kundiman[dot]net

Minsan naiisip ko na sa aking pagtanda’y paano na ang mga alaala. Mga alaala ng nakalipas na kahit, isa, dalawa, lima, o higit pa sa sampung taon ang nagdaan ay nananatili pa rin sa isipan. At kahit gaano pa kasimpleng bagay ay hindi mo naman nakakalimutan at kung ‘di man nananatili sa kanyang kabuuan ay naaaninag mo pa rin at nalilikha ang pira-pirasong parte ng isang pangyayaring parang isang pilas na lumang larawan.

Hindi ako luluhod…

Sinabi ko na kagad kahit alam kong hindi ko naman mababago ang isip niya.

Magkatabi kaming nakatayo sa may likod ng simbahan ng San Martin de Porres. Puno na kasi ang mga upuan, o hindi lang talaga kami naghanap pa ng mauupuan dahil malamang ay mayroon sa may bandang harapan nitong matanda, malaki, at mahabang simbahan. Siguro ay dahil komportable na kami na magkasama o ako lang siguro ang nag-iisip ng ganun.

Linggo ng umaga noon, dahil minsan kada isa o dalawang buwan ay inaatasan kaming mga estudyante ng aming paaralan na dumalo sa banal na misa sa bayan. Iba-ibang eskwelahan naman kasi kada linggo. Oo nga pala, kelangan ay nakauniporme kaya kanina nung dumating kami dito’y nasabi ko kagad na,

Tayo ba talaga ngayon? Ba’t parang alang pumunta…

Ako, siya, at isa pa naming kaibigan. Walang ibang estudyante o kahit guro man lang.

Ngayon habang isinusulat ko ito’y hindi ko na maalala ang mga sinabi niya, kung meron man. Ang litratong nabubuo lang sa aking isipan ay kaming dalawa, nakatayo at magkatabi sa likod ng simbahan. Walang imik at ang maririnig mo lang ay ang boses ng pari na umaalingawngaw sa kahabaan nitong lumang simbahan.

Naalala ko pa noon, ang daming mga pangako, mga plano. Sa bawat araw na magkausap tayo’y pareho tayong umaasa’t naghihintay na matupad lahat un. May mababaw tayong plano, tulad ng pagpunta ko sa inyo para makilala ang mga magulang mo, pati na rin ung mga seryoso, nang minsan mo akong tanungin kung saan ko gustong ikasal. Pareho nating binuo ang bawat gusto at pangarap natin. Sinang-ayunan at pareho nating inisip na posible ang lahat. Posible, dahil alam natin na magkakasama din tayo sa huli.

Tulad nga ng sabi nila, lahat ng tao’y nagbabago. Nagising na lang ako isang araw na wala ka na. Dala mong lahat ang mga pangarap at plano natin at tuluyan mo nang binasura. Anung nangyari? Hanggang ngayo’y hindi ko alam kung anung nagawang mali, kung saan nagkulang. Hindi ka lang kasi siguro talaga nakapaghintay. Hindi mo na magawang mangako pang muli na alam mo namang hindi matutupad. Mas maigi nga siguro ang ganito, wala nang aasa, wala nang masasaktan. Umalis ka sa buhay ko ng ganuon na lamang, walang pasabi, walang warning. Hindi mo man lang tinanong kung gusto ko ba ito, hindi mo inalam ang mararamdaman ko. Kung dati-rati’y dalawa tayong nagpaplano, ngayo’y ikaw na lang ang nagpasya ng kung anung mangyayari sa ating dalawa. Sinaktan mo ako, dahil un ang alam mong makakabuti para sa akin. Yun kasi ang makakabuti sa atin.

Ilang buwan ang nakalipas, nalaman kong may bago ka na. Hindi na ako nagulat dahil parang yun lang naman ang nakikita kong dahilan para tapusin ang namamagitan sa atin. Hindi mo na ako nahintay kaya’t naghanap ka na ng ibang makakasama mo ngayon, ung hindi ka na paghihintayin. Ung sigurado na kayo na talaga panghabambuhay. Ung andyan ngayon para sayo.

Naiintindihan ko naman. Naiintindihan ko na ngayon.

Sya ang pinili mo, dahil sya ang nagbigay katuparan sa mga plano at pangarap natin.

Sya kasi ang realidad mo.

Di ako nagdadala ng payong. Well, siguro kung sobrang lakas ng ulan, mapipilit mo pa ako. Pero kung ambon lang naman yan, at pwedeng-pwedeng tumakbo para may masisilungan, hindi na ako gagamit. Ang hirap kayang itago ng basang payong. Hassle. Pero, alam mo kung ano ang pinakaOK sa lahat, eh ung may kasama kang may bitbit na payong. Lalo na kung ang kasama mo eh ung taong mahal mo. *insert kilig* yihieee… hahaha. =)

– karmi

Sino ba naman ang magaakalang uulanin kami ng araw na un? Well, ok granted na buwan ng tagulan, at umulan nga ng umagang un, pero naman, akala ko makakaligtas na kami. Akala ko lang talaga un. :|

Nasa kalagitnaan kami ng paglilibot sa La Mesa EcoPark, araw ng Martes, nang nagsimulang umambon. Ok na sana ang isang romantik date, lalo na’t kakaunti lang ang tao sa park. Wala akong payong, buti sya may dala. May tiga-payong na ako, may nakaakbay pa sa akin. Swerte. Sana umulan na lang parati. =) hehe. Magaalas-dose na’t kaya kumain kami ng tanghalian, kasabay naman ng pagtila ng ulan. Ayos, pwede sabi ko, makakapaglibot ulit kami. Pero parang nananadya talaga ang panahon, biglang lumakas ang ulan pagkatapos naming kumain. Ewan kung pinagdarasal ba nya ito, siguro, para maka-akbay ulit sya sa akin.

Sa halip na makapaglibot, nastranded kami sa loob ng isang shed kasama sina manong na natigil ang pagtatrabaho. Doon namin nilatag ang dala nyang kumot, at sabay na pinanood ang pagpatak ng ulan. Magkahawak kamay kaming nagkulitan at nagkwentuhan, habang pinapatuyo ang payong na dala. Medyo matagal din kaming nagstay doon, kasama ang iba pang mga sumilong dahil sa lakas ng ulan. Magaalas-dos na rin ng hapon nang maisipan naming umuwi na lang, dahil mukhang di na rin naman kami makakapaglibot. Umuwi kami ng maaga sa plano dahil sa pagulan. Nakakapanghinayaan ang araw, sayang talaga. Pagdating namin ng Cubao, umulan ulit, pero ibang kwento na un. :)

Isang maulan na araw, isang payong. Inulan ung araw na naging perpekto sana. Pero kahit na ganun, sa tuwing mararamdaman ko ang kanyang kamay sa aking balikat, at ang pagnanais nyang hindi ako mabasa ng ulan, masaya na rin ako sa nangyari. =)

Minsan talaga, mas mabuti pang walang dalang payong.

Ito ang aking lahok para sa ika-65 na linggo ng Litratong Pinoy na may temang Basa (wet). Ang litrato ay kinunan noong June 17, 2008 habang nasa shed kami at sina manong eh nagtsitsismisan. Inulan talaga kami ng araw na un, pero sabi ko kasi, rain or shine, eh aalis kami ni Arvin. =) Bistahin ang lahok ng iba pang miyembro dito. ^_^

061408 kinunan ang litrato sa itaas. Nasa Tokyo Tokyo sa Trinoma kami ni Arvin. June 14 namin naisipang magkita para makilala ang isa’t-isa ng personal — ng higit pa sa pagkakakilanlan namin online. Naging masaya ang date — nagvideoke, kulitan, kwentuhan at nakipagjammingan pa sa Project One. Medyo di nga lang nakapagcamwhoring masyado. Busy kasi si Arvin sa pagyakap at paghawak ng kamay ko. :) hehe. June 14, 2008. “officially” kami na. :)

061409. Kita mo nga naman.. Isang taon na pala ang nakalipas. :)

hay, ang saya. ^^