araw mula ngayon, makakasama na kita. :)

Pagapak mo dito sa Pinas ay ikabit nang mabilis itong sim sa telepono, upang marinig ko ang boses mong sinasabing sa paggising ko kinabukasa’y makikita na kitang muli, at muli pang aking mahahagkan.

Yan ang nakalagay sa note na kasama nitong simcard galing kay Arvin. Lalo akong na-excite at natuwa sa nalalapit kong paguwi. Ngayon lang nagsink-in sa akin, na sa next next Wednesday, ganitong oras, malamang ay hindi na ako magkanda-ugaga sa pagiimpake dahil kinabukasa’y aalis na ako. Ngayon pa lang ay gusto ko nang hilahin ang mga araw para March 3 na kaagad. Ang tagal ng 2 weeks. Pero naisip ko, ok na rin na dalawang linggo na lang ang hinihintay namin, hindi katulad dati na buwan pa ang binibilang.

Itong simcard na ito ang gagamitin kong pantext at pantawag. Sa loob ng isang buwan hindi kami mamomoroblema na walang internet connection o di kaya’y di makasend ang Google Voice. Sa loob ng halos isang buwan, alam kong isang text o tawag lamang ang namamagitan sa aming dalawa. Hindi problema ang pagkakaiba ng oras at kung mapuyat man namin ang isa’t-isa. Napakalapit, napakadaling magkita.

May dalawang linggo pang hihintayin. Naisave na rin ni Arvin ang number na gagamitin ko paguwi. Hindi ko pa ilalagay ung sim sa telepono ko, baka kasi magexpire pa ung load. Sayang din ang 20 mins. na libreng tawag. Itatago ko muna ang sim kasama ng mga sulat at notebook.

At sa nalalapit kong pagalis, icha-charge ko ang telepono ko’t ilalagay ang sim. Ise-save ang kanyang number, na nakabisado ko na noon pa. Paglapag ng eroplano sa Pilipinas, katulad ng sinabi ni Arvin, tatawagan ko sya na may ngiti sa labi dahil sa wakas matapos ang dalawang taon, magkikita na kaming muli. <3

Paggising ko kaninang umaga, may twitter update si Arvin. Isang picture. At nang binuksan ko eh, ito ang nakita ko.

Kahit man lang sa facebook eh magkalapit tayo. =) hehe.

Isang linggo ko nang hindi nakakausap  ng maayos si Arvin. Sakto kasi na pagalis ng bagyong Ondoy, nasira naman ung PC nya. Isang linggo ko nang hindi naririnig ang kanyang boses, isang linggo ko na syang hindi nakikita kahit man lang sa webcam. Nakakamiss. Sobrang miss ko na sya.

Kanina dapat sya bibili ng PC, pero bukas na lang daw sabi ng tatay nya. Makakapaghintay naman ako, ano ba naman ang isa pang araw na di sya makausap. Bukas, makakausap ko na sya ulit. Excited na ako. ^_^

Siguradong tulog sya ngayon habang ginagawa ko itong post. Di na kasi sya nakapagreply sa message ko. At dahil sa wala akong magawa at tinatamad akong magfacebook, naisipan kong gawin ito.. =)

Yan ang “Kundiman” ng Silent Sanctuary written in programmer’s way. Isa na naman yan sa benefit ng pagkakaroon ng programmer na bf. ^_^ hehe.

Kundiman hanggang dulo.. Andito lang ako.. Nalungkot naman ako bigla. Natakot. Sa kung ano nga kaya ang mangyayari sa hinaharap. Kami pa rin kaya hanggang dulo? Sana. Sana talaga.

Hay. Lalo ko tuloy namiss si Arvin. Di bale, alam kong bukas eh makakausap ko na ulit sya. =)