kundiman[dot]net

Stargirl. Yan na ata ung pinakaunang English Fiction book na nabasa ko. Niregalo sa akin ng bestfriend ko nung birthday noong 2004. Ilang beses ko na ring nabasa ang librong yan at sobrang natuwa ako nung nilabas ni Jerry Spinelli ung Love, Stargirl. Hanggang ngayon, umaasa pa rin ako na may pangatlong libro ang Stargirl series. Baka dun sa librong un, magkasama na sila ni Leo.

Nicholas Sparks. isa sa mga paborito kong author. Fiction lahat ng libro na isinulat nya na panay tragic love stories ang tema. Halos lahat ng libro nya, namamatay ang bidang babae o lalake. Pero kahit ganun, nagustuhan ko kung pano sya magsulat, nagustuhan ko ang mga kwento kaya naman nakumpleto ko lahat ng libro nya. Kung papipiliin ako ng pinakagusto kong libro nya? A Walk to Remember, hands down.

Kumpleto ko ang Kare-Kano series. Binili ko ung The Omnibus ng Azumanga Daioh!. Meron akong libro nina James Patterson, Sophie Kinsella, Cecilia Ahern, Sarah Dessen, at syempre ni Bob Ong. Kapag nagpupunta ako ng bookstore, dumidiretso ako dun sa Fiction section, mapa-adult pa yan o teens. Kung pupwede lang basahin lahat ng librong nasa mga shelf eh ginawa ko na. Kung pwede lang tumira sa loob ng bookstore, eh lalong mas ok sa akin un. Sa sobrang gusto kong magbasa, minsan na rin akong nagapply dun sa bookstore na pinupuntahan ko, kaso, di ako natanggap.

Fiction. Halos lahat ng nababasa kong libro eh fiction. Hindi ko na mabilang kung ilang libro na ang naiyakan ko at ninais na ako sana ung bidang babae. Gusto ko maging happy ending din ang kwento ng buhay ko, ang love story ko. Ung huling fiction book na nabasa ko eh ung The Time Traveler’s Wife. Ang hirap nga lang kapag fiction na love story, medyo nagiging predictable na ang ending. Lalo na kapag may sinusubaybayan kang author. Alam mo na kasi ang estilo ng pagsusulat nya, alam mo na kung ano ang takbo ng utak at galaw ng pluma nya. Kaya nga natuwa talaga ako dun sa The Time Traveler’s Wife eh, dahil nagenjoy talaga ako sa pagbabasa. Sa dami na rin kasi ng nabasa kong Fiction books, feeling ko nabasa ko nang lahat.

So ano, nakabili ka na nung libro?
Oo.
Ayan, basahin mo sa akin.
Hmm, parang di ko gusto eh. Fiction kasi.
Ay ganun?
Oo, parang ung MacArthur.
Ang hirap nang makahanap ng magandang fiction book eh. Parang nakakasawa na rin kasi, predictable na.
Di mo na kailangang maghanap pa ng iba. Ako, hindi na ako fiction lang. Totoo na ako.

Halos lahat ng kwento ko sa dito blog, fiction. Panay tungkol sa ideal na lalake. Naimpluwensyahan na rin kasi siguro ng mga paborito kong author ung tema ng mga isinusulat ko. Ako, hindi na ako fiction lang. Totoo na ako. Di ko na maalala kung yan nga ang eksaktong sinabi nya sa akin. Pero di nga kaya, isang dahilan kung bakit di ako makapagsulat ng tulad ng dati eh dahil nakilala ko na ang taong laman ng mga kwento ko? Siguro nga. :)

asan ka na?
eto naglalakad na.
aok, sabihin mo kapag andun ka na ha. ingat.
ok. :)

Linggo ng umaga, katatapos lang ng trabaho ko. Nakasanayan ko nang maglakad papunta sa Starbucks para magkape. Walking distance din naman ito sa sakayan ko ng bus kaya sakto, makakapagHot Chocolate na ako, makakausap pa kita habang naghihintay.

Pagpasok ko pa lamang, nawala na kaagad ang aking antok dahil sa amoy ng kape. Hindi masyadong malamig ang aircon, at may mellow music na pinapatugtog sa loob. Hindi ako nagtaka kung bakit karamihan ng estudyante ay dito tumatambay para mag-aral, maaliwalas kasi ang lugar at tahimik pa. Walang pila, kaya naman nakangiting binati ako ng cashier. Nagorder ako ng Hot Chocolate at sabay kuha ng Egg Sandwich. Nang nakapagbayad na ako, tinanong ako nung babae kung nag-aaral pa daw ba ako. Napa-oo na lamang ako. Hindi na ako nagulat sa tanong nya, dahil hindi un ang unang beses na nangyari sa akin iyon.

Humanap ako ng mauupuan, ung sa may pinakadulo ang pinili ko. Inilapag ko ang aking bag sa bakanteng upuan, at umupo naman ako sa katapat nito. Mainit ang inumin ko, saktong-sakto dahil malamig ang panahon sa labas. Habang kinakain ang binili kong sandwich, inilabas ko ang aking celphone para itext ka.

Read the rest of this entry »

Text mo ko ha?
???

Panigurado akong naguluhan siya dun. Dahil paano naman niya ako itetext e hindi naman niya alam ang number ko. Well… hindi pa. Grabe, ilang linggo na rin mula nung unang beses ko siyang nakausap. Hindi ko na kaya na ganito na lang, na sa bilang ng tatlo.. dalawa.. isa.

Sige babay na.
Oi! ‘Nung sina—sa—bi… mo?

Inapakan ko na ang gas para kumaripas ng takbo ang kotse kahit na parang may sinasabi pa siyang hindi ko na naintindihan. Bahala na. Nakakahiya na ewan. Sana makita niya. Sayang naman kung hindi. Sana. Sana talaga.

— — kinabukasan — —

Nakahiga na naman akong nakatingala sa kisame habang inaalala ang kanyang mukha. Nabasa kaya niya? ‘Yan ang tanong na kagabi pa umiikot sa isip ko’t muntik na akong hindi pinatulog sa buong magdamag habang pilit pinipigilan ang sarili sa paghihintay sa isang bagay na hindi naman ako siguradong darating.

*toot toot*

Para akong nakuryente sa gulat nang marinig kong tumunog ang phone kong pilit hinagilap dahil napailalim na sa mga unan matapos kong magsawang titigan kung may darating na message. Eto na nga. Nakuryente akong muli nang makita ko na number lang ang lumabas sa display. Syet, wala sa phonebook ko yung nagtext. Mukha akong tangeng napangiti habang itinapat ang hinlalaki sa ‘read’ button.

Pero ayoko pa palang buksan. Read the rest of this entry »

I HATED her.

wala na akong nagawa nung nagpaalam ka. huli na nang sinabing mong patawarin kita dahil di na naman natin maibabalik ang panahon. sorry dahil hindi mo sinasadyang saktan ako? anong inaasahan mong isasagot ko sayo? na ok lang un, nangyayari naman talaga yan? hindi, kaya di na lang ako umimik at umalis na lang ako.

naramdaman ko na eh, ilang buwan na rin. may hinala na akong nagkakamabutihan na kayo nung isa mong katrabaho. lalo na nung nabanggit mong may gusto sya sayo. tinanong na nga kita ng deretsahan, itinanggi mo at sinabi mo pang magkaibigan lang talaga kayo. pinaniwalaan kitang di mo magagawang lokohin ako, na kahit na magkalayo tayo, di mo magagawang ipagpalit ako sa iba. pero siguro nga’y katulad ng sabi mo, naging mahina ka’t nahulog sa kanya. naging close kayo, naging higit pa sa magkaibigan ang turingan. anong magagawa ko ba? eh ang layo ko sayo.

galit na galit ako dun sa babae. gusto ko syang murahin, gusto kong sampalin. kung bakit nya inagaw sa akin ang mahal ko. kung bakit ang dami namang lalake dyan, ung akin pa ang gusto. sa tuwing nakikita ko ang pangalang un, naiirita ako. nakakagago. ang sakit sa pakiramdam.

I WAS her.

nabalitaan kong umiyak ka daw. di ko sinasadya. alam kong di ako ang dahilan pero di ko mapigilan ang sarili kong maging apektado. alam kong nasaktan kita, nang hindi sinasadya. hindi ko inaasahang mangyayari ito ngayon, di ko talaga ginusto. gusto kong puntahan ka’t para personal na humingi ng tawad. pagkakaibigan lang talaga ang pakay ko, wala nang iba. pero di ko napigilan, patawad dahil minahal ko sya.

naghiwalay kayo ng dahil sa akin. hindi ko ito inaasahan, hindi talaga. ayokong manakit ng iba para lang sa pansarili kong kaligayahan. pero nangyari na, at alam kong hindi sapat ang paghingi ko ng tawad. patawad dahil minahal ko ung taong pinakaimportante sayo. ung itinuturing mong bestfriend. sorry talaga.

sya na rin kasi ang bestfriend ko ngayon. ang nagpapasaya sa akin. mamahalin ko sya. pangako.

hindi, libre ko na.

sabi ko sayo nung muli tayong nagkita. sumang-ayon ka na lamang sa sinabi ko, na nakakapagtaka dahil di ka naman dating ganun. madalas ikaw ang nanlilibre sa akin, madalas ikaw ang bahala. pero this time, simpleng ‘ok’ lang ang naisagot mo. binuksan mo ang pintuan ng Dencios para sa akin. gentleman ka pa rin syempre. nilapitan tayo nung waiter, sabi mo, table for 2. sumunod tayo sa kanya at dinala sa upuan na nasa bandang gitna. doon ka umupo sa tapat ko, na dati rati’y magkatabi tayo. iba na nga pala ngayon. iba na.

Read the rest of this entry »