kundiman[dot]net

Gising na mahal ko.

Malapit na ang uwian, isang oras na lang. Heto ako’t nagpapatay ng oras, naghihintay nang maisipan kong i-text ka. Kelangan mo nang gumising dahil maaga pa ang pasok mo. Naka-ilang text na din ako sa’yo pero di ka pa nagrereply. Siguradong napasarap na naman ang tulog mo.

Bago na schedule ko ngayon, pangumaga na ako. Hindi na sabay ang oras natin, ang umaga ko’y syang pagtulog mo. Tulog naman ako’y nasa eskwelahan ka’t pinipilit na labanan ang antok. Isang pagbabago para sa atin na alam ko namang makakayanan natin. Magagawan ng paraan na makapagusap pa din kahit na magkabalik ang oras. Tayo pa diba? :)

Malapit nang magalas-kwatro dito, magaalas-singko na mahal. Itetext kitang muli pagtapos kong isulat nitong entry. Sana lang magising ka na sa pangungulit ko. Hehe. :)

Posted with WordPress for BlackBerry.

Paano ko naman ba makakalimutan ang araw na iyon. Hanggang ngayo’y di ko mapigilang mangiti sa tuwing maaalala ko ang iyong mukha. Kung paanong tinitigan mo ako ng napakatagal bago ka nakapagsalita. Hanggang ngayo’y sariwa pa rin ang kilig, ang mabilis na pintig ng puso ko. Sariwa pa ang pakiramdam na hawak mo ang aking mga kamay. Apat na buwan na ang nakalipas pero sariwa pa rin bawat ala-ala.

Ang pagkakatabi natin sa bus, pagshe-share sa iisang plato’t kubyertos. Ang pagkilala sa’yo ng aking mga kaibigan at pamilya. Ang mga yakap mong mahigpit habang iyong ibinubulong mong ako’y mahal mo. Ipinipikit ko na lamang ang aking mga mata para maalala ang pakiramdam, para kahit na malayo ako’y maramdaman pa rin kita. Ang bawat sandali na ika’y kakulitan, katawanan, mga nakaw na halik habang tayo’y nasa bus o tricycle. Ang pagtitig mo sa akin pagtapos mo akong halikan.

Kasama ng saya’y may kaunting kalungkutan din akong nadarama. Lalo kitang gusto nang muling makasama sa bawat litratong aking nakikita. Kung pupwede lamang na makasama na kita ngayon, susunduin kita sa UP at muli kong makikita ng personal ang ngiti mo sa iyong mukha. Ok lang na ako’y maligaw, basta’t alam kong makakasama naman kita. Pero dahil alam ko namang hindi ito maaaring mangyari, masaya na akong tumingin na lamang sa mga litrato natin.

Mga litrato. Mga ala-alang nakunan sa pamamagitan ng camera. May stolen, may sobrang ngiti, meron din naman yakap kita ng mahigpit sa leeg. Hindi ko pa rin mapigilang hindi mangiti. Ramdam ko kasi sa bawat litrato ang saya nating dalawa. Kahit dun sa litrato natin, araw na ako’y paalis na.

Ang litratong ito ang huli nating litratong magkasama, taong 2010. Kitang hindi halata na magkakahiwalay ng matagal ano? Hehe. Alam kong sa susunod na makikita ko ang litratong ito na may sulat sa likod e katabi na kita ngayon at sinasabi ko, “Ang galing ano, na-predict ko yung future.” Hehe. Sabay hahalikan mo ko. :)

– Arvin

Hihintayin ko ang kinabukasang kasama ka. At pangako, mas madami pa tayong litrato na magkasama.

Dalawang taon.

Oo nga’t nabibilang lamang sa daliri ang araw na nakasama kitang talaga, halos walong libong milya ang layo natin sa isa’t-isa, at madalas akong magtampo’t maginarte, pero hindi ito naging hadlang para mahalin mo ako. At dahil dyan, salamat. Salamat sa lahat ng nagawa mo sa akin, sa pagaalaga, pagintindi. Ramdam kita kahit na napakalayo natin, kahit na online lang tayo nakakapagusap parati. Ang boses mong gumigising sa akin tuwing umaga, ang mga titigan natin sa webcam at mga litratong nagpapamiss sa akin ng mga panahong kasama kita. Sa loob ng dalawang tao’y parang nakakasama na din kita. :)

Napakasaya ko ngayon dahil sayo. ^^ Naging masaya itong huling dalawang taon ko. At hihintayin ko ang panahon na makakasama na kitang talaga. :) Malapit na lang un. Diba? :)

I Love You:) Happy 2nd Anniversary Mahal. *yakap!*

Dahil sa hindi ko nakakausap si Arvin tuwing nasa UP sya, kung anu-ano ang naiisip kong gawin. :) Lalo na ngayong malapit na ang anniversary namin. At dahil hindi ko naman sya makasama ngayong busy sya, gusto ko, paguwi nya, may makikita syang makakapagpangiti sa kanya. :)

Natapos na ako sa paggawa ng video na naging successful naman at madami naman ang nakagusto hehe. Mga ilang blog entry na rin ang nagawa ko patungkol sa amin. Video, kwento. Isa na lang ang naiisip kong di ko pa nagagawa – ang pagdo-drowing. Hindi ako marunong magdrawing, kaya buti na lang, may mga online comic strip generator. :)

Natuwa ako sa nagawa ko. Sana si Arvin din.

Ilang araw na lang, anniversary na namin. At ngayon pa lang, nauubusan na ako ng idea kung ano pa ba ang gagawin ko. :P Hehe.