| |
Dapat masaya ako diba? Dapat excitement ang nararamdaman ko. Well, excited pa din naman ako pero mas ung stress at pakiramdam na kahit anung gawin ko eh hindi ko talaga kayang pasayahin ang mga tao sa paligid ko. Bakit sa tuwing nagpaplano akong umuwi ng Pilipinas, ganito ang nangyayari. Sa halip na makaramdam ako ng kasiyahan, nalulungkot ako. Pitong buwan pa bago ako umuwi, pero bakit pakiramdam ko, hindi matutuloy lahat ng pinlano ko, lahat ng gusto kong mangyari. Ni hindi pa nga ako nakakapagplano talaga pero ang dami nang nega sa sarili ko mismo. Ang hirap.
Sayang. Lagi na lang sayang. Sayang dahil hindi aabot ng Valentines. Sayang dahil nausod na ng sobra ang paguwi ko. Sayang sa mga panahong dapat nasa Pilipinas na ako pero minabuti kong iurong ang paguwi dahil sa mas mahalagang mangyayari sa buhay ng kaibigan ko. Lagi kong sinasabi na kung ako lang ang masusunod, uuwi ako palagi ng Pinas. Kung pupwede lang at may extrang pera akong pwedeng gastusin, every other month akong uuwi. Pero hindi eh. Isang taon aabutin bago makapagipon ng pamasahe at pocket money. Hindi din biro ang biyahe dahil halos isang araw akong nasa eroplano, ilang airport ang dadaanan. In short, hassle. Bakit kasi hindi pa ipauso ang mas madaling paraan ng pagtravel, katulad ng pagteteleport. Un dapat ang bigyan ng budget eh, hindi ung giyera.
Sa madaling sabi, gusto kong umuwi palagi ng Pinas pero sa tuwing mangyayari un, may kasamang pagod, stress at perang katapat. Kung hindi ko lang din inaalala ang trabaho ko, kahit magtagal ako ng ilang buwan, pwede din. Hanggang 6 months ata akong pwedeng magstay bago ipa-deport pabalik ng Amerika. Pero masaya na din ako sa isang buwan na pagstay ko. Kaya din siguro ako namomoroblema ng ganito dahil sa sobrang iksi ng oras at araw. 30 days. Apat na linggo. Kailangan ko nang iplano ung weekends ko, dahil alam kong un kagad ang magkakaroon ng lakad. Ung weekdays, madali na lang. Pipilitin ko na lang ung mga tao na magoff para sa akin. Sana mapapayag ko sila. Hay. Katulad nga ng sabi ng kanta, “So little time, so much to do”.
Matagal pa naman, madami pang pwedeng mangyari. May ilang buwan pa ako para mamoroblema. Hehe. At kahit na alam kong masstress na naman ako sa pagpaplano ng paguwi ko sa susunod na taon, alam kong lahat un eh mawawala. Dahil paglapag ng eroplano, amoy pa lang ng Pilipinas, mapapasaya na ako.
Minsan naiisip ko na sa aking pagtanda’y paano na ang mga alaala. Mga alaala ng nakalipas na kahit, isa, dalawa, lima, o higit pa sa sampung taon ang nagdaan ay nananatili pa rin sa isipan. At kahit gaano pa kasimpleng bagay ay hindi mo naman nakakalimutan at kung ‘di man nananatili sa kanyang kabuuan ay naaaninag mo pa rin at nalilikha ang pira-pirasong parte ng isang pangyayaring parang isang pilas na lumang larawan.
Hindi ako luluhod…
Sinabi ko na kagad kahit alam kong hindi ko naman mababago ang isip niya.
Magkatabi kaming nakatayo sa may likod ng simbahan ng San Martin de Porres. Puno na kasi ang mga upuan, o hindi lang talaga kami naghanap pa ng mauupuan dahil malamang ay mayroon sa may bandang harapan nitong matanda, malaki, at mahabang simbahan. Siguro ay dahil komportable na kami na magkasama o ako lang siguro ang nag-iisip ng ganun.
Linggo ng umaga noon, dahil minsan kada isa o dalawang buwan ay inaatasan kaming mga estudyante ng aming paaralan na dumalo sa banal na misa sa bayan. Iba-ibang eskwelahan naman kasi kada linggo. Oo nga pala, kelangan ay nakauniporme kaya kanina nung dumating kami dito’y nasabi ko kagad na,
Tayo ba talaga ngayon? Ba’t parang alang pumunta…
Ako, siya, at isa pa naming kaibigan. Walang ibang estudyante o kahit guro man lang.
Ngayon habang isinusulat ko ito’y hindi ko na maalala ang mga sinabi niya, kung meron man. Ang litratong nabubuo lang sa aking isipan ay kaming dalawa, nakatayo at magkatabi sa likod ng simbahan. Walang imik at ang maririnig mo lang ay ang boses ng pari na umaalingawngaw sa kahabaan nitong lumang simbahan.
Isa sa disadvantage na nasa isang long distance relationship, maliban sa hindi mo makasama ang taong mahal mo, eh ung hindi mo sya makasama sa litrato. At kung katulad kita na naiinggit sa tuwing makakakita ng couples na magyakap sa litrato tapos ay iisipin mo na sana ganun din kayo, pero malayo kaya hindi pwede, eh normal lang yan. Believe me, sobrang hirap. Kaya naman sa tuwing umuuwi ako ng Pilipinas, todo as in todo kaming magpicturan ni Arvin. Tig-isa pa kami ng camera na dala minsan, para kung malowbatt ung isa, may spare. Dapat laging handa.
Dahil alam ko na wala nang patutunguhan ang pagkainggit, naisipan namin ni Arvin na gumawa na lang ng alternative. Alternative na paraan para kahit papaano ay magkasama pa din kami sa litrato. At dito na nagsimula ang pags-screenshot namin kapag naguusap kami na may webcam.
Mula YM, GTalk, Skype at ngayon nga’y ooVoo, nasubukan na ata namin lahat. Birthday, Valentines, Pasko at New Year o kahit na ung normal na araw lang, basta feel namin na maglitrato, click lang. Sabay pa kaming magbibilang bago i-screenshot. O diba, parang magkasama lang. Hehe. Ang gusto ko namang subukan eh ung video mismo. Para pwede kaming gumawa ng music video.
Bawat screenshot ay may sariling kwento. Mga napagusapan, napanood na pelikula, o kung ano man ang okasyon. Masaya ako’t may ganito kaming mga sandali ni Arvin. Kahit na malayo kami sa isa’t-isa, pakiramdam ko’y andyan lang sya.
Ang Bridge the Gap series ay pagtatalakay sa mga paraang ginagawa namin ni Arvin para mapunan ang layo sa pagitan naming dalawa. Sundan ang serye na ito upang makakuha ng mga tips at ideya sa mga pwedeng gawin upang mabasawasan ang hirap ng pagkakawalay sa minamahal.
Kanina lang ako kinabahan. Ung tipong akala ko mawawala ka na sa akin. Na magsasawa ka na sa mga pagtatampo ko. Bakit nga ba kasi lagi na lang akong parang defensive kapag may isang bagay tayong pinagtatalunan. Un na nga eh, hindi naman tayo nagtatalo, sinasabi mo lang ang opinyon mo, pero bakit galit na ako kagad. Hindi ko din alam kung bakit, basta ang alam ko, ayoko na ng ganito.
Ayoko nang mainis sa mabagal na internet connection. Ung hindi kita makausap ng maayos dahil delayed ang voice chat, nagca-crash naman kapag sinusubukan natin magvideo chat. Ayoko na nung sa panaginip lang kita nayayakap at nahahalikan. Ung kapag gusto kong maglambing sa’yo, hindi ka naman online at ang tagal mong magreply sa text. Minsa’y wala na akong maikwento sa’yo dahil madalas nakakalimutan ko na ito kapag kausap na kita. Ayoko nang maghintay, ayoko na nang ganitong setup. Nahihirapan na ako.
Nakipagtalo ako sa’yo dahil lang sa isang youtube video. Nawalan ako sa mood makipagusap. Idagdag mo pa na delayed ang paguusap natin. Sabi mo’y matutulog ka na, sabi ko sige. End call. Naglogout ka na. Hindi tayo nakapag-”iloveyou” sa isa’t-isa.
Nanonood lang ako ng How I Met Your Mother kanina, bigla kong narealize kung ano ang pupwedeng mawala sa akin kapag hindi ako nagbago. Ikaw un.
Mas hindi ko kakayanin na mawala ka sa buhay ko. Wala nang gigising sa akin. Wala nang magtetext ng “Kakain na ako”, “Maliligo na ako mahal” o “Gara. Nakatayo na naman ako dito sa bus”. Hindi ko na maririnig ang boses mong nagpapasaya sa akin. Ang mga panaginip ay mananatiling panaginip na lamang at wala akong ibang mapagsasabihan pa. Hindi ko kayang mawala ang nagiisang taong nagpasaya at nagpahalaga sa akin. Ang nagiisang taong minahal ako ng sobra kahit na madaming nagsasabing imposibleng magwork ang isang long distance relationship. Hindi ko kayang mawala ang isang taong alam kong makakasama ko habambuhay.
Ngayon ko na nararamdaman ang hirap, minsan ang pagod. Pero, ito rin ang nagpapalakas sa akin. Titiisin ko ang hirap na malayo sa’yo, alam ko kasing, mas mahirap kapag wala ka sa buhay ko.
|
|
