Insert brain

Posted 4 years ago Uncategorized

Nakaupo ako sa sahig ng aming sala't nakasandal ang aking ulo sa may sopa. Alas nwebe y medya na't hindi pa ako nakakausad sa aking sinimulan na number 7 sa CS 131 probset na due dapat last friday pero buti na lang at walang klase. Kahit 3 ang napatay ni 'Egay', 500,000+ na katao ang nasalanta sa dala niyang matinding ulan at malakas na hangin at mahigit 20 milyon ang dulot niyang pinsala, kahit ganun, meron naman siyang at least isang estudyante na natulungan (kahit unworthy naman).

Iniisip ko kung pa'nong gagawin sa number 7, kung saan kailangan makuha yung conditioning number nung given matrix, gamit ang isang formula involving the inverse of the given 4×4 matrix. Ang iniisip ko ay kung tama kaya ang paggamit ko ng GJRM, dahil baka mamaya ay matapos ko ang pag-apply nito 'tas hindi pala dapat ganun ang gawin. Sayang lang.

Naisip ko tuloy na itext na lang yung kaklase ko pati na yung girlfriend ko=) kung pa'nong ginawa nila. At nung oras na iyo'y ginawa ko ang isang bagay na hindi ko kaagad-agad malilimutan. Inabot ko ang scientific calculator mula sa katabi kong center-table-turned-study-table, at nagsimulang pumindot…

Nakaabot ako sa pang-apat na pindot, na nakalimutan ko na kung anu-ano, bago ko narealize na hindi pala ako makakasend ng message na ang gamit ay isang calcu, hehe. Natawa na lang ako. Ewan kung antok ito o nadegrade na ang utak ko kakaisip ng mathematics. Kaya nga't nagpahinga muna ako't sinulat ko ito ngayon.

Ang sabihin mo, buti na lang at hindi ko paulit-ulit na pinindot yung equals, sa pag-aakalang 'message sending failed' ang 'syntax error' at maasar kasi wala atang signal, sabay tapat sa ilaw ng solar panel nung calcu. Hindi pa naman ako ganun kabaliw, at least ngayon hindi pa.

Pito

Posted almost 5 years ago Uncategorized

Matalino ako… dati. Consistent honor student ako nung elementary at highschool. Ako ang pinagtatanungan ng mga kaklase ko dahil ako ang isa sa mga mas nakakaintindi, sa math, science, drafting, atbp.. Pero yun nga, hanggang sa alaala na lamang ang lahat ng ito, dahil nang tumuntong ako ng kolehiyo ay parang nagbago ang lahat, este baka ako lang. Nabobo na ako nang hindi ko man lang alam kung paano at bakit. Nabobo ako lalong-lalo na sa math. [ayoko talaga ng math] Sa programming lang ata ako medyo pinalad.

Magaling akong kumanta… nang sintunado. Ayoko ng mp3 players masyado, dahil kapag nakikinig ako ng mga paborito kong kanta ay hindi ko mapigilang makisabay ng kanta at hindi ko naman magagawa yun in public places syempre dahil kapag kumakanta ako sa bahay, malakas, todo-bigay, at minsan at may halong emote pa kapag malungkot na kantang punk o rock ang tugtog. [uulan sabi e] Paborito ko ngayon ay ang silent sanctuary, go listen to their songs=) at hindi nga pala ako sintunado masyado, gusto mo marinig?

Lumaki akong malakas… ang asthma. Pinanganak akong mas maaga sa inaasahan kayat nilagay pa ako sa incubator ng halos tatlong linggo. Nung bata ako’y pabalik-balik ako sa doktor dahil maglaro lang ng tumbang preso o pitik-bulag, maglakad sa annual foundation day parade, maiyak lang ng todo o kahit uminom lang ng malapot na concentrated sunny orange juice ay hindi na ako makahinga dahil sa sumpung ng hiiiika. Pero nung elementary lang naman yun dahil nawala na ata ang hika ko pagtuntong ng haskul, kayat nakasali na rin ako sa mga sports event tulad ng kadang-kadang, pukpok-palayok at games of the generals. Sa wakas ay naranasan ko ring magcamping=)

Mabilis akong matuto… ng mga simpleng bagay. Pero ang totoo, mabilis akong matuto kung maayos na naipaliwanag ang isang bagay. Nagbasa lang nga ako ng libro tungkol php at mysql then built komski.blogista.com after two months (mabilis ba yun?). Naging hustler(ewan pero term namin para sa sobrang galing) din ako sa nintendo family computer(famicom) dati. Mabilis akong magsawa sa mga old computer games dahil mabilis kong natatapos, hehe. Next, I learn through concepts and ideas, hindi details. Parang mas madali sa akin na tandaan yung big picture rather than the minute details. Next, I remember faces not names, visual din kasi ako plus medyo malakas ang aking imahinasyon. Tapos, mahilig lang talaga ako mag-isip, ng kung anu-ano, basta kaya ko isipin, iniisip ko. Kapag may ginagawa ako, madalas may iniisip akong iba, kaya nga mahirap magfocus minsan. Last, mahilig akong mag-analogy dahil ganun ako mag-isip, comparisons. Plus, nakakatuwa minsan. At malakas din ang aking random selective memory.

Nakakatuwa ako… kasi korni. Basta, mababaw lang naman ag kaligayahan at hindi naman talaga ako ganun ka-humorous. Pero nakakatawa naman ang mga hirit ko paminsan-minsan, tsumatsamba kumbaga. [korni korn korn] What’s the difference between conclusion and opinion? — Conclusion, hindi opinion.

Maayos akong tao… ‘pag pumuti na ang uwak. Magulo ako pagdating sa gamit. Iniiwan kung saan binitawan, ganun. Pero sa paliwanag nga ng titser ko dati, hindi naman talaga yun pagiging burara. Dahil kahit magulo ang mga gamit ay natatandaan pa rin naman namin kung nasaan ang alin. Kahit magulong tignan ay maayos pa rin ito sa isipan namin. Kaya nga kapag inayos ng nanay ko ang gamit ko ay naasar ako dahil, ang totoo, ginulo niya ito. Iniba na niya ang pagkakalugar-lugar na nakatatak na sa utak ko. Para kasi sa aming mga burara sa tingin ng iba, we could find sense in all these chaos. Kaya naming makita ang isang bagay kahit magulo ang paligid, di tulad ng iba na kailangan ay maayos ang lahat para lang makapamuhay ng maayos, di ba? Pero hindi sa lahat ng pagkakataon ay ganito siyempre, hehe=) programming forcefully taught me to be neat. Learn it and know how.

Ang awkward ata i-explain yung panghuli na gusto ko sabihin. Siguro magbasa ka na lang ng iba ko pang entries at makikita mo ang revolving theme na nakapaloob sa mga ito. Tsaka nga pala, sa pagbabasa, think of generalities, and avoid if not never narrow down to something concrete like one person or one thing. Oo na, i got tagged at kahit ayoko talaga ng mga forward, sinulat ko pa rin ito para lang may maisulat ako.

Ma’am, may we go out?

Posted 5 years ago Uncategorized

sa konting sulyap
‘sing tagal nang ‘sang saglit
sa konting panahong
makita kang pilit

sa gilid ng matang
dumako sa ‘yong labi
ninais kong mahaplos
ang matamis mong ngiti

humarang ka sa hangin
na sa akin ang pag-ihip
nang madala nito
ang taglay mong samyo

tumapat ka sa liwanag ng araw
nang kahit man lang
anino mo’y lumapat
sa kamay ko’y aking masapo

ayoko talaga ng math

Posted almost 6 years ago Uncategorized

Alam ko na kung bakit kahit anong pilit ay hindi ko makasundo ang subject na mathematics. Naisip ko habang nakikinig ako sa lecture ni Adorna, professor sa Discrete Mathematics. Hindi lumilipas ang labinlimang minuto ay tatlong punong blackboard na ang naisulat niya tungkol sa topic naming functions and relations na kahit alam ko ang ibig sabihin ay madali niyang nagagawang magulo at mahirap intindihin. Yun ata ang pinagkaiba ng higher math subjects kaysa sa mga ordinaryong kinukuha ng isang non-math-related course major tulad ng Math 1, mas magulong tinuturo ang karaniwang lesson. Naalala ko tuloy ang isa sa mga nabasa kong quotes sa Math category ng komski quotebox. Sabi ni George Polya, “Mathematics consists in proving the most obvious thing in the least obvious way”.

Hindi ko na kinokopya ang mga sinusulat ni adorna sa pisara. Ni hindi na nga ako nakikinig masyado. Ang huling tanda ko ay pinoprove niya ata na ang isang partial-order relation ay transitive, reflexive at anti-symmetric. Nakatingin ako sa labas at tinatanaw ang mga tao sa kalapit na new NIP building, pero hindi ko naman sila nakikita dahil ang ibig sabihin ng magkalapit na building dito sa unibersidad na napasukan ko ay aabutin ng ilang minutong lakad at hindi nangangailangang magdyip pa. ( napalayo ako ng kwento na parang nangyayari lagi kapag nagsisimula akong makinig sa lecture na ito, hindi maiwasang mapalayo ng iniisip )

Kapag sinisilip ko ang pisarang punong-puno ng mga pinaghalu-halong math, logic at statistical symbols (at meron ding imbento niya) ay hindi ko naman makita ang mga sinasabi niyang kabuluhan. Yun ata ang problema ko, masyado akong nahihirapan mag-isip ng sobra dahil kailangan talaga yun sa math. Kaya ayoko talaga ng math, para siyang joke na hindi ko gets ang punchline kaya hindi ako matawa. Alam mo naman siguro ang pakiramdam kung lahat ng nakapaligid sa iyo ay natatawa sa isang joke pero ikaw ay hindi. Pwede na ring ikumpara kapag nasa loob ka ng kwarto na puno ng mga kaklase mong mas magaling kaysa sa iyo.

Pero hindi tulad ng isang joke na hindi mo magets, hindi mo pwedeng pekein na lang ang tawa mo kapag hindi mo maintindihan ang lesson mo sa math.

Baka nga mapaiyak ka pa.

Wordpress Themes Design by NattyWP Wordpress Themes.
Images by desEXign.