kundiman[dot]net

Normal na sa akin ang magising ng alas-tres o alas-kwatro ng umaga at magbasa ng mga text messages at twitter updates. Kadalasan, bino-browse ko lang ung updates, pero iba ngayong araw. Alas-tres y medya ng madaling-araw, gusto kong maiyak dahil sa nabasa ko.

Ito na ata ang pinakamalungkot na tweet na nabasa ko. Aalis na si Ebe sa Sugarfree. Hindi ko ito inasahan. Parang ang hirap tanggapin. Tipong, hindi pwedeng mangyari? Tas nabasa ko ung tweet. Naalala kong kapapanood ko lang pala ng Inception kagabi. Baka nananaginip lang ako. Paggising ko bukas, okay pa din ang lahat. Pero mali ako. Gising pala talaga ako nung nabasa ko ung tweet ni Ebe.

Nakakalungkot lang na ung tanging banda na minahal ko talaga eh mawawalang miyembro. Ilan sa mga naisulat kong entry dito sa kundiman ay mga kanta nila ang naging inspirasyon. Wag Ka Nang Umiyak, Huling Gabi, Kwarto, Sinta. Kahit mga lugar, tulad ng Dencios at NAIA ay nagawan ko ng entry dahil sa kanila. Sugarfree lang ang tanging bandang minahal ko dahil sa mga kanta nila. May puso. Sapul para sa akin. Parang kahit buong araw kong pakinggan mga kanta nila, hindi ako magsasawa. Actually, ung Dramachine at Mornings and Airports ang nasa sasakyan ko ngayon. Nagpapalitan lang silang dalawa, kasama nina Bruno Mars at Yeng Constantino.

Taong 2005 nung mapanood ko sila ng Live. Nasa Megamall kami ng mga kaibigan ko, kabibili ko lang ng Dramachine na album, habang pinapakinggan kong kumanta si Ebe. Maswerte akong mapanood sila ng live bago kami umalis ng Pilipinas ng taong un. 2006, umuwi ulit ako ng Pilipinas, binili ko ung  Sa Wakas. Bigay ng ex ko ung Tala-Arawan. Ung Sugarfree Live, regalo sa akin ng bestfriend ko. Mornings and Airports naman ung regalo ng boyfriend ko. Sayang lang na hindi ako nagkaroon ng chance na mapanood sila sa 70′s Bistro eh kitang sa kanto lang un ng street namin sa Proj. 2 dati. Last gigs na din nila as a group ngayong February, di na naman ako makakapanood. Nakakalungkot.

Teka, sobrang lumabas ung pagkafan girl ko. Sensya. Hehe. Ganyan ko lang talaga kamahal ang Sugarfree.

Wala naman nang ibang magagawa sa ngayon kundi ang tanggapin ang nangyari. Kung magsosolo man si Ebe, susuportahan ko pa din sya, kasabay ng suportang patuloy kong ibibigay sa Sugarfree. In denial pa din ako hanggang ngayon. Ang hirap lang.

Salamat Ebe. Salamat sa Mornings and Airports na kanta, sinasabi ko sa sarili ko na kanta ko un. Mukhang matutuloy na ang paggawa ko ng entry tungkol dun. Salamat sa Sinta, natuto akong pahalagahan ang ngayon, at wag masyadong magalala sa hinaharap at kalimutan na ang nakaraan. Kwarto ang syang kasama ko sa tuwing maglilinis ako at sa tuwing may gusto akong kalimutan. Naiiyak pa din ako sa tuwing naririnig ko ang Kandila. Mamang Driver ang nagpapaalala sa akin na wag masyadong magmadali sa pagmamaneho at sa buhay na din. Wala Nang Hihilingin, Ikaw Pala ang naging kanta ko kay Arvin. Wag Ka Nang Umiyak ang nagpalakas sa akin. Salamat sa Tulog Na, Feels Like, Hintay, Telepono, Prom, Kwentuhan at Hari ng Sablay. Hangover. Hangover. Hangover. Super thank you sa pagpasok sa buhay ko. Salamat sir Ebe at Goodluck sa’yo.

Pahabol:
Lalo akong nalungkot dahil hindi ko na mapapapirmahan sa inyo ung mga CDs ko. Hay. :(

so kamusta ka na?
eto, ok naman. ikaw kamusta?
eto, ayos lang din.

hmmmm..
bakit?
wala naman. nakakapanibago ka lang, ang tahimik mo na kasi.
ahh ganun ba? wala lang. wala din naman kasi akong masabi.
lagi ka na bang ganyan? walang masabi?
hmmm, hindi naman ata.
ang tagal mo na kasing hindi nakakapagblog. o nakakapagsulat ng kwento.
minsan, gustong-gusto kong magblog pero kapag nakaharap na ako sa blog, hindi na lumalabas ng maayos ang mga salita. mahirap ie-explain eh. basta naiisip ko ung kwento, ung punchline, pero nagiging korny na pagtagal.
ahh kaya ba ang paguusap natin ngayon ang ilalagay mong entry.
oo, pano mo nalaman?
eh kinakausap mo lang naman ako kapag ganyan ka, ung hindi mo maexplain ung gusto mong sabihin. dinadaan mo sa dialogue.

hindi ko talaga alam kung anung problema ko eh. may oras naman ako para magsulat. may dahilan din para magsulat pero wala talaga. tiningnan ko nga tong blog eh, dalawa lang entry ngayong December. nakakalungkot lang.
eh baka naman busy ka kasi sa buhay mo. o pwede ding magkwento ka tungkol sa mga nangyayari sa buhay mo ngayon.
ginagawa ko naman un eh, pero hindi na siguro madalas. nawalan na kasi ako ng gana dahil sa nangyari noon.
noon?
oo, noon. nung madami pa akong readers, nung active blogger pa ako. masyadong magulo. kaya aun, tumigil na lang ako.
well, di rin kita masisisi. natrauma ka siguro.
sabihin na nating medyo ganun nga.

well, wala naman akong magagawa. hindi naman kita mapipilit na magsulat lang. darating ang tamang oras na babalik ang amor mo sa pagsusulat. makakagawa ka ulit ng kwento, makakadaldal ng tulad ng dati.
sana nga dumating na ung panahon na un. gawin ko kayang resolution eh no. hehe.
naku ngayon pa lang, sasabihin ko na sayo na hindi mo matutupad yan.
salamat ha. ramdam ko na ang laki ng tiwala mo sa akin.
nagsasabi lang naman ako ng totoo. kilala kita.
oo na.

ganito. tingin ko babalik ang gusto mo sa pagsusulat kapag sinimulan mo ulit magsulat para sa sarili mo. ung katulad nung panahon na kwento ka lang. wala kang iniisip na ibang tao. dapat mahalin mo ulit ang pagsusulat. wag mong iisiping korny kagad ang isang entry na hindi mo pa naman natatapos isulat. wag mong pangunahan ang sarili mo. magsulat ka para sayo. wag ka rin sanang tumira sa nakaraan. tapos na un eh, wala nang magagawa pa. the damage has been done, ika nga. kaya move on ka, maghanap ka ng panibagong inspirasyon.

o anung nangyari?
tinatamad na ako eh. hindi ko alam kung pano tatapusin paguusap natin.
eh pano babalik ung sigla mo sa pagboblog kung pati ito eh hindi mo matatapos?
fine. fine. magsusulat ako para sa akin. dahil ito ang gusto ko. dahil mahal ko ang pagsusulat. hindi ko na din masyadong iisipin ang sasabihin ng ibang tao. basta sulat lang ng sulat.
that’s the spirit. o pwede na ba akong umalis?
oo. salamat ha.
you’re welcome.

Dalawang araw akong walang pasok. Hindi gigising ng maaga, hindi poproblemahin kung anung susuotin o babauning pagkain. Dalawang araw na pahinga. Marami akong planong gawin sa dalawang araw na iyon. Lalo na kung kasama kita.

Pwede tayong tumambay sa mall at magpalamig. Maglakad-lakad at saka maghahanap ng makakainan kapag dinatnan ng gutom. Pwede mo rin akong ayaing manood ng sine kung may trip tayong panoorin. Wag lang ung horror o suspense dahil alam mo namang matatakutin ako. Kung walang magandang palabas, pwede tayong magintay ng bakanteng room sa Time Zone at kumanta maghapon. Magco-concert tayo, vi-videohan kita habang kumakanta at ipopost sa youtube. Malay natin baka madiscover ka pa. Kakain tayo ng gabihan sa KFC bago umuwi at ihahatid mo ako sa bahay. Iintayin kitang makauwi bago tayo matutulog ng sabay. Unang araw pa lang yan, may isang araw pa na makakasama kita.

Dahil napagod tayong magmall, pwedeng tumambay na lang tayo sa bahay ngayon. Magluluto ako ng pancit canton at magdadala ka ng ube cake. Kakain tayo habang nanonood ng pekeng DVD ng mga koreanovela na gusto mo. Pagkatapos manood ay magkukwentuhan lang tayo — mga plano, mga bagay na hindi pa natin alam sa isa’t isa. Walang humpay na kwentuhan, habang nakadantay ako sa iyong balikat at hawak mo ang aking mga kamay. Hindi tayo mauubusan ng kwento dahil gusto kong malaman ang lahat ng tungkol sa’yo. Kakantahan mo ako, at sasabihing mas magaling kang kumanta kesa kay Coco Martin. Kikiligin ako’t hahalikan kita. Pareho man nating ayaw matapos ang araw, wala naman tayong magagawa.

Dalawang araw akong walang pasok, dalawang araw ang pahinga. Hindi man natin magagawa ang lahat ng ito, may dalawang araw naman ako para makausap ka. Pwedeng magpuyat, manood ng pelikula ng sabay at magkulitan sa harap ng webcam. Pwede din na sabay tayong kumain at kunwaring susubuan kita. Baka makagawa pa tayo ng podcast o makapagrecord ng kanta. Sa loob ng halos apatnapu’t walong oras, kahit na malayo ako sa’yo, marami tayong pwedeng gawin. Magiging sulit pa din ang dalawang araw ko.

Sa sobrang lamig dito sa loob ng bus ay aakalain mong umuulan sa labas. Malapit nang gumabi at nagsisimula nang dumilim ang kalangitan ngunit hindi ang ating kapaligiran dahil unti-unti na ring nagliliwanag ang mga gusali sa kahabaan ng EDSA. Mag-iisang oras na tayo sa biyahe ngunit malayo pa rin sa bababaan.

Yakap mo ang aking kamay nang mahigpit, ngunit ‘di sing higpit nung nakasakay tayo sa Anchor’s Away kaninang hapon. Panigurado’y kabaligtaran din dahil ang naging tibok na ating mga puso kanina’y naghahabulang parang mga bump cars sa Dodgem at pasirku-sirkong hindi na malaman ang itaas sa ibaba na parang Space Shuttle, pero hindi ngayon. Tahimik. Sumandal ka lang sa balikat ko.

Naramdaman kong nakatulog ka na dahil lumuwag ang pagkakahawak mo sa aking mga kamay na itinaas ko para hindi ka magising na ngawit at siyempre, para na rin mahaplos ko ang iyong mga pisngi. Mahimbing ang naging tulog mo dahil na rin siguro sa kapaguran. Kahit nakapikit ka’y ninais ko pa ring titigan ang mga mata mo at nangiti nang idantay mo ang iyong pinsgi sa likod ng palad ng kamay kong nananatili pa ring nakahawak sa kamay mo.

Hinawi ko ang iyong buhok at muli ay hinalikan kita sa mga labi habang nananaginip ka.