Nakakamiss din pala ung pakiramdam na hindi mo na kailangang magisip, dahil kusa na lang na lumalabas ang ideya sa bawat pagtipa mo sa keyboard. Ung bawat minuto eh naghahanap ka ng ballpen at papel dahil may gusto kang isulat. Hindi nauubusan ng mga salita, hindi rin halatang pinilit. Hindi nawawala ang ngiti sa iyong labi dahil alam mong masaya ka sa iyong ginagawa. Dahil gusto mo. Dahil mahal mo.

Dumaan ang halos isang taon na nawalan ako ng gana, nawalan ng inspirasyon. Gusto ko nang sumuko, pero ayoko. Sayang. Ayoko na lang bigla na lang tumigil dahil lang sa pagkatamad o dahil wala akong gana. Inintay kong dumating ang panahon kung kelan makakabawi ako, kung kelan pakiramdam ko na ok na ulit, na maibabalik ko ang dati. Pero parang hindi na un mangyayari. Hirap na akong maglabas ng aking saloobin. Natakot ako sa panghuhusga ng mga tao na nakalimutan kong para sa akin ito, at hindi para sa kanila. Mali na pinapanalo ko ang aking takot at kaba, kaya heto ako ngayon, di malaman ang gagawin. Hindi maipahayag ng maayos ang nais sabihin. Hindi na talaga katulad ng dati. Dahil tumigil akong magsulat, parang nakalimutan ko na rin kung sino ako.

Gusto kong muling ma-inlove. Ung pakiramdam ng kilig sa tuwing may natatapos akong kwento. Ang pagmamahal ko sa mga karakter, kahit na gawa-gawa ko lamang. Pagkagaan ng loob sa tuwing nailalabas ko ang mga hinanakit at sakit na nadarama. Nakalimutan ko na, sa pamamagitan ng pagsusulat, nakakapagisip ako ng mas maayos, nagkakalinaw ang lahat at naisusulat ko ang mga ala-alang nais kong maalala habambuhay.

Heto ako ngayon, nagsisimula muli. Unti-unti kong minamahal ang dati kong hilig. Alam kong hindi ito agad-agad, handa akong maghintay.

Mga Kahalintulad na Posts

• unang araw ng marso
• un lang…
• senti-sentihan
• senti
• sa aking pagtulog

Tatlong buwan, isang linggo
ang nalalabing panahon bago
ang mahal kita at mahal mo ako
ay masasambit ng ating mga puso.

Tatlong buwan, isang linggo
o mahigit walumpung milyong segundo
na nabawasan na ng isang libo
sa pagsusulat ko sa tulang ito.
At kung mula ngayon hanggang Marso
ay tula lang para sa iyo ang gagawin ko,
halos walumpung libo’ng aking mabubuo.

Asahan mong maghihintay ako
ng tatlong buwan, isang linggo.

Mga Kahalintulad na Posts

• Isang buwan, kalahating araw.
• Sa piling mo’y ang oras ay nawawalan ng halaga.
• minsan pa
• ikaw kasi.
• Ikaw at ako

I know, I know, your first reaction might be like “What’s wrong with you Karmi? How can you love Mondays?” Well, I do! A lot of people I know e.g. my sister hates Mondays. Why wouldn’t anybody hate it – start of school or work, traffic jam, and the “You-don’t-feel-like-getting-up” attitude. For some reason, Mondays seem like the busiest day of the week. Even Garfield hates Mondays, you don’t believe me? Just do a search on Google and you’ll be surprised on how many comic strips you’ll find. So why do I love Mondays when the World’s Famous cat hates it? Because Monday serves as my Sunday.

For somebody who works Tuesday-Saturday at 12mn, Mondays serve as my official restday. Well ok, Sundays does too, but Mondays are different. One reason would be because most Mondays I’m usually home alone. Since everybody in my house are getting ready for work or school, it means I get to have the house by myself for the whole day (well ok, half a day). I can wake up anytime I want, have breakfast already cooked because my Mom prepared it for my brothers and sister, and just relax while watching TV. Now that’s the life. I can just be online the whole day and download podcasts or songs for my iPod. I catch up with my bills and tidy up my desk while my iPod plays on shuffle. Or if I really have nothing to do, I just get a book that I’ve been wanting to read the whole week that I didn’t get to because I am busy. Simple things like munching on Chester’s Puffcorn while watching a recorded episode of last week’s 10 Things I Hate About You (The Series)  makes me love Mondays. And love DVR as well.

Today’s Monday, last day of August and before I even decided to write this blog entry, I already finished breakfast (brewed coffee + last night’s dinner) and even get to chat with my mom. I finished writing on my diary & did my daily online accounts check. And right after I finish this post, I’m planning to wake my brother up (because he’s off today) so we can go to CD Exchange and hopefully get “Eternal Sunshine of the Spotless Mind” on DVD. And of course, watch it while I’m redoing my nails.  Maybe sleep for an hour or so and then talk to my boyfriend when he gets home. Mondays definitely mean ME time.

I love Mondays! Yes I’m proud to say that. =) And because I love Mondays, it means I’m hating Tuesdays! =) haha!

Mga Kahalintulad na Posts

• the other girl
• tapos na ang kahapon, ang mahalaga’y ngayon
• pare!
• pag-ibig ko ang aakap sayo
• one more chance

Nicholas Sparks. isa sa mga paborito kong author. Fiction lahat ng libro na isinulat nya na panay tragic love stories ang tema. Halos lahat ng libro nya, namamatay ang bidang babae o lalake. Pero kahit ganun, nagustuhan ko kung pano sya magsulat, nagustuhan ko ang mga kwento kaya naman nakumpleto ko lahat ng libro nya. Kung papipiliin ako ng pinakagusto kong libro nya? A Walk to Remember, hands down.

Kumpleto ko ang Kare-Kano series. Binili ko ung The Omnibus ng Azumanga Daioh!. Meron akong libro nina James Patterson, Sophie Kinsella, Cecilia Ahern, Sarah Dessen, at syempre ni Bob Ong. Kapag nagpupunta ako ng bookstore, dumidiretso ako dun sa Fiction section, mapa-adult pa yan o teens. Kung pupwede lang basahin lahat ng librong nasa mga shelf eh ginawa ko na. Kung pwede lang tumira sa loob ng bookstore, eh lalong mas ok sa akin un. Sa sobrang gusto kong magbasa, minsan na rin akong nagapply dun sa bookstore na pinupuntahan ko, kaso, di ako natanggap.

Fiction. Halos lahat ng nababasa kong libro eh fiction. Hindi ko na mabilang kung ilang libro na ang naiyakan ko at ninais na ako sana ung bidang babae. Gusto ko maging happy ending din ang kwento ng buhay ko, ang love story ko. Ung huling fiction book na nabasa ko eh ung The Time Traveler’s Wife. Ang hirap nga lang kapag fiction na love story, medyo nagiging predictable na ang ending. Lalo na kapag may sinusubaybayan kang author. Alam mo na kasi ang estilo ng pagsusulat nya, alam mo na kung ano ang takbo ng utak at galaw ng pluma nya. Kaya nga natuwa talaga ako dun sa The Time Traveler’s Wife eh, dahil nagenjoy talaga ako sa pagbabasa. Sa dami na rin kasi ng nabasa kong Fiction books, feeling ko nabasa ko nang lahat.

So ano, nakabili ka na nung libro?
Oo.
Ayan, basahin mo sa akin.
Hmm, parang di ko gusto eh. Fiction kasi.
Ay ganun?
Oo, parang ung MacArthur.
Ang hirap nang makahanap ng magandang fiction book eh. Parang nakakasawa na rin kasi, predictable na.
Di mo na kailangang maghanap pa ng iba. Ako, hindi na ako fiction lang. Totoo na ako.

Halos lahat ng kwento ko sa dito blog, fiction. Panay tungkol sa ideal na lalake. Naimpluwensyahan na rin kasi siguro ng mga paborito kong author ung tema ng mga isinusulat ko. Ako, hindi na ako fiction lang. Totoo na ako. Di ko na maalala kung yan nga ang eksaktong sinabi nya sa akin. Pero di nga kaya, isang dahilan kung bakit di ako makapagsulat ng tulad ng dati eh dahil nakilala ko na ang taong laman ng mga kwento ko? Siguro nga. :)

Mga Kahalintulad na Posts

• Mahilig mag-isip
• Libreria
• BO
• Ang Nakikibasa: Unang Pahina
• Ang Nakikibasa: Pucha.