Pathetic ba na gawin ko yan sa Facebook? Kunwari na lang eh kasama kita. Kunwari eh andito ka lang sa tabi ko. Sobrang miss na kita, heto nga ako’t napabangon para lang gumawa ng entry. Hay, wala naman akong magawa kundi ang isipin ka lang at pangarapin na sana makasama na kita sa wakas. Na sana sa susunod na i-tag kita sa Facebook eh totoong kasama na kita.
Sobrang lungkot ata. Ayos pa naman ako, kaya pa. May mga panahon lang talaga na dumadaan na lagi kong iniisip na sana hindi tayo magkalayo. Para madali lang kitang mayakap kahit na kailan ko gustuhin. Ikaw na ang ka-date ko parati at sa tuwing masama ang araw ko, andyan ka para lang patawanin ako. Simple lang naman ang gusto ko, ikaw lang, pero mukhang matatagalan pa bago ito mangyari.
Ok, tama na ang drama. Sa ngayon, magiging masaya na lang muna akong i-tag ka sa Facebook. Kunwari kasama kita, kunwari andito ka sa tabi ko. Dahil alam ko naman na mas matagal pa ang panahong pagsasamahan nating dalawa kumpara sa paghihintay natin ngayon. :)
You say good morning
When it’s midnight
Going out of my head
Alone in this bed
I wake up to your sunset
And it’s driving me mad
I miss you so bad
Nakarepeat ngayon itong kanta ng Simple Plan sa iTunes ko. TANGINA THIS ang drama ko ngayon dahil sobrang sapul ung kanta. Lalo ko tuloy namiss si Arvin.
Kailangan ko lang ilabas ito ngayon at baka sumabog ako kapag matagal kong itinago. Lumalabas na naman ang insecurities ko sa katawan. Ang hirap aminin, lalong mahirap na isulat ito ngayon na alam kong mababasa ng mga tao. Lately kasi, kung anu-ano ang napapanaginipan ko. Katulad nga ng na-status ko sa FB, pilit akong hinahabol ng nakaraan at natatakot ako sa hinaharap. Kung saan man galing ang uncertainties na nararamdaman ko eh ewan ko. Leche lang. Natatakot talaga ako.
Ilang beses ko nang nabasa na paano mo nga naman maeenjoy ang kasalukuyan kung inaalala mo ang nakaraan at hinaharap? Tama sila eh, pero hindi ko mapigilan ang magalala at magisip. Paranoid. Kailangan ko lang atang magpakabusy at simulang mahalin muli ang sarili ko. Sa sobrang pagkakumportable kasi, natetake for granted ko na ang sarili ko. Hindi maganda. Paano nga naman ako mamahalin ng ibang tao kung sarili ko eh hindi ko man lang maappreciate. Gusto kong bumalik ung dating ako, ung minahal nya.
Sisimulan ko ngayon, goodluck sa akin. Sana magawa ko. Sana hindi na ako makapanaginip ng kung anu-ano. Hindi nakakatulong eh. Pipilitin ko na ding magsulat ulit. Para may outlet. Para gumaan ang pakiramdam ko. Ayokong mawala ang ngayon ko dahil lang sa pagiging paranoid ko sa pagaalala sa hinaharap. Mas hindi ko ata kakayanin un.
Box: How long have you guys been together?
Garrett: Four months.
Dan: That’s a very long time.
Box: Okay. Four months, all right? So now, in this four months, how many times do you think you’ve spent together, like in the same city? Physically.
G: Uh, I don’t know.
B: Forty days?
G: yeah. Forty days.
B. Tops. Yeah?
G: Sure, that sounds about right.
Dahil wala akong makitang Going the Distance quote, pinanood ko ulit ung movie para lang makuha ang paguusap na yan. Ito ung scene na kausap ni Garrett ung dalawa nyang kaibigang lalake. Pinagsasabihan sya na mag-ingat dahil mahirap ang long distance relationship. Malaki ang posibilidad na hindi ito magtagal dahil sa layo sa isa’t-isa. Alam ko kung ano ang ibig nilang sabihin.
Magtatatlong taon na kami ni Arvin sa June 14. Ito na ang pinakamatagal kong relasyon, at ito na sana ang huli. Hindi biro ang makaabot ng tatlong taon lalo na kung every other year lang kami kung magkita. 34 days. Sa loob ng tatlong taon, lagpas isang buwan lang talaga ung nagkasama kami ni Arvin ng personal, ung hindi problema ang time zone at kabagalan ng internet connection. Napakakonting panahon lang iyon kung iisipin pero napunan naman ito ng araw-araw na paguusap sa telepono at online. Kahit ung mga kaibigan ko sa trabaho ay tinatanong ako kung paano kung daw ba ito nagagawa. Mahal ko kasi talaga si Arvin kaya kinakaya ko ang distansya. Kinakaya ko, namin, para sa aming dalawa.
Box: Now, look, I have done the long distance thing. And it is hard. As hell. And it doesn’t matter how good the relationship is, it literally can just rip it apart. Look, it is just very hard to be away from the person you love for months at a time.
Garrett: I know. I know it’s not gonna be easy.
Box: That’s all I’m sayin’.
Dan: But maybe YOU never found the right girl.
Garrett: That’s not a bad point.
Alam mo ung saya na ibinibigay ni Arvin sa akin, ung simpleng text message o kaya’y korny na joke na binibitaw nya? Mga simpleng bagay na ginagawa nya para iparamdam na mahalaga ako sa kanya. Ung sabay naming panonood ng pelikula, ilang oras na video chat kapag mabilis ang internet nya. Ung kilig na nararamdaman ko sa tuwing sinusurpresa nya ako. Ung alam kong andyan lang sya, isang text lang, handang magcomfort sa akin.Lahat ng yan ang mga dahilan kung bakit balewala ang layo at pagkakaiba ng oras. Minsa’y nalulungkot ako dahil sa pagkamiss sa kanya, pero makausap at marinig ko lang ang boses, ok na. Nagiging madali dahil sa kanya. Swerte.
I guess I found the right guy. :)
Isa sa disadvantage na nasa isang long distance relationship, maliban sa hindi mo makasama ang taong mahal mo, eh ung hindi mo sya makasama sa litrato. At kung katulad kita na naiinggit sa tuwing makakakita ng couples na magyakap sa litrato tapos ay iisipin mo na sana ganun din kayo, pero malayo kaya hindi pwede, eh normal lang yan. Believe me, sobrang hirap. Kaya naman sa tuwing umuuwi ako ng Pilipinas, todo as in todo kaming magpicturan ni Arvin. Tig-isa pa kami ng camera na dala minsan, para kung malowbatt ung isa, may spare. Dapat laging handa.
Dahil alam ko na wala nang patutunguhan ang pagkainggit, naisipan namin ni Arvin na gumawa na lang ng alternative. Alternative na paraan para kahit papaano ay magkasama pa din kami sa litrato. At dito na nagsimula ang pags-screenshot namin kapag naguusap kami na may webcam.
Mula YM, GTalk, Skype at ngayon nga’y ooVoo, nasubukan na ata namin lahat. Birthday, Valentines, Pasko at New Year o kahit na ung normal na araw lang, basta feel namin na maglitrato, click lang. Sabay pa kaming magbibilang bago i-screenshot. O diba, parang magkasama lang. Hehe. Ang gusto ko namang subukan eh ung video mismo. Para pwede kaming gumawa ng music video.
Bawat screenshot ay may sariling kwento. Mga napagusapan, napanood na pelikula, o kung ano man ang okasyon. Masaya ako’t may ganito kaming mga sandali ni Arvin. Kahit na malayo kami sa isa’t-isa, pakiramdam ko’y andyan lang sya.
Ang Bridge the Gap series ay pagtatalakay sa mga paraang ginagawa namin ni Arvin para mapunan ang layo sa pagitan naming dalawa. Sundan ang serye na ito upang makakuha ng mga tips at ideya sa mga pwedeng gawin upang mabasawasan ang hirap ng pagkakawalay sa minamahal.
