kundiman[dot]net

Anung oras na’y gising ka pa. Pilit mong nilalabanan ang antok at pagod dahil kauuwi mo lang galing trabaho. Buong sigla ka pa ring mangungulit at magtatanong kung anung nangyari sa araw ko. Araw-araw ganyan, araw-araw madami kang kwento. Araw-araw pagpatak ng alas-syete ng umaga dyan, alas-otso naman ng gabi dito, magkausap na tayo.

Pero iba ngayong araw na ito. Sobrang antok ka na, pero pinilit mo pa rin akong makausap. Aalis din naman kasi kayo ng nanay mo, kaya’t sabi mo’y di ka na matutulog. Oo, kausap kita habang ginagawa ko ang entry ko ngayon. Nangingiti ako habang pinapakinggan ang iyong paghilik. Sana’y andyan ako sa tabi mo ngayon. Sana’y yakap kita para mawala ang iyong pagod. Sana. Lagi na lang sana.

Ano kayang itsura mo ngayon ano? Nakaupo ka sa puting monoblock na hindi naman kumportable, pero nakatulog ka. Pagod na pagod ka nga talaga. Kagabi pa lang naman kasi sa trabaho’y nagrereklamo ka na sa email mo sa akin na antok ka na, na gusto mo nang umuwi.

Narinig kitang umungol, sabi mo’y ayaw mo nang umalis. Wag na nga siguro, matulog ka na lang mahal. Magpahinga. Baka isipin mo’y magagalit ako sayo, kasi unang beses na nangyaring makatulog ka habang kausap ako. Hindi ako galit. Masaya nga ako na kahit sobrang layo natin sa isa’t-isa, eh posible palang makatulugan mo ako. Gusto ko na tuloy na lalo kang makasama dahil alam kong mas ok na makatulog ka habang ako’y nasa tabi mo.

Tahimik na ang voice conference natin, maliban sa pasaglit-saglit na paghilik. Ang lakas mahal, hehe. Hindi na rin ako nagsasalita, hinihintay na lamang kitang maalimpungatan at sabihing lilipat ka na sa kama.

Baby? wala akong narinig na sagot. Tulog ka lang dyan mahal. Tulog ng mahimbing. =)

… na nung bago tayo magkita eh binibilang mo ang bawat yakap na ibibigay ko sayo? Hindi ko na maalala kung ilang yakap nga ba, nawala na nga sa bilang pero ang alam ko, madami. Ang dami ko nang utang sayo yan ang lagi mong sabi. :)

… nung minsang sinabi kayo sayo na ok siguro kung kulay Pink na polo ang suotin mo kapag nagkita tayo? alam mo kung bakit? dahil dun sa kanta ng Mojofly na “Simula”. hehe:) Sabi mo pa nga sa text bago pa tayo magkita, di ka pa muna maghahanap ng pink na polo dahil matagal pa naman bago tayo magkita. :) Hindi natuloy ung plano, pero parang plinano na rin dahil nung araw na nagkita tayo eh hindi inaasahan na pareho tayong naka-stripes. o diba destiny. :P

… na binalak nating magkita sa UP Sunken Garden ng alas-syete ng umaga? haha. Pero di rin naman ito natuloy dahil hindi pumwede sa schedule ko. Inisip mo pa nga kung saan tayo magaagahan at kung san tayo pupunta ng ganong kaaga eh kitang sarado pa ang mga mall. Buti na lang at nausod ng alas-nuebe at sinabi kong sa Trinoma na lang tayo magkita. Una pa nga’y sabi mo, aabangan mo ako sa North Station dahil di ko naman alam kung paano pumunta ng Trinoma. Pero ang nangyari’y pumunta ka pa ng Cubao Station para dun ako sunduin.

.. na nalate ako ng 20mins. sa unang pagkikita natin? Di ko naman sinasadyang magpalate at di ko rin naman alam na sobrang aga mo. Malay ko bang trapik ung mula Marikina hanggang Katipunan. NagLRT na nga ako papuntang Cubao pero late pa rin. hehe. Alam mo rin bang gusto akong ihatid ng bestfriend ko sa MRT Station? hahaha. Pero sabi ko, wag na, malaki na ako. hehe.

… na kunwari pang hindi kita napansin nung pagakyat ko ng escalator dun sa MRT Station? Pero halata namang ikaw un, dahil ikaw lang ung tanging tao na nakaupo dun sa bench na para bang may hinihintay. Katext ko pa nga ung kaibigan ko nun at di na ako nakapagreply sa kaba. haha. Parang ewan lang. Nakatungo lang ako na para bang nagtetext pero di naman. Nang linapitan kita’y wala kang masabi at nagulat ako sa isang dozenang rosas na nakapatong sa upuan.

… nung tinabihan kita sa wakas sa bench na wala tayong imik pareho? Iniabot mo agad ang bulaklak pero ayaw mo akong tingnan. Saka ko lang naisip na, hindi ka nga nagbibiro nung sinabi mong mahiyain ka sa personal, pero mas nagulat ako sa sarili ko dahil natameme rin naman ako. hehe:) Naputol lang siguro ung katahimikan nung dumating na ung MRT na sasakyan natin. Tas hinawakan mo ang kamay ko.. ayun, wala na akong naalala pa.. :P hehe :)

Naaalala mo pa ba nung inagawan natin ng upuan ung dalawang lalake dahil tumayo sila para lang manood ng Fashion Show? Eh ung manong na natutulog kaya di tayo makalipat dun sa kumportableng couch. Ung pagkain natin sa Tokyo Tokyo at KFC. Ung pagvi-videoke natin na ikaw lang naman ang pinakanta ko. Sinita pa nga ako nung babae diba, dahil nakataas ung paa ko sa upuan. Naalala mo ba ung bata na pinanood ka? hehe:) Tas nakita pa nga natin ung isang poster na may bandang magpe-perform kaso, sayang dahil hindi naman natin mapapanood. Pero swerte pa rin tayo dahil napanood natin ng live ang Project One. Naalala mo ba nung nakanakaw ka ng halik sa akin? Habang naghihintay tayo na magperform ung Project One un eh. Nagulat ba ako? Oo, pero inaasahan ko na rin siguro. :P hehehe.

Halos buong araw rin tayong magkasama nun eh, na para bang ayaw pa nating pareho umuwi. Naalala mo pa ba nung inintay mo akong makasakay ng jeep along Aurora Blvd.? Bulacan ka pa uuwi pero pinasakay mo muna ako bago ka umalis. Tas nung nasa bahay na ako, tinext mo ko na nagtatanong kung gusto na rin ba kita hindi lang online, pero personal na rin. Sumagot ako ng Oo naman. :)

June 14, 2008. Unang beses nating magkita. Nabayaran na rin ang mga utang na yakap, may nakasama pang halik. Ang saya ng araw na un, sobra. :) Hindi nga ata sapat ang isang blogentry lang tungkol dito. Hanggang ngayo’y sariwa pa rin ang bawat ala-ala ng araw na iyo. :)

Sino ba namang magaakalang isang taon na pala ang nakalipas? ^_^ tagal na rin! :D Happy Anniversary baby :)

asan ka na?
eto naglalakad na.
aok, sabihin mo kapag andun ka na ha. ingat.
ok. :)

Linggo ng umaga, katatapos lang ng trabaho ko. Nakasanayan ko nang maglakad papunta sa Starbucks para magkape. Walking distance din naman ito sa sakayan ko ng bus kaya sakto, makakapagHot Chocolate na ako, makakausap pa kita habang naghihintay.

Pagpasok ko pa lamang, nawala na kaagad ang aking antok dahil sa amoy ng kape. Hindi masyadong malamig ang aircon, at may mellow music na pinapatugtog sa loob. Hindi ako nagtaka kung bakit karamihan ng estudyante ay dito tumatambay para mag-aral, maaliwalas kasi ang lugar at tahimik pa. Walang pila, kaya naman nakangiting binati ako ng cashier. Nagorder ako ng Hot Chocolate at sabay kuha ng Egg Sandwich. Nang nakapagbayad na ako, tinanong ako nung babae kung nag-aaral pa daw ba ako. Napa-oo na lamang ako. Hindi na ako nagulat sa tanong nya, dahil hindi un ang unang beses na nangyari sa akin iyon.

Humanap ako ng mauupuan, ung sa may pinakadulo ang pinili ko. Inilapag ko ang aking bag sa bakanteng upuan, at umupo naman ako sa katapat nito. Mainit ang inumin ko, saktong-sakto dahil malamig ang panahon sa labas. Habang kinakain ang binili kong sandwich, inilabas ko ang aking celphone para itext ka.

Read the rest of this entry »

di naman ako magsasawang gisingin ka. nitong mga nakaraang araw, ikaw ang gumigising sa akin. tatawagan mo ako gamit ang bueno at magtyatyagang intayin kong sagutin ang aking telepono. nung minsan nga’y 14 missed calls ang nagregister sa telepono ko. sa ika-labinlimang beses, nasagot ko na ang tawag. mantika kasi akong matulog, yan ang lagi mong sabi. well, medyo may katotohanan naman iyon, sensya naman, di kasi talaga ako madaling magising sa kakaunting ingay.

boses ko ang syang gigising sayo. este, ung ring pala ng telepono mo. kung pwede ko lang lagyan ng special ringtone itong telepono ko, para kapag tatawag ka eh boses mo ang maririnig ko. ok sana un, ung parang kina Sara at John Lloyd lang. maaalimpungatan ako sa tunog ng aking telepono, sisilipin kung sino ang tumatawag, at kapag nakita kong kakaibang numero ang lumabas, alam ko nang ikaw iyon. nakapikit pa akong sasagutin ang tawag na para bang nananaginip. minsan, iniisip ko na sana panaginip nga lang talaga na kausap kita sa telepono at sa paggising ko, sa pagmulat ng aking mga mata ay mukha mo ang syang masisilayan at sa wakas, ang tinig mo’y personal na maririnig.

teka, kahit 5 mins. lang. malapit ka nang umalis, papasok ka pa kasi, pero nagkaoras ka pang tawagan ako. sa loob ng limang minuto’y pinagkasya natin ang normal na isang oras nating paguusap. mahaba na ang limang minuto, marinig ko lamang ang boses mo. masabi ko lamang sayo na mahal kita at magingat ka sa biyahe ay sapat na.

nakatulog ka na ata. di ka na kasi nakasagot dun sa text ko. kung bakit ba kasi nalowbatt pa ako kanina, naputol tuloy ang paguusap natin. nagtatawanan tayo kanina, nagkukulitan ng biglang nagoff ung telepono ko. gara. pero kailangan mo naman kasing matulog. puyat ka kasi sa trabaho. sinubukan kong tawagan ka kanina, di mo nasagot ang tawag ko. sige, susubukan ko na lang ulit maya-maya. ako naman ang gigising sayo. wag ka lang sanang mantikang matulog tulad ko. :)

choco baby <3.

830pm. wala akong magawa. kadalasan ganitong oras, nagrereklamo na ung kapatid ko dahil sa ingay ng pagsasalita ko. di nila ako makausap ng maayos dito sa bahay dahil naka-headset ako’t di ko sila maririnig. madalas, kausap ko sya ng ganitong oras. nagkukulitan, asaran.

nakapagpalit na ako ng friendster layout at nakapagPet Society. wala na talaga akong magawa. tiningnan ko ung Yahoo Messenger list ko, offline. wala ung dilaw na smiley na may pangalan nya. wala akong makulit tuloy. hay. kung pwede lang  talaga kitang makasama.. ooopps, bawal magdrama.

nakakapanibago lang talaga. kung dati’y pagkaonline ko’y makakausap na kita, ngayon hindi na ganun. medyo di na tayo nakakapagusap ng matagal. wala nang masyadong webcam/voice confe session tuwing gabi/umaga dito bago matulog. di ka na pwedeng magpuyat, di na rin ako napupuyat. sorry nga pala kahapon ha, sana talaga di ka magsawa sa pagintindi. :)

ang haba ng post. dapat ung picture lang ng Choco Baby tas one-liner na entry eh.

haaay.

nga pala,

miss na kita.

sobra.