kundiman[dot]net

Hay. March 6 na sa Pinas. Magkasama na tayo ng ganitong oras, nakikipagbiruan ka sa mga pinsan at kapatid ko, kasalo kitang kumain. Buti hindi ka masyadong nahiya kahit na halos kalahati ata ng angkan ko eh andun sa bahay namin. Hindi ko na masyadong maalala ang ginawa natin ng araw na iyon, basta kasama kita. Nagexchange gifts tayo ng t-shirts, binigay mo ung Sugarfree na CD. Nagpicture at ipinost sa FB. Patunay na kasama na kita. Ang saya ng araw na iyon. Wala na akong ibang mahihiling pa. Matapos ang dalawang taon na paghihintay, nakasama din kita.

Isang taon na ang nakalipas nung huli kitang makasama. Ayokong magdrama ngayon, pero di ko mapigilan. Nakakamiss mahal. Sobrang miss na kita.

Animo’y mga bughaw na talulot ng isang bulaklak ang damit na bumabalot sa katawang umiindak sa saliw ng musika ni Ke-dollar-sign-ha at Lady Gaga. Ang bawat kembot na tugma sa tiyempo ng makabagong tugtog ay sinusundan ng mga nakatitig na mata ng mga taong sa inyo’y nakapalibot. Bawat galaw ay nakakapang-akit, at sa pilantik ng mga daliri sa kamay na iniwawagayway sa langit ay humahalimuyak ang gandang Pilipina.

Mga Pilipinang parang mga bulaklak na namumukadkad ang ganda.

Ito ay ang aking lahok para sa ika-141 linggo ng Litratong Pinoy na may temang Bughaw (Blue). Ang litrato sa itaas ay ang mga babaeng mananayaw na kasama ng float ng Manila North Tollways Corporation (MNTC), na siyang namamahala sa NLEX, sa nakaraang Panagbenga 2011 nuong Linggo. Hindi kami naflatan ng gulong sa biyahe pauwi kaya ewan kung kasama talaga sila sa mga nagpapatrol sa daan :P

Kakarampot na lang ang baterya, kaunting oras na lang at mamamatay na ang phone ko. oh noes.

Ito ay ang aking entry para sa ika-140′ng linggo ng Litratong Pinoy na may temang Karampot o kaunti. Ang litrato ay ang aking Samsung M3510 na ayun, lowbat na, hehe.

Ikaw ang unang lalakeng nagbigay sa akin ng bulaklak. Hindi ko ito inaasahan pero ginawa mo. Oo nga’t nagparinig ako sa twitter, pero di ko alam na seseryosohin mo. Sa paglalakad ko papalapit sa’yo ng araw na iyon, habang nakaupo ka sa may MRT Station Cubao, hindi mawala ang aking kaba. Late ako ng ilang minuto, medyo matagal ka na ding naghihintay. Nang lapitan kita, dun ko nakita ang isang dosenang rosas na iniabot mo kaagad sa akin. Wala na akong oras para magsalita, masyado akong masaya. Sobrang saya.

Ngayon, halos tatlong taon na ang nakalipas, sinorpresa mo na naman ako. Adik ka talaga, hehe.

Nagising ako, alas-kwatro ng hapon. Dahil sa pagtatrabaho ko ng gabi, tulog na naman ako ng umaga. Alam kong may narinig akong sinabi ng tatay ko, na bakit daw ako tulog eh ang dami ko daw package. Package, wala akong alam na binili ko. Dahil sa sobrang antok, hindi ko ito pinansin. Sa pagbangon ko, ayun nga, may package na nakalagay sa ibabaw ng computer table ko, galing sa Barnes and Noble. Lalo akong nagtaka, wala pa akong binibili dun. Sabi ng kapatid ko, baka may bomba daw. Hindi naman siguro sabi ko. Nang binuksan ko ang package, nakabalot pa ung package. Dun na ako kinutuban. Nang mabasa ko ang card, hindi ko alam kung anung mararamdaman ko. Dahan-dahan kong binuksan ang balot, hindi ko hinayaang mapunit. Isang libro, What I Love About You. Katulad nga ng sinabi mo dun sa card, dito natin isusulat ang mga kwento natin habang binubuo natin ang hinaharap. Hay, sinorpresa mo na naman ako. At this time, wala akong pagpaparinig na ginawa. Ang galing mo, naitago mo sa akin ito. :P

Salamat mahal. :D Hay, ngayon pa lang naiisip ko na kung anung mailalagay natin dito. ^^, Mga litrato, lahat ng alaalang pwede nating ilagay. Salamat talaga mahal, super thank you. *yakap!*

PS.
Ngayon ko na din natanggap ung US Passport ko. Pwede na akong umuwi sa Pinas! :D