Halos walang tao sa loob ng silid-aralan, wala naman kasing klase. Hindi dahil sa recess o lunch, kundi dahil may kung anong yearly activity [na hindi ko na maalala kung ano talaga]. Kakagaling ko lang ‘ata nun sa paggawa sa arts club at ngayo’y nagpapahinga lang bago muling bumalik sa tinatrabahong props.
Huwag ka malikot, sandali na lang..
Hawak niya ang aking kaliwang kamay, palad sa palad, at gamit ang isang lotus black ballpen ay binigyan niya ako ng kauna-unahan kong temporary tattoo. Ilang minuto na rin ang nakalipas nung siya’y nagsimula at sa panahong yao’y kahit kaunti’y hindi ko naramdaman ang sakit ng ball-point tip ng ballpen na tumatama sa buto ng aking kamay, sa likod ng palad.
Ano ba yang nilalagay mo?
Basta.. wait lang.. konti pa..
Nakaupo kami sa pangalawang row sa tabi ng mga bintana nung hapong yaon at hindi ko alam kung anong mga bagay ang pinag-usapan namin at nahantong siya sa paggamit ng aking balat bilang canvass sa kanyang pagdodrowing, isang bagay na kinahihiligan niyang lubos. Sanay na ako sa kanyang mga kakaibang mga ideya at isa yata yun sa mga ito.
Naalala kong minsang biniro ko siya’t sinabi kong nagpatato ako sa aking likuran ng isang kulay itim na dragon. At nung oras na binanggit ko yu’y pinilit niya itong makita, para malaman kung totoo nga. Hahablutin niya ang kwelyo ng aking uniporme, titingkayad ng kaunti at susubukan itong silipin habang ako nama’y sinusubukang pigilan siya upang mapahaba ang aking biro. Pero kahit sabihin ko nang niloloko ko lang siya’y pipilitin pa rin niyang tignan dahil baka sinabi ko lang yun para hindi na siya mangulit.
At kahit nung inulit ko ang parehong biro nang sumunod na araw ay parang noon lang niya unang narinig dahil nangungulit pa rin siyang makita kung meron nga.
Ang tagal naman..
Matatapos na, sandali na lang.
Kapag kasama ko siya’y parang walang hanggan, na tila hindi mahalaga ang kinabukasan. Walang problema, alalahanin at kalungkutan. Na tila bagang kaming dalawa lang ang naninirahan sa mundong ginagalawan, walang pumupuna, sumasagabal, nakikialam.
Ang oras na aming pinagsasaluhan ay humihiwalay sa kapaligiran, sa oras na umaalipin sa karamihan. Magkasama kaming dalawa, at tanging kami lang.
Kay sarap niyang pagmasdan. Ang kanyang mga matang higit pa sa kahit na anong makinang na dyamante. Ang malago niyang buhok na sumasayaw sa bawat pag-ihip ng hangin. Ang kanyang mga kutis na sa mga fairytales lang nailalarawan. Ang ngiti niyang animo’y sikat ng araw sa umagang nababalutan ng hamog. Habang nasa tabi niya’y parang wala na akong ibang bagay na nanaisin pa.
Sinubukan kong ilapat ang aking mga daliri sa kanyang mga kamay, ngunit sa ginawa kong yu’y nakatanggap lang ako ng mahinang tapik mula kanya, na nagsasabing “huwag”, sabay kunot ng kanyang noo’t salubong ng kanyang mga kilay.
Ito ang una’t huling pagkakataon na nahawakan ko ang kanyang kamay, na naramdaman ko ang aking mga daliri sa kanyang balat. Isang pagkakataong hinding-hindi ko kailanman malilimutan.
Ano, ok na?
Ayan, tignan mo, bilis..
Hindi ko man ninais ay naghiwalay ang aming mga kamay sa pagkakahawak sa isa’t-isa. Tinignan ko ang kanyang gawang pinaghirapan sa loob ng iilang minuto. Iginuhit niya sa likod ng aking palad sa kaliwang kamay ang paborito niyang hayop, isang cute na cute na kuneho.
Hanggang kinabukasan ay hindi ko sinabon ang parteng yun ng aking kamay. Kahit napansin na ng lahat, ng aking mga magulang, kapatid, kaklase at kahit na rin pinagtitinginan na ng mga nakasabay ko sa dyip, sa service car at lahat ng taong hindi alam ang istorya sa likod nitong drowing. Ngunit kahit anong ingat ay nabura pa rin ito, bago pa man matapos ang sumunod na araw.
Kahit na anong bagay ay katulad pa rin ng kunehong iginuhit mo, kumukupas, nabubura, naglalaho. May mga bagay talaga na kahit gawin mo na ang lahat ng alam mong paraan upang manatili ay hindi pa rin mapipigilan na mawala at lumipas, dahil ang mga bagay sa mundo, kagaya ng mga inilalahad ko ngayo’y pansamantala lamang at hindi panghabambuhay. Ngunit sadyang kontra talaga ako sa lahat ng bagay
dahil naging permanente ka na talaga sa aking puso.
adik nga raw...
