kundiman[dot]net

Kanina lang ako kinabahan. Ung tipong akala ko mawawala ka na sa akin. Na magsasawa ka na sa mga pagtatampo ko. Bakit nga ba kasi lagi na lang akong parang defensive kapag may isang bagay tayong pinagtatalunan. Un na nga eh, hindi naman tayo nagtatalo, sinasabi mo lang ang opinyon mo, pero bakit galit na ako kagad. Hindi ko din alam kung bakit, basta ang alam ko, ayoko na ng ganito.

Ayoko nang mainis sa mabagal na internet connection. Ung hindi kita makausap ng maayos dahil delayed ang voice chat, nagca-crash naman kapag sinusubukan natin magvideo chat. Ayoko na nung sa panaginip lang kita nayayakap at nahahalikan. Ung kapag gusto kong maglambing sa’yo, hindi ka naman online at ang tagal mong magreply sa text. Minsa’y wala na akong maikwento sa’yo dahil madalas nakakalimutan ko na ito kapag kausap na kita. Ayoko nang maghintay, ayoko na nang ganitong setup. Nahihirapan na ako.

Nakipagtalo ako sa’yo dahil lang sa isang youtube video. Nawalan ako sa mood makipagusap. Idagdag mo pa na delayed ang paguusap natin. Sabi mo’y matutulog ka na, sabi ko sige. End call. Naglogout ka na. Hindi tayo nakapag-”iloveyou” sa isa’t-isa.

Nanonood lang ako ng How I Met Your Mother kanina, bigla kong narealize kung ano ang pupwedeng mawala sa akin kapag hindi ako nagbago. Ikaw un.

Mas hindi ko kakayanin na mawala ka sa buhay ko. Wala nang gigising sa akin. Wala nang magtetext ng “Kakain na ako”, “Maliligo na ako mahal” o “Gara. Nakatayo na naman ako dito sa bus”.  Hindi ko na maririnig ang boses mong nagpapasaya sa akin. Ang mga panaginip ay mananatiling panaginip na lamang at wala akong ibang mapagsasabihan pa. Hindi ko kayang mawala ang nagiisang taong nagpasaya at nagpahalaga sa akin. Ang nagiisang taong minahal ako ng sobra kahit na madaming nagsasabing imposibleng magwork ang isang long distance relationship. Hindi ko kayang mawala ang isang taong alam kong makakasama ko habambuhay.

Ngayon ko na nararamdaman ang hirap, minsan ang pagod. Pero, ito rin ang nagpapalakas sa akin. Titiisin ko ang hirap na malayo sa’yo, alam ko kasing, mas mahirap kapag wala ka sa buhay ko.

Dahil sa wala akong magawa, hindi ko pa din kasi makausap si arvin dahil wala pa silang internet. Halos tatlong araw na din, sobrang miss ko na sya. Buti na lang nakakatext ko pa sya, pero gusto ko pa din syang makita kaya nagrequest ako na magsend sya ng MMS. :)

Anyways, dahil nga sa wala akong magawa at dala ng pagkamiss ko kay arvin, naisipan kong panoorin ulit ang Crazy Little Thing Called Love. Sa mga di nakakaalam o panood nito, isa itong Thai film, highschool ang setting, may gusto si babae sa isang lalake. Ayoko nang ikwento, basta maganda, nakakakilig, hanapin nyo na lang sa torrent o kaya youtube.

Ayun nga, naisipan kong panoorin ulit ung movie, pero ayoko na sa PC lang. Gusto ko sa big screen. Kaya naman, naisip ko, “pwede kayang manood ng movie from USB na nakasaksak sa Xbox?” Ginogoogle ko ito kaagad at nalaman kong posible nga. Sinave ang movie sa usb na bigay sa akin ng katrabaho ko para sa database na ginagawa namin. Matapos ang halos isang oras na paguupdate, pagawa ng Xbox Live account dahil kailangan ko un bago magplay ung movie, successful ang panonood ko ng movie. Si Mario Mauer, nasa loob ng 55-inch tv, ang laki ng mukha. Sobrang gwapo talaga. Nakisabay na nanood kapatid kong babae, walang kilig galing sa kanya. Hindi pa kasi naiinlab.

Ayun, ilang araw ko nang hindi nakikita mahal ko. Sana talaga maayos na ng Smart ung internet nila. Gusto ko nang makita ulit sa webcam, marinig ang boses saka basta miss ko na sya.

Ang gwapo ni Mario Mauer, pero pipiliin ko pa din si Arvin anyday. Ok, no competition pala dapat un, hehe.

Hay. March 6 na sa Pinas. Magkasama na tayo ng ganitong oras, nakikipagbiruan ka sa mga pinsan at kapatid ko, kasalo kitang kumain. Buti hindi ka masyadong nahiya kahit na halos kalahati ata ng angkan ko eh andun sa bahay namin. Hindi ko na masyadong maalala ang ginawa natin ng araw na iyon, basta kasama kita. Nagexchange gifts tayo ng t-shirts, binigay mo ung Sugarfree na CD. Nagpicture at ipinost sa FB. Patunay na kasama na kita. Ang saya ng araw na iyon. Wala na akong ibang mahihiling pa. Matapos ang dalawang taon na paghihintay, nakasama din kita.

Isang taon na ang nakalipas nung huli kitang makasama. Ayokong magdrama ngayon, pero di ko mapigilan. Nakakamiss mahal. Sobrang miss na kita.

30th monthsary namin ni Arvin ngayon. At dahil buwan-buwan eh nagiisip ako ng maibibigay o gagawin para sa kanya, nauubusan na ako ng ideya, hehe. Buti na lang may ipinakitang picture sa akin si Arvin nung isang araw, *lightbulb*, alam ko na kung anung gagawin ko.

Gamit ang bagong tagging feature ng Facebook, eto ang 30th monthsary gift ko para kay Arvin. Mahirap gawin dahil sa kailangang gitna ung mga salita, pero kapag nakita mo na ang finished product, sobrang nakakaaliw. ^_^

Happy monthsary mahal! Salamat sa 30 months na pinapasaya mo ako. Kahit na minsan, madali akong magtampo eh andyan ka pa din. Hehe. 30 months and counting! :D love you! *yakap!*