kundiman[dot]net » maalaala ko kaya

kalaban ko ang realidad

karmi — Tue, 19 Jan 2010 09:50:52 +0000

Naalala ko pa noon, ang daming mga pangako, mga plano. Sa bawat araw na magkausap tayo’y pareho tayong umaasa’t naghihintay na matupad lahat un. May mababaw tayong plano, tulad ng pagpunta ko sa inyo para makilala ang mga magulang mo, pati na rin ung mga seryoso, nang minsan mo akong tanungin kung saan ko gustong ikasal. Pareho nating binuo ang bawat gusto at pangarap natin. Sinang-ayunan at pareho nating inisip na posible ang lahat. Posible, dahil alam natin na magkakasama din tayo sa huli.

Tulad nga ng sabi nila, lahat ng tao’y nagbabago. Nagising na lang ako isang araw na wala ka na. Dala mong lahat ang mga pangarap at plano natin at tuluyan mo nang binasura. Anung nangyari? Hanggang ngayo’y hindi ko alam kung anung nagawang mali, kung saan nagkulang. Hindi ka lang kasi siguro talaga nakapaghintay. Hindi mo na magawang mangako pang muli na alam mo namang hindi matutupad. Mas maigi nga siguro ang ganito, wala nang aasa, wala nang masasaktan. Umalis ka sa buhay ko ng ganuon na lamang, walang pasabi, walang warning. Hindi mo man lang tinanong kung gusto ko ba ito, hindi mo inalam ang mararamdaman ko. Kung dati-rati’y dalawa tayong nagpaplano, ngayo’y ikaw na lang ang nagpasya ng kung anung mangyayari sa ating dalawa. Sinaktan mo ako, dahil un ang alam mong makakabuti para sa akin. Yun kasi ang makakabuti sa atin.

Ilang buwan ang nakalipas, nalaman kong may bago ka na. Hindi na ako nagulat dahil parang yun lang naman ang nakikita kong dahilan para tapusin ang namamagitan sa atin. Hindi mo na ako nahintay kaya’t naghanap ka na ng ibang makakasama mo ngayon, ung hindi ka na paghihintayin. Ung sigurado na kayo na talaga panghabambuhay. Ung andyan ngayon para sayo.

Naiintindihan ko naman. Naiintindihan ko na ngayon.

Sya ang pinili mo, dahil sya ang nagbigay katuparan sa mga plano at pangarap natin.

Sya kasi ang realidad mo.

Mga Kahalintulad na Posts

payong

karmi — Wed, 08 Jul 2009 16:04:08 +0000

Di ako nagdadala ng payong. Well, siguro kung sobrang lakas ng ulan, mapipilit mo pa ako. Pero kung ambon lang naman yan, at pwedeng-pwedeng tumakbo para may masisilungan, hindi na ako gagamit. Ang hirap kayang itago ng basang payong. Hassle. Pero, alam mo kung ano ang pinakaOK sa lahat, eh ung may kasama kang may bitbit na payong. Lalo na kung ang kasama mo eh ung taong mahal mo. *insert kilig* yihieee… hahaha. =)

– karmi

Sino ba naman ang magaakalang uulanin kami ng araw na un? Well, ok granted na buwan ng tagulan, at umulan nga ng umagang un, pero naman, akala ko makakaligtas na kami. Akala ko lang talaga un. :|

Nasa kalagitnaan kami ng paglilibot sa La Mesa EcoPark, araw ng Martes, nang nagsimulang umambon. Ok na sana ang isang romantik date, lalo na’t kakaunti lang ang tao sa park. Wala akong payong, buti sya may dala. May tiga-payong na ako, may nakaakbay pa sa akin. Swerte. Sana umulan na lang parati. =) hehe. Magaalas-dose na’t kaya kumain kami ng tanghalian, kasabay naman ng pagtila ng ulan. Ayos, pwede sabi ko, makakapaglibot ulit kami. Pero parang nananadya talaga ang panahon, biglang lumakas ang ulan pagkatapos naming kumain. Ewan kung pinagdarasal ba nya ito, siguro, para maka-akbay ulit sya sa akin.

Sa halip na makapaglibot, nastranded kami sa loob ng isang shed kasama sina manong na natigil ang pagtatrabaho. Doon namin nilatag ang dala nyang kumot, at sabay na pinanood ang pagpatak ng ulan. Magkahawak kamay kaming nagkulitan at nagkwentuhan, habang pinapatuyo ang payong na dala. Medyo matagal din kaming nagstay doon, kasama ang iba pang mga sumilong dahil sa lakas ng ulan. Magaalas-dos na rin ng hapon nang maisipan naming umuwi na lang, dahil mukhang di na rin naman kami makakapaglibot. Umuwi kami ng maaga sa plano dahil sa pagulan. Nakakapanghinayaan ang araw, sayang talaga. Pagdating namin ng Cubao, umulan ulit, pero ibang kwento na un. :)

Isang maulan na araw, isang payong. Inulan ung araw na naging perpekto sana. Pero kahit na ganun, sa tuwing mararamdaman ko ang kanyang kamay sa aking balikat, at ang pagnanais nyang hindi ako mabasa ng ulan, masaya na rin ako sa nangyari. =)

Minsan talaga, mas mabuti pang walang dalang payong.

Ito ang aking lahok para sa ika-65 na linggo ng Litratong Pinoy na may temang Basa (wet). Ang litrato ay kinunan noong June 17, 2008 habang nasa shed kami at sina manong eh nagtsitsismisan. Inulan talaga kami ng araw na un, pero sabi ko kasi, rain or shine, eh aalis kami ni Arvin. =) Bistahin ang lahok ng iba pang miyembro dito. ^_^

Mga Kahalintulad na Posts

isang taon

karmi — Sun, 14 Jun 2009 06:19:57 +0000

061408 kinunan ang litrato sa itaas. Nasa Tokyo Tokyo sa Trinoma kami ni Arvin. June 14 namin naisipang magkita para makilala ang isa’t-isa ng personal — ng higit pa sa pagkakakilanlan namin online. Naging masaya ang date — nagvideoke, kulitan, kwentuhan at nakipagjammingan pa sa Project One. Medyo di nga lang nakapagcamwhoring masyado. Busy kasi si Arvin sa pagyakap at paghawak ng kamay ko. :) hehe. June 14, 2008. “officially” kami na. :)

061409. Kita mo nga naman.. Isang taon na pala ang nakalipas. :)

hay, ang saya. ^^

Mga Kahalintulad na Posts

naaalala mo pa ba?

karmi — Fri, 05 Jun 2009 07:11:42 +0000

… na nung bago tayo magkita eh binibilang mo ang bawat yakap na ibibigay ko sayo? Hindi ko na maalala kung ilang yakap nga ba, nawala na nga sa bilang pero ang alam ko, madami. Ang dami ko nang utang sayo yan ang lagi mong sabi. :)

… nung minsang sinabi kayo sayo na ok siguro kung kulay Pink na polo ang suotin mo kapag nagkita tayo? alam mo kung bakit? dahil dun sa kanta ng Mojofly na “Simula”. hehe:) Sabi mo pa nga sa text bago pa tayo magkita, di ka pa muna maghahanap ng pink na polo dahil matagal pa naman bago tayo magkita. :) Hindi natuloy ung plano, pero parang plinano na rin dahil nung araw na nagkita tayo eh hindi inaasahan na pareho tayong naka-stripes. o diba destiny. :P

… na binalak nating magkita sa UP Sunken Garden ng alas-syete ng umaga? haha. Pero di rin naman ito natuloy dahil hindi pumwede sa schedule ko. Inisip mo pa nga kung saan tayo magaagahan at kung san tayo pupunta ng ganong kaaga eh kitang sarado pa ang mga mall. Buti na lang at nausod ng alas-nuebe at sinabi kong sa Trinoma na lang tayo magkita. Una pa nga’y sabi mo, aabangan mo ako sa North Station dahil di ko naman alam kung paano pumunta ng Trinoma. Pero ang nangyari’y pumunta ka pa ng Cubao Station para dun ako sunduin.

.. na nalate ako ng 20mins. sa unang pagkikita natin? Di ko naman sinasadyang magpalate at di ko rin naman alam na sobrang aga mo. Malay ko bang trapik ung mula Marikina hanggang Katipunan. NagLRT na nga ako papuntang Cubao pero late pa rin. hehe. Alam mo rin bang gusto akong ihatid ng bestfriend ko sa MRT Station? hahaha. Pero sabi ko, wag na, malaki na ako. hehe.

… na kunwari pang hindi kita napansin nung pagakyat ko ng escalator dun sa MRT Station? Pero halata namang ikaw un, dahil ikaw lang ung tanging tao na nakaupo dun sa bench na para bang may hinihintay. Katext ko pa nga ung kaibigan ko nun at di na ako nakapagreply sa kaba. haha. Parang ewan lang. Nakatungo lang ako na para bang nagtetext pero di naman. Nang linapitan kita’y wala kang masabi at nagulat ako sa isang dozenang rosas na nakapatong sa upuan.

… nung tinabihan kita sa wakas sa bench na wala tayong imik pareho? Iniabot mo agad ang bulaklak pero ayaw mo akong tingnan. Saka ko lang naisip na, hindi ka nga nagbibiro nung sinabi mong mahiyain ka sa personal, pero mas nagulat ako sa sarili ko dahil natameme rin naman ako. hehe:) Naputol lang siguro ung katahimikan nung dumating na ung MRT na sasakyan natin. Tas hinawakan mo ang kamay ko.. ayun, wala na akong naalala pa.. :P hehe :)

Naaalala mo pa ba nung inagawan natin ng upuan ung dalawang lalake dahil tumayo sila para lang manood ng Fashion Show? Eh ung manong na natutulog kaya di tayo makalipat dun sa kumportableng couch. Ung pagkain natin sa Tokyo Tokyo at KFC. Ung pagvi-videoke natin na ikaw lang naman ang pinakanta ko. Sinita pa nga ako nung babae diba, dahil nakataas ung paa ko sa upuan. Naalala mo ba ung bata na pinanood ka? hehe:) Tas nakita pa nga natin ung isang poster na may bandang magpe-perform kaso, sayang dahil hindi naman natin mapapanood. Pero swerte pa rin tayo dahil napanood natin ng live ang Project One. Naalala mo ba nung nakanakaw ka ng halik sa akin? Habang naghihintay tayo na magperform ung Project One un eh. Nagulat ba ako? Oo, pero inaasahan ko na rin siguro. :P hehehe.

Halos buong araw rin tayong magkasama nun eh, na para bang ayaw pa nating pareho umuwi. Naalala mo pa ba nung inintay mo akong makasakay ng jeep along Aurora Blvd.? Bulacan ka pa uuwi pero pinasakay mo muna ako bago ka umalis. Tas nung nasa bahay na ako, tinext mo ko na nagtatanong kung gusto na rin ba kita hindi lang online, pero personal na rin. Sumagot ako ng Oo naman. :)

June 14, 2008. Unang beses nating magkita. Nabayaran na rin ang mga utang na yakap, may nakasama pang halik. Ang saya ng araw na un, sobra. :) Hindi nga ata sapat ang isang blogentry lang tungkol dito. Hanggang ngayo’y sariwa pa rin ang bawat ala-ala ng araw na iyo. :)

Sino ba namang magaakalang isang taon na pala ang nakalipas? ^_^ tagal na rin! :D Happy Anniversary baby :)